Od 2016 roku w Kościele rzymskokatolickim decyzją Ojca Świętego Franciszka wspomnienie świętej Marii Magdaleny celebrowane jest w randze święta. Ponieważ liturgię Kościoła należy traktować jako uprzywilejowane narzędzie formowania wiernych, fakt podniesienia rangi tego dnia powinien mieć dla nas duże znaczenie: ma przypomnieć, jak ważną rolę odgrywają w Kościele kobiety.
Święta Maria Magdalena pochodziła z Magdali, miasta położonego nad Jeziorem Galilejskim. Ewangelista Łukasz przekazuje, że Jezus uwolnił ją od „siedmiu demonów” (Łk 8,2). Nie musi to oznaczać opętania w ścisłym znaczeniu – w języku biblijnym liczba siedem wyraża pełnię, dlatego opis wskazuje przede wszystkim na całkowite uwolnienie jej od mocy zła i rozpoczęcie nowego życia.
Po spotkaniu z Jezusem Maria Magdalena stała się jedną z Jego najwierniejszych uczennic. Wraz z innymi kobietami towarzyszyła Mu podczas publicznej działalności i wspierała Jego misję swoim majątkiem (Łk 8,1–3). Gdy większość uczniów uciekła po pojmaniu Jezusa, ona pozostała wierna. Była obecna pod krzyżem, uczestniczyła w złożeniu ciała Jezusa do grobu i skoro tylko minął szabat, przyszła namaścić Jego ciało.
To właśnie Marii Magdalenie Zmartwychwstały Chrystus ukazał się jako pierwszej. Rozpoznała Go dopiero wtedy, gdy zwrócił się do niej po imieniu: „Mario!”. Następnie Jezus polecił jej przekazać Apostołom wiadomość o swoim zmartwychwstaniu (J 20,11–18). Dzięki tej misji od starożytności nazywana jest „Apostołką Apostołów”.
Na tym kończą się informacje o Marii Magdalenie zawarte w Piśmie Świętym. Dalsze losy Marii Magdaleny są przedmiotem różnych tradycji.
Według najstarszej tradycji wschodniej pozostała w gronie pierwszych uczniów Chrystusa i głosiła Ewangelię. Miała później zamieszkać w Efezie razem ze św. Janem Apostołem i tam zakończyć życie. W Kościele wschodnim właśnie ta tradycja cieszy się największym autorytetem.
Od XI wieku na Zachodzie rozpowszechniła się natomiast tradycja prowansalska. Według niej Maria Magdalena wraz z Łazarzem, Martą i kilkoma innymi uczniami została wypędzona z Palestyny i bez żagli oraz wioseł dopłynęła łodzią do południowej Galii. Miała głosić Ewangelię w okolicach Marsylii, a ostatnie lata życia spędzić jako pustelnica w grocie Sainte-Baume. Po śmierci została pochowana w Saint-Maximin-la-Sainte-Baume. Opowieść ta odegrała wielką rolę w rozwoju średniowiecznej pobożności, jednak nie znajduje potwierdzenia w najstarszych źródłach i jest traktowana jako późna legenda.
W dniu święta Marii Magdaleny proponujemy lekturę homilii Augustyna z Hippony na temat spotkania Marii ze Zmartwychwstałym (całość homilii można znaleźć w Bibliotece patrystycznej portalu).
Z pism Ojców
Jezus jej mówi: nie dotykaj mnie, bowiem jeszcze nie wstąpiłem do mojego Ojca. Idź natomiast do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mojego i Ojca waszego, Boga mojeo i Boga waszego. Jest w tych słowach coś, co krótko, ale uważnie musimy rozważyć. Jezus bowiem przy pomocy tej odpowiedzi nauczył kobietę, która Go rozpoznała i nazwała mistrzem, wiary: ten ogrodnik posiał w jej sercu, jak w swoim ogrodzie, ziarno gorczycy.
