Kolejny dzień Pański jest przeżywaniem we wspólnocie Kościoła i podczas zgromadzenia liturgicznego śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Tej niedzieli Kościół odczytuje podczas zgromadzenia fragment Ewangelii świętego Mateusza mówiący o poruszeniu Jezusa na widok ludzi, którzy lgnęli do Niego zewsząd, o Jego wezwaniu do błagania „pana żniwa, by wyprawił robotników na swoje żniwo” i wreszcie o powołaniu Dwunastu. Sięgamy więc dzisiaj po fragment Homilii XXXII Jana Chryzostoma do Ewangelii Mateusza.
Z pism Ojców
Jezus daje kolejny dowód swojej troskliwej opatrzności.
„Widząc tłumy – mówi Ewangelista – ulitował się nad nimi, bo byli utrudzeni i porzuceni jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swoich uczniów: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Mt 9,36).
Zobacz raz jeszcze, jak bardzo wolny jest od próżnej chwały. Nie chce zatrzymywać wszystkich przy sobie, dlatego posyła swoich uczniów. Czyni to jednak nie tylko z tego powodu. Pragnie również przygotować ich do przyszłej misji. Palestyna ma stać się dla nich jak szkoła ćwiczeń, w której nauczą się stawać do walki, jakie czekają ich w całym świecie. Dlatego poddaje ich próbom nawet surowszym niż późniejsze zmagania – przynajmniej jeśli chodzi o kształtowanie ich cnoty – aby łatwiej mogli podjąć walkę, która miała nadejść. Są jeszcze jak młode ptaki w gnieździe, które matka stopniowo uczy lotu.
Na razie ustanawia ich lekarzami ciał, a dopiero później powierzy im leczenie dusz, które jest zadaniem najważniejszym.
Zwróć też uwagę, jak ukazuje im zarówno łatwość, jak i konieczność tego dzieła. Mówi bowiem: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało”. Jakby chciał powiedzieć: nie posyłam was do siewu, lecz do zbioru. To samo wyraził w Ewangelii Jana słowami: „Inni się trudzili, a wy weszliście w ich trud” (J 4, 38). Mówiąc to, równocześnie poskramiał ich pychę, dodawał im odwagi i wskazywał, że największy trud został już wcześniej podjęty przez innych.
Spójrz także tutaj, jak wszystko rozpoczyna od miłości do człowieka, a nie od oczekiwania jakiejkolwiek zapłaty. Ulitował się nad nimi, ponieważ byli utrudzeni i rozproszeni jak owce niemające pasterza.
Jest to zarazem oskarżenie skierowane przeciw przywódcom Izraela. Choć byli pasterzami, postępowali jak wilki. Nie tylko bowiem nie prowadzili ludu ku lepszemu, lecz wręcz przeszkadzali mu w postępie. Gdy tłumy pełne podziwu wołały: „Nigdy czegoś podobnego nie widziano w Izraelu”, oni odpowiadali przeciwnie: „Mocą księcia demonów wyrzuca demony” (Mt 12,24).
O jakich robotnikach mówi tutaj Chrystus? O dwunastu uczniach. A jednak, skoro powiedział: „Robotników mało”, czy powiększył ich liczbę? Wcale nie. Posłał jedynie ich samych. Dlaczego więc polecił: „Proście Pana żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo”, skoro nikogo więcej nie dodał? Ponieważ choć było ich tylko dwunastu, od tej chwili uczynił ich wieloma – nie przez zwiększenie ich liczby, lecz przez udzielenie im swojej mocy.
Następnie, aby ukazać wielkość daru, mówi: „Proście Pana żniwa”. W ten sposób pośrednio objawia, że sam posiada tę władzę. Najpierw bowiem nakazuje: „Proście Pana żniwa”, lecz zanim jeszcze zdołali wznieść modlitwę, sam natychmiast ich ustanawia i posyła.
Przypomina im także słowa Jana Chrzciciela o klepisku, o Tym, który przewiewa ziarno, o plewach i o pszenicy. Staje się więc jasne, że to On sam jest Gospodarzem pola, Panem żniwa, Właścicielem i Panem proroków. Skoro bowiem posyła ich do żniwa, nie wysyła ich po plon należący do kogoś innego, lecz po to, co sam zasiał wcześniej przez proroków.
Nie tylko w ten sposób dodawał im odwagi, nazywając ich posługę żniwem. Umacniał ich również przez to, że uzdolnił ich do wypełnienia tego zadania.
Jan Chryzostom, Homilia XXXII, 4.
Punkty do medytacji
Jan Chryzostom podpowiada swoim słuchaczom sporo myśli. Która z nich trafia w Twoim sercu na podatny grunt? Która jest dla Ciebie? Ta o pokorze Jezusa, który „nie chce zatrzymywać wszystkich dla siebie”? Ta że Jezus „wszystko rozpoczyna od miłości do człowieka, a nie od oczekiwania jakiejkolwiek zapłaty”? A może ta o pomnażaniu pracowników nie przez powiększanie ich liczby lecz mocy?














