Strona główna / Liturgia z Ojcami / Piotr i Paweł: dwie drogi, jedna Ewangelia

Piotr i Paweł: dwie drogi, jedna Ewangelia

29 czerwca Kościół rzymski obchodzi uroczystość dwóch Apostołów: Piotra i Pawła. Liturgia łączy więc ludzi, którzy nie tylko nie byli połączeni jakimiś szczególnymi więzami przyjaźni, ale mocno się od siebie różnili, a czasem otwarcie sprzeczali.

Piotr był prostym rybakiem z Galilei i należał do grona Dwunastu, znał Jezusa od początku Jego misji i był z Nim przez cały czas Jego publicznej działalności. Paweł Paweł był wykształconym faryzeuszem, który początkowo prześladował chrześcijan, a po swoim nawróceniu stał się największym misjonarzem pierwszego Kościoła. Jezusa nigdy osobiście nie spotkał „w ciele i krwi”, a odkrywał Go i poznawał przez swoje mistyczne doświadczenia.

Piotr troszczył się o jedność Kościoła, miał za sobą doświadczenie grzechu, dzięki czemu potrafił współodczuwać z ludźmi słabymi i rozumiał konieczność łagodności w Kościele. Paweł moralnie był doskonały, przez co szorstki i wymagający ponad siły, gorliwy do tego stopnia, że nie oglądał się na innych.

W Antiochii, gdzie obaj posługiwali Kościołowi po opuszczeniu Palestyny, pokłócili się z powodu sporów o miejsce zwyczajów wynikających z Prawa Mojżeszowego w Kościele. W Rzymie, gdzie obaj oddali posługę Chrystusowi i Kościołowi przez męczeńską śmierć, zostali połączeni jedną uroczystością ku ich czci.

Najstarszy zachowany kalendarz liturgiczny Kościoła rzymskiego, zwany Depositio Martyrum (datowany na 354 r.), wymienia już 29 czerwca jako dzień wspomnienia obu apostołów. Jest więc oczywiste, że uroczystość jest starsza. Podczas sprawowania mszy świętej w uroczystość Apostołów Piotra i Pawła każdego roku swojego pontyfikatu wygłaszał kazanie Leon Wielki, który urząd biskupa Rzymu sprawował w latach 440 – 461. Zachowały się dwie jego homilie wygłoszone 29 czerwca. Dziś zachęcamy do sięgnięcia po jedną z nich. Cała mowa znajduje się w naszej Bibliotece patrystycznej.

Z pism Ojców

Kiedy więc Dwunastu Apostołów, napełnionych przez Ducha Świętego darem mówienia wszystkimi językami, otrzymało zadanie głoszenia Ewangelii całemu światu i podzielono między nich obszary ziemi, błogosławiony Piotr, książę apostolskiego grona, otrzymał jako swój udział twierdzę państwa rzymskiego. Stało się tak po to, aby światło prawdy, które miało zostać objawione dla zbawienia wszystkich narodów, rozlewało się z samej głowy na całe ciało świata. Czyż bowiem istniał jakikolwiek naród, którego przedstawicieli nie było w tym mieście? Albo jaki lud mógł pozostawać w nieświadomości tego, czego nauczył się Rzym? Tutaj należało stoczyć walkę z poglądami filozofów; tutaj trzeba było obalić próżność ziemskiej mądrości. Tutaj należało zawstydzić kult demonów, tutaj zburzyć bezbożność wszelkich ofiar, gdzie z największą starannością zgromadzono wszystko, co gdziekolwiek wymyślono w rozmaitych błędach.

