Strona główna / Liturgia z Ojcami / 7 czerwca: X Niedziela Zwykła

7 czerwca: X Niedziela Zwