Kolejny fragment traktatu teologicznego Fulgencjusza z Ruspe „O wierze do Piotra” zaprasza nas do zatrzymania się przy fakcie stworzenia, który może nam powiedzieć nie tylko całkiem sporo o nas i świecie, w którym żyjemy, ale także o Bogu, który to wszystko uczynił
Z pism Ojców
Gdyby zaś jakiekolwiek stworzenie cielesne miało tę samą naturę, którą ma Święta Trójca, będąca jednym Bogiem, nie zajmowałoby miejsca, nie podlegałoby zmianom czasu, nie przechodziłoby z miejsca na miejsce ani nie byłoby ograniczone własną rozciągłością.
Wszystko to ukazuje, że Stwórcą takich natur jest Ten, dla którego nie istnieje miejsce ani szerokie, ani ciasne, ponieważ jest cały zarówno w tym, co ciasne, jak i w tym, co rozległe. Nie podlega także zmianom czasu, gdyż jedynie On potrafi w sposób cudowny porządkować bieg czasów nie przez podleganie przemianom czasu, lecz przez wieczną niezmienność. Nie zastanawia się bowiem w czasie, jak ma przebiegać następstwo wydarzeń poprzez przemijanie jednych rzeczy i pojawianie się innych. Nie jest również ograniczony żadną miarą rozciągłości, gdyż nie zamyka Go żadna granica. Nie jest też rozproszony po częściach świata tak, jak gdyby większe części świata wypełniał większymi częściami samego siebie, a mniejsze – mniejszymi, nigdy jednak nie był obecny cały. To właśnie On jest Bogiem, który powiedział: „Ja napełniam niebo i ziemię” (Jr 23,24).
Wszystko więc, co uczynił – duchy i ciała, byty najwyższe i najniższe, niebiańskie i ziemskie, żyjące oraz te, którym nie udzielił zdolności życia – cały Pan i Bóg w sposób niewysłowiony wszędzie zarazem napełnia i obejmuje. Nie ulega podziałowi w tym, co jest podzielne, ani nie doznaje żadnej zmiany w tym, co podlega zmianom. Gdyby bowiem z natury nie był niezmienny, nigdy nie mógłby trwać w rzeczach zmiennych porządek ustanowiony przez Jego niezmienne postanowienie i zrządzenie. Bóg, niezmierzony Stwórca rzeczy cielesnych i niecielesnych, przede wszystkim przez to ukazuje, że sam nie jest ciałem, iż chociaż stworzył wszystkie ciała, nie wszystkim udzielił życia. Sam bowiem z natury jest życiem. Gdyby nie był życiem, nie stworzyłby ciał obdarzonych życiem. Przecież tylko byt żyjący może stworzyć coś, co samo życia nie posiada. Ciała, które w żaden sposób nie mogą żyć, nie są więc jednej natury z Bogiem. Podobnie nie są jednej natury z Bogiem te ciała, w które wszczepił właściwe każdemu z nich nierozumne i pozbawione rozumu duchy (spiritus), aby je ożywiały i obdarzały zdolnością odczuwania. Lecz także same owe nierozumne duchy nie są jednej natury z Bogiem. Chociaż bowiem wiadomo, że zostały wszczepione ciałom po to, aby je ożywiały i uzdalniały do odczuwania, samym tym duchom nie udzielił żadnego światła rozumu, dzięki któremu mogłyby poznać lub umiłować swego Stwórcę.
Fulgencjusz z Ruspe, O wierze do Piotra, 27-28
Punkty do medytacji
Zwróć uwagę na to, jak Fulgencjusz zagłębia się w prawdy o stworzeniu, żeby dowiedzieć się czegoś o Stwórcy. Nie potrafimy poznawać Boga tak po prostu. Poznanie Boga jako Stwórcy wiąże się z odkrywaniem świata jako Jego stworzenia.