Dlatego właśnie do tego miasta, błogosławiony Apostole Piotrze, nie zawahałeś się przybyć. Towarzyszył ci Paweł, współuczestnik twojej chwały, choć był jeszcze zajęty organizowaniem innych Kościołów. Wszedłeś więc odważnie w ten las wyjących bestii i w ten najburzliwszy ocean wzburzenia świata, z większą ufnością niż wtedy, gdy chodziłeś po falach jeziora. Nie uląkłeś się Rzymu, władcy świata, ty, który uląkłeś się domu Kajfasza. Czyż okrucieństwo Nerona nie było większe od sądu Piłata? Czy potęga Klaudiusza nie była straszniejsza niż zajadłość Żydów? Siła miłości zwyciężyła więc wszelką przyczynę lęku i nie uważałeś za godnych obawy tych, których należało zdobyć dla miłości Chrystusa.

Do takiej właśnie nieustraszonej miłości przygotowało cię już wcześniej owo potrójne pytanie Pana: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?” (J 21,15–17). Nie po to bowiem Chrystus pytał trzykrotnie, aby dowiedzieć się czegoś, czego nie wiedział, lecz aby nauczyć przyszłego pasterza, że miłość do Chrystusa ma się urzeczywistniać przez karmienie Jego owiec.

Rosła więc twoja odwaga dzięki licznym znakom, obfitowała w dary łaski, umacniała się przez doświadczenia cnót. Już pouczyłeś lud obrzezany; już założyłeś Kościół w Antiochii, gdzie po raz pierwszy uczniów Chrystusa nazwano chrześcijanami (Dz 11,26). Już napełniłeś Ewangelią Pont, Galację, Kapadocję, Azję i Bitynię. A choć nie miałeś żadnej wątpliwości co do powodzenia dzieła ani nie znałeś kresu swoich trudów, zanosiłeś jednak zwycięski sztandar krzyża Chrystusowego do samej twierdzy imperium rzymskiego, aby tam, gdzie zdawała się panować największa potęga, jeszcze pełniej objawiła się chwała Męki Pańskiej.

A oto spotkał cię błogosławiony współapostół, naczynie wybrane (Dz 9,15), szczególny nauczyciel pogan – Paweł. Został ci dany jako towarzysz w czasie, gdy niewinność, wstydliwość i wolność były gnębione pod panowaniem Nerona. Jego szaleństwo, rozpalone wszelkimi występkami, doszło do takiego obłędu, że jako pierwszy spośród ludzi wzniecił powszechne prześladowanie przeciw chrześcijanom. Sądził bowiem, że mordując świętych, zdoła zgasić dar Boży. Lecz dla tych, dla których największym zyskiem było umrzeć dla Chrystusa, śmierć stała się początkiem wiecznego szczęścia. „Drogocenna jest w oczach Pana śmierć Jego świętych” (Ps 116[115],15). Żadne okrucieństwo nie mogło więc zniszczyć religii opartej na tajemnicy krzyża Chrystusa.

Kościół nie został pomniejszony przez prześladowania, lecz wzrastał. Pole Pańskie nieustannie okrywa się nowym zasiewem, a ziarna, które obumierają pojedynczo, rodzą stokrotny plon. Spójrz tylko, jak liczne potomstwo wydały owe dwa ziarna zasiane przez Boga! Tysiące świętych męczenników, naśladując triumf Apostołów, otoczyły nasze miasto niczym purpurowym płaszczem, lśniącym drogocennymi kamieniami, i uwieńczyły je jakby diademem z wielu klejnotów.

Leon Wielki, Mowa 82

Punkty do medytacji

Zauważ jak ważna dla Leona jest nie tylko sama nauka, która stanowi serce Ewangelii i Kościoła, ale konkretne rzeczywistości ziemskie, ludzka historia Piotra, historia Pawła. Objawienie Boga dokonuje się nie tylko przez ukazanie nauki i poruszenie umysłów, ale także przez procesy zachodzące w historii.

Leon przekazuje wiarę Kościoła wyrażoną już przez Tertuliana, który wypowiedział słynne zdanie o krwi męczenników będącej zasiewem następnych chrześcijan: prześladowania nie pomniejszają Kościoła. Czy masz też to wewnętrzne przekonanie, że ludzie oddający życie za Chrystusa nie są dla Kościoła i dzieła szerzenia Ewangelii stratą, ale zyskiem?

Tagi:

Zostaw odpowiedź