Strona główna / Czytamy Ojców / Grzegorz z Nyssy: postawmy sobie pytanie, co znaczy być chrześcijaninem

Grzegorz z Nyssy: postawmy sobie pytanie, co znaczy być chrześcijaninem

Zbliżamy się do ostatniej niedzieli roku liturgicznego, która rozpoczyna się uroczystością Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. W tym czasie końca jednego roku i początku nowego Kościół wychodzi naprzeciw naturalnemu odruchowi każdego ludzkiego serca, które pyta o sens życia i o sprawy podstawowe. W tym czasie proponujemy lekturę pięknego listu Grzegorza z Nyssy do swojego przyjaciela, w którym biskup stawia proste pytanie o to, co znaczy być chrześcijaninem. Cały list jest dostępny w Bibliotece patrystycznej, do której dostęp mają użytkownicy strony z wykupionym abonamentem „Badacz Ojców” (lub ci, którzy poprosili o darmowy dostęp pisząc na adres: kontakt@patres2.pl według zasad podanych tutaj).

Niedziela Chrystusa Króla Wszechświata równocześnie wprowadza nas w Adwent, czyli czas, podczas którego przeżywamy prawdę o Paruzji – przychodzeniu Boga do świata. Wiemy, że raz już przyszedł w ludzkim ciele jako człowiek, ale czekamy na Jego przyjście, które będzie końcem tego niedoskonałego świata i początkiem nowego nieba i nowej ziemi. Jeśli chcecie przeżyć ten czas z Ojcami Kościoła, zapraszamy! Codzienne teksty będą dostępne dla „Przyjaciół Ojców”, a jak chcecie mieć do nich dostęp bez wykupywania abonamentu, to możecie albo wykupić za 10 PLN plik PDF z tekstami na każdy dzień, albo poprosić o darmowy dostęp. Środki pozyskane w ten sposób zostaną przekazane ubogim i potrzebującym. Więcej o „Adwencie z Ojcami Kościoła” przeczytasz tutaj.

Z pism Ojców

Ludzie zobowiązani do uiszczania codziennych danin, jeśli zalegają z nimi przez kilka dni, a potem nadarzy im się sposobność, spłacają władcom cały dług za jednym razem, zamiast oddawać każdą należność z osobna. Tak i ja postąpię wobec Ciebie, czcigodny przyjacielu. Jestem Ci winien częste listy, bo dla chrześcijanina obietnica jest długiem. Chcę więc teraz wynagrodzić Ci milczenie, którego dopuściłem się wbrew własnej woli. Napiszę list tak długi, że gdyby go podzielić na części zwykłej długości, można by go policzyć za wiele listów.

Żeby jednak długość listu nie przerodziła się w czczą gadaninę, najlepiej będzie naśladować w nim nasze rozmowy twarzą w twarz. Pamiętasz przecież, że ilekroć ze sobą rozmawialiśmy, nasze rozmowy służyły ćwiczeniu się w cnocie i zaprawianiu do pobożności. Ty zawsze uważnie rozważałeś to, co mówiliśmy, i niczego nie przyjmowałeś bez zbadania. My zaś, jako starsi wiekiem, rozstrzygaliśmy pytania, które wyłaniały się kolejno w toku rozmowy.

Gdyby i teraz można było rozmawiać w ten sposób i gdyby Twoja przenikliwość dała początek rozmowie, byłoby to pod każdym względem lepsze. Obojgu nam przyniosłoby to podwójną korzyść. Moglibyśmy rozmawiać ze sobą, a cóż w tym życiu jest mi słodsze? Twoja roztropność zaś, niczym plektron, wprawiłaby w drganie struny mojej starej lutni.

Skoro jednak okoliczności życia trzymają nas z dala od siebie ciałem, choć dusze nasze są ze sobą złączone, trzeba mi niejako wejść w Twoją rolę. Jeśli więc w toku wywodu nasunie się jakiś zarzut, sam go podejmę w odpowiednim miejscu. Wypada zatem obrać za przedmiot listu którąś ze spraw pożytecznych dla duszy i od razu przejść do rzeczy. Postawmy więc sobie takie pytanie: co to znaczy być chrześcijaninem?

Tagi:

Zostaw odpowiedź