30 czerwca, dzień po wielkiej uroczystości wspominającej chwalebne męczeństwo Apostołów Piotra i Pawła, Kościół rzymskokatolicki wspomina wszystkich swoich anonimowych męczenników. Przyznać trzeba, że Kościoły Wschodu dłużej były prześladowane niż wspólnoty rozsiane na terenie zachodniej Europy – praktycznie ominęło je Wielkie Prześladowanie na przełomie III i IV wieku – ale nie znaczy to, że Italia, Galia, Hiszpania czy Afryka Północna zawsze cieszyły się wolnością.
Imiona niektórych męczenników są zachowane w pamięci chrześcijan tradycji rzymskiej aż do tej pory, ale o wielu uczniach Jezusa, którzy stracili życie z powodu swojej wiary, mało kto wiedział. Dzień dzisiejszy jest poświęcony ich pamięci. Nie tylko za życia bowiem ludzie dzielą się na wielkich i znanych oraz na „maluczkich”, którzy prowadzą spokojne życie znane tylko ich najbliższym. Także w prześladowaniu i śmierci są między ludźmi różnice. O niektórych sytuacjach mówi cały świat, a inne – tych jest zdecydowanie więcej – przechodzą niezauważone. Bóg nie czyni takich rozróżnień i każdym człowiekiem zajmuje się tak samo, na każdego tak samo zwraca całą swoją uwagę i miłość.
Wspomnienie anonimowych męczenników Kościoła Rzymu ma uczyć także nam takiego spojrzenia na człowieka: każdy jest ważny i wezwany do składania świadectwa dobroci i miłości Boga.
