Strona główna / Czytamy Ojców / Dwunastu wybranych uczniów

Dwunastu wybranych uczniów

W niedzielę zaczęliśmy czytać Homilię XXXII Jana Chryzostoma do Ewangelii Mateusza. Dziś sięgnijmy po kolejny jej fragment.

Z pism Ojców

„Przywołał do siebie swoich dwunastu uczniów i dał im władzę nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali oraz uzdrawiali wszelką chorobę i wszelką słabość.” (Mt 10, 1)

Duch Święty nie został jeszcze wówczas udzielony. Jak bowiem mówi Pismo: „Jeszcze nie było Ducha, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony” (J 7,39) . W jaki więc sposób wypędzali złe duchy? Mocą Jego rozkazu, mocą Jego władzy.

Zwróć też uwagę, jak stosowna była chwila ich posłania. Nie wysłał ich od razu na początku, lecz dopiero wtedy, gdy przez dłuższy czas mogli Mu towarzyszyć i widzieli umarłego przywróconego do życia, uciszone morze, wypędzane demony, sparaliżowanego odzyskującego siły, odpuszczane grzechy i oczyszczonego trędowatego. Gdy otrzymali już dostateczne dowody Jego mocy – zarówno w czynach, jak i w słowach – wtedy dopiero posłał ich do działania.

Nie kierował ich jeszcze ku przedsięwzięciom niebezpiecznym. W Palestynie nie groziły im wtedy wielkie prześladowania; mieli jedynie znosić złe słowa i oszczerstwa. Jednak nawet o tym uprzedzał ich zawczasu. Mówił im o przyszłych niebezpieczeństwach, przygotowując ich jeszcze przed nadejściem próby i sprawiając, że już teraz czuli się jak żołnierze ćwiczący się do walki dzięki Jego nieustannym zapowiedziom.

Następnie, skoro wspomniał nam już o dwóch parach apostołów – Piotrze i Andrzeju oraz Janie i Jakubie – a także opowiedział o powołaniu Mateusza, nie mówiąc nic o powołaniu ani nawet o imionach pozostałych, teraz podaje ich liczbę i wymienia wszystkich po imieniu:

„A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem”.

Ponieważ był jeszcze drugi Szymon, zwany Kananejczykiem; był Judasz Iskariota i Judasz, brat Jakuba; był Jakub, syn Alfeusza, i Jakub, syn Zebedeusza. Marek wymienia ich według godności. Po dwóch najważniejszych umieszcza Andrzeja. Nasz Ewangelista postępuje inaczej: nie zachowuje takiego porządku, a nawet stawia przed sobą Tomasza, który wydawał się od niego mniej znaczący.

Przyjrzyjmy się jednak kolejno całej liście.

„Pierwszy Szymon, zwany Piotrem, i Andrzej, jego brat”.

Już samo to stanowi niemałą pochwałę. Jednego określa przez jego cnotę, drugiego przez szlachetne pokrewieństwo, które harmonizowało z jego usposobieniem.

„Jakub, syn Zebedeusza, i Jan, jego brat”.

Widzisz, że nie ustawia ich według godności. W moim przekonaniu Jan przewyższał nie tylko pozostałych, lecz nawet własnego brata.

Następnie, po słowach: „Filip i Bartłomiej”, dodaje: „Tomasz i Mateusz celnik”. Łukasz czyni inaczej. Wymienia ich w odwrotnej kolejności i stawia Mateusza przed Tomaszem. Dalej wymienia „Jakuba, syna Alfeusza”. Istniał bowiem, jak już mówiłem, także drugi Jakub – syn Zebedeusza. Potem, po wspomnieniu Lebbeusza, zwanego Tadeuszem, oraz Szymona Gorliwego, którego nazywa również Kananejczykiem, przechodzi do zdrajcy. Nie opisuje go jednak jak nieprzyjaciela ani wroga, lecz jak historyk wiernie przedstawiający fakty. Nie mówi: „bezbożny” czy „najbardziej bezbożny”, lecz określa go nazwą jego miejscowości: „Judasz Iskariota”. Był bowiem także drugi Judasz – Lebbeusz, zwany Tadeuszem, którego Łukasz nazywa bratem Jakuba. Dlatego dla odróżnienia od tamtego mówi: „Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził”.

Nie wstydzi się dodać: „który Go zdradził”. Tak dalece ewangeliści byli wolni od wszelkiego upiększania historii, że nie ukrywali nawet tego, co mogło wydawać się hańbą dla ich własnego grona. A przecież pierwszy ze wszystkich, przewodnik apostolskiego chóru, był człowiekiem prostym i niewykształconym.

Zobaczmy teraz, dokąd i do kogo Chrystus ich posyła…

Jan Chryzostom, Homilia XXXII, 4-5

Punkty do medytacji

Jan Chryzostom ma przed sobą tekst Ewangelii Mateusza, który odrobinkę różni się od wersji, z której korzystamy obecnie. Ta wersja bardzo rozpowszechniona była w Kościele antiocheńskim i w Konstantynopolu, gdzie był biskupem. Pojawia się w nim imię „Lebbeusza”, którego nie ma w innych wersjach. Zwróć uwagę na to, że Kościół jest ludem Słowa a nie księgi. Różnice w kodeksach i wersjach świętych tekstów nie stanowią w chrześcijaństwie problemu, gdyż nie sama księga i jej litery są w centrum uwagi, ale Słowo samego Boga ukryte w księdze jako woda w studni.

Jan Chryzostom wielką wagę przypisuje do imion Dwunastu, bada je, porównuje. Czy też pamiętasz o szczególnej roli Dwunastu oraz późniejszych Apostołów? Czy rozumiesz, że Kościół jest apostolski właśnie w tym senie, że ma od Apostołów uczyć się wiary?

Tagi:

Zostaw odpowiedź