Paulin z Noli

22 czerwca Kościół rzymskokatolicki wspomina w Liturgii świętego Paulina z Noli. Jest to jeden z bardziej niezwykłych Ojców Kościoła, choć nie tak znany jak jego wielcy ówcześni przyjaciele: Augustyn z Hippony, Ambroży z Mediolanu czy Hieronim. Tymczasem na równi z nimi zasługuje na naszą pamięć i uwagę.

Urodził się około 354 roku w Bordeaux, a zmarł w miejscowości Nola niedaleko od Neapolu. Pochodził z bogataj i wpływowej rodziny rzymskiej (prawdopodobnie ród Pontiusów), otrzymał starnne wyształcenie i w młodości rozpoczął karierę dochodząc w młodym wieku do stanowiska namiestnika prowincji Kampania.

Paulin sam w pozostawionych po sobie listach mówi o podwójnym nawróceniu, które przeżył w swoim życiu. Pierwsze doprowadziło go do wiary w Chrystua i do dołączenia do Kościoła przez chrzest, który przyjął około roku 389; drugi do sprzedania swojego majątku i rozdania go ubogim, całkowitej rezygnacji z życia arystokraty i oddania się życiu monastycznemu. Wraz z żoną zorganizował w swojej posiadłości klasztor, który przyciągał nawet jego dawnych, pogańskich przyjaciół, którzy choć przez jakiś czas chcieli zakosztować surowości życia monastycznego.

Paulin nie prowadził działalności pisarskiej znanej u innych Ojców: nie pisał traktatów teologicznych, nie komentował świętych pism, nie wdawał się w polemiki. Zostawił po sobie jedynie hymny ku czci męczennika, św. Feliksa, którego grób najduje się w Nola, oraz bogatą korespondencję między innymi z Ambrożym z Mediolanu, Augustynem czy Hieronimem.

W 395 roku został ustanowiony prezbiterem a 15 lat później biskupem Noli. Pełnił te urzędy pozostając wiernym swojemu powołaniu do życia monastycznego. Zmarł w 413 roku w Nola.

Paulinowi z Noli jedną ze swoich katechez na temat Ojców Kościoła poświęcił Benedykt XVI. Jej tekst znajduje się tutaj.

Z pism Ojców

W jednym ze swoich listów (List III, Do ojca Alipiusza) Paulin z Noli pisze:

Nie chcę pozostawiać Cię jednak w nieświadomości co do mojego dawnego życia pogrążonego w grzechu. Dowiedz się, że nie tak dawno zostałem wyrwany „z ciemności i z cienia śmierci” (Ps 106,14; Łk 1,79), aby oddychać powietrzem życiodajnego powiewu. Niedawno też przyłożyłem rękę do pługa (por. Łk 9,62) i wziąłem krzyż Pański. Oby Twoje modły pomogły mi dźwigać go aż do końca. To będzie nagrodą dodaną do wszystkich Twoich zasług, jeżeli pomożesz nam dźwigać nasz ciężar. Święty bowiem – gdyż nie ośmielamy się nazwać go bratem – który pomaga cierpiącemu, będzie wywyższony „jak wielkie miasto” (Prz 18,19). A Ty zaiste jesteś „miastem leżącym na górze” (Mt 5,14) albo świecą zapaloną na świeczniku (por. Mt 5,15). Ty jesteś błyszczącym siedmiorakim światłem (por. Ap 1,12–13). My zaś ukrywamy się pod korcem grzechów. Odwiedź nas za pośrednictwem Twych listów. Niech nas ogarnie światło, w którym się znajdujesz, widoczny na złotych świecznikach. Niech Twoje słowa będą „światłością ścieżek naszych” (Ps 118,105), a „olejek Twej lampy namaści
naszą głowę” (Ps 22,5). Nasza wiara rozpali się, gdy otrzymamy pożywienie umysłu i światło dla duszy z tchnienia ust Twoich.

Punkty do medytacji:

Paulin z Noli żył nieustannie świadomością swojego powołania, które domagło się od niego porzucenia tego, czym żył do tej pory, i objęcia z miłością nowej rzeczywistości. Życie chrześcijanina jest nieustanną drogą, na której każdy krok do przodu jest zbliżaniem się do miejsca w którym można wreszcie „oddychać powietrzem życiodajnego powiewu”. Czy dziękujsz Bogu codziennie za łaskę nawrócenia?

Paulin zajmował wysoką pozycję w świecie z racji na swój majątek i arystokratyczne pochodzenie. Potrafił jednak pokornie przyjąć ostatnie miejsce wśród teologów i wielkich biskupów ówczesnego Kościoła zadowalając się miejscem ascety. Czy potrafię przyjąć miejsce w Kościele, które wyznacza mi Bóg?

Zostaw odpowiedź