Kolejny dzień Pański jest przeżywaniem we wspólnocie Kościoła i podczas zgromadzenia liturgicznego śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Tej niedzieli Kościół odczytuje podczas zgromadzenia fragment Ewangelii świętego Mateusza mówiący o poruszeniu Jezusa na widok ludzi, którzy lgnęli do Niego zewsząd, o Jego wezwaniu do błagania „pana żniwa, by wyprawił robotników na swoje żniwo” i wreszcie o powołaniu Dwunastu. Sięgamy więc dzisiaj po fragment Homilii XXXII Jana Chryzostoma do Ewangelii Mateusza.
Z pism Ojców
Jezus daje kolejny dowód swojej troskliwej opatrzności.
„Widząc tłumy – mówi Ewangelista – ulitował się nad nimi, bo byli utrudzeni i porzuceni jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swoich uczniów: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, aby wyprawił robotników na swoje żniwo” (Mt 9,36).
Zobacz raz jeszcze, jak bardzo wolny jest od próżnej chwały. Nie chce zatrzymywać wszystkich przy sobie, dlatego posyła swoich uczniów. Czyni to jednak nie tylko z tego powodu. Pragnie również przygotować ich do przyszłej misji. Palestyna ma stać się dla nich jak szkoła ćwiczeń, w której nauczą się stawać do walki, jakie czekają ich w całym świecie. Dlatego poddaje ich próbom nawet surowszym niż późniejsze zmagania – przynajmniej jeśli chodzi o kształtowanie ich cnoty – aby łatwiej mogli podjąć walkę, która miała nadejść. Są jeszcze jak młode ptaki w gnieździe, które matka stopniowo uczy lotu.
