30 czerwca, dzień po wielkiej uroczystości wspominającej chwalebne męczeństwo Apostołów Piotra i Pawła, Kościół rzymskokatolicki wspomina wszystkich swoich anonimowych męczenników. Przyznać trzeba, że Kościoły Wschodu dłużej były prześladowane niż wspólnoty rozsiane na terenie zachodniej Europy – praktycznie ominęło je Wielkie Prześladowanie na przełomie III i IV wieku – ale nie znaczy to, że Italia, Galia, Hiszpania czy Afryka Północna zawsze cieszyły się wolnością.
Imiona niektórych męczenników są zachowane w pamięci chrześcijan tradycji rzymskiej aż do tej pory, ale o wielu uczniach Jezusa, którzy stracili życie z powodu swojej wiary, mało kto wiedział. Dzień dzisiejszy jest poświęcony ich pamięci. Nie tylko za życia bowiem ludzie dzielą się na wielkich i znanych oraz na „maluczkich”, którzy prowadzą spokojne życie znane tylko ich najbliższym. Także w prześladowaniu i śmierci są między ludźmi różnice. O niektórych sytuacjach mówi cały świat, a inne – tych jest zdecydowanie więcej – przechodzą niezauważone. Bóg nie czyni takich rozróżnień i każdym człowiekiem zajmuje się tak samo, na każdego tak samo zwraca całą swoją uwagę i miłość.
Wspomnienie anonimowych męczenników Kościoła Rzymu ma uczyć także nam takiego spojrzenia na człowieka: każdy jest ważny i wezwany do składania świadectwa dobroci i miłości Boga.
W czasach prześladowań Kościoła rzymskiego żył w Północnej Afryce Tertulian, który do świata pogańskiego skierował „Apologię” stając w obronie wolności chrześcijan do wyznawania nowej religii i sprzeciwiając się polityce religijnej Cesarstwa. Sięgnijmy po jego słowa dzisiaj. Obszerniejszy fragment tego tekstu został dodany dzisiaj do Biblioteki patrystycznej.
Z pism Ojców
Czyńcie więc tak dalej, znakomici namiestnicy! Będziecie jeszcze bardziej podobać się ludowi, jeśli będziecie składać chrześcijan w ofierze. Dręczcie nas, torturujcie, skazujcie, niszczcie! Wasza niesprawiedliwość jest bowiem dowodem naszej niewinności. Dlatego Bóg dopuszcza, abyśmy tego doświadczali. Niedawno przecież, skazując chrześcijankę do domu rozpusty zamiast do lwów, sami przyznaliście, że dla nas splamienie czystości jest gorsze od każdej kary i każdej śmierci. A jednak nawet najbardziej wyszukane okrucieństwo nic wam nie pomaga. Jest raczej zachętą do przyłączania się do naszej wspólnoty. Stajemy się liczniejsi, ilekroć jesteśmy przez was ścinani; zasiewem jest krew chrześcijan.
Wielu spośród was zachęca do znoszenia cierpienia i śmierci, jak Marek Tulliusz Cyceron w Rozmowach tuskulańskich, Seneka Młodszy, Diogenes z Synopy, Pyrron z Elidy czy Kallinikos. Ich słowa nie znajdują jednak tylu uczniów, ilu chrześcijanie zdobywają swoim przykładem. Ta właśnie wytrwałość, którą nam zarzucacie, staje się nauczycielką. Któż, widząc ją, nie zostaje poruszony i nie pyta, co kryje się w jej wnętrzu? Kto, gdy pozna prawdę, nie przyłącza się? A kto się przyłączy, nie pragnie także cierpieć, aby dostąpić pełni łaski Bożej i uzyskać całkowite przebaczenie za cenę własnej krwi? Wszystkie bowiem grzechy zostają dzięki temu odpuszczone. Dlatego właśnie po ogłoszeniu waszych wyroków dziękujemy wam. Oto współzawodnictwo między sądem ludzkim a Bożym: gdy wy nas skazujecie, Bóg nas uniewinnia.
Punkty do medytacji
Pomyśl dziś nie tylko o żyjących przed wiekami chrześcijanach, którzy stracili życie ze względu na swoją wiarę, ale także o wielu współczesnych ludziach, którzy żyją w świecie, gdzie praktykowanie ich wiary wiąże się z poważnym niebezpieczeństwem.
Pomyśl o słowach Tertuliana, który nie koncentruje się na cierpieniu chrześcijan, ale widzi wielkość tych, którzy bardziej cenią naukę Chrystusa i wierność jej niż życie.














