21 stycznia Kościół rzymskokatolicki wspomina świętego Apolinarego, który według Piotra Chryzologa, biskupa Rawenny w latach 424-426, był pierwszym biskupem tego miasta. Żył prawdopodobnie na przełomie II i III wieku, a według późniejszej tradycji był uczniem św. Piotra Apostoła, jednak najstarsze źródła potwierdzają przede wszystkim jego posługę biskupią oraz wytrwałe znoszenie prześladowań za wiarę.
W dzień jego wspomnienia zachęcamy do lektury homilii Piotra Chryzologa o świętym Apolinarym:
Z pism Ojców
Święty Apolinary, pierwszy biskup, jako jedyny ozdobił Kościół Rawenny rodzimą i chwalebną godnością męczeństwa. Słusznie nosi imię Apolinary, ponieważ zgodnie z przykazaniem swego Pana oddał tutaj swoje życie, aby odnaleźć je w życiu wiecznym. Błogosławiony jest ten, który tak ukończył swój bieg i zachował wiarę, że słusznie zajmuje pierwsze miejsce wśród wierzących.
Niech nikt nie sądzi, że należy go uważać raczej za wyznawcę niż za męczennika, skoro z Bożego zrządzenia widzi go codziennie powracającego do wielorakiej walki. Posłuchajmy bowiem słów Pawła: „Codziennie umieram” (1 Kor 15,31). Jednokrotna śmierć nie wystarcza temu, kto może wielokrotnie odnosić dla swego Króla chwalebne zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi. Nie sama śmierć czyni męczennika, lecz wiara i oddanie. Jak bowiem wielkim męstwem jest polec w boju, w samym wirze walki, z miłości do Króla, tak doskonałym męstwem jest przez długi czas podejmować zmagania i doprowadzić je do końca.
Prześladowca nie dlatego nie uczynił go męczennikiem, że nie zadał mu od razu śmierci; przeciwnie, właśnie dlatego ujawnił jego męczeństwo, że nie zdołał wydrzeć mu wiary. Przebiegły nieprzyjaciel rzucił wszystkie pociski, jakimi dysponował, wyczerpał wszystkie rodzaje swojej broni, a jednak nie zdołał zachwiać ducha najdzielniejszego wodza ani złamać jego niezłomności.
Wielką rzeczą jest, bracia, wzgardzić dla Pana doczesnym życiem, jeśli zajdzie taka potrzeba; jeszcze chwalebniej jednak wzgardzić światem wraz z jego władcą, pozostając przy życiu i depcząc go stopami.
Chrystus spieszył do swojego męczennika, a męczennik spieszył do swego Króla. Słusznie powiedzieliśmy: „spieszył”, zgodnie ze słowami proroka: „Powstań, wyjdź mi na spotkanie i zobacz” (Ps 59[58],5). Lecz aby święty Kościół zachował przy sobie swojego obrońcę, z wielką usilnością wyszedł naprzeciw Chrystusowi, prosząc, aby korona została zachowana dla zwycięskiej sprawiedliwości, a jemu samemu, na czas wojny, darowana została obecność jego bojownika. Wyznawca często przelewał swoją krew, a przez własne rany wyznawał Tego, który go stworzył, świadcząc o Nim niezłomnością swojej wiary. Wznosząc wzrok ku niebu, gardził ciałem i ziemią. Kościół jednak zwyciężył i wyjednał to, że męczennik został powstrzymany od spełnienia swego pragnienia, ponieważ młody jeszcze wiek Kościoła wymagał jego obecności. Mówię o dziecięctwie, bracia — o tym wieku, który zawsze osiąga to, czego pragnie, walcząc bardziej łzami niż siłą. Nie tyle bowiem mogą zdziałać oblicza i pot wojowników, ile łzy dzieci. Tam bowiem łamią się ciała, tutaj zaś serca; tam z trudem poruszają się ludzkie sądy, tutaj cała litość skłania się ku prośbie.
Po cóż jednak mówić więcej, bracia? Święty Kościół, nasza Matka, doprowadził do tego, że nigdy nie został pozbawiony swojego biskupa. Oto on żyje! Oto jako dobry pasterz stoi pośród swojej owczarni i nigdy nie opuszcza tych, którym przewodzi. Duch bowiem nie oddzielił się od nich, chociaż ciało na pewien czas ich wyprzedziło. Wyprzedziło — mówię — jedynie swoim stanem, gdyż samo miejsce spoczynku jego ciała pozostaje pośród nas. Diabeł został pokonany, prześladowca upadł. Oto żyje i króluje Ten, dla którego królestwa Apolinary pragnął ponieść śmierć — Ten, który żyje i króluje z Ojcem w jedności Ducha Świętego, jako Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Punkty do medytacji
Pierwszy biskup Rawenny nosił imię pogańskie, które oznacza „należący do Apollona”. Piotr Chryzolog w swoim kazaniu mówi, że słusznie takie imię nosi chrześcijański biskup, bo Kościół dostrzegał wszędzie „ziarna Logosu”, jakieś intuicje prawdy. Apollo, jako bóg słońca, jest w życiu Apolinarego zapowiedzią tego, że będzie należał do Chrystusa, słońca nieznającego zachodu.
Zwróć uwagę na słowa Piotra na temat męczeństwa, którego nie zdobywa się tylko przez przelani krwi dla Chrystusa, ale także przez wytrwałą służbę.














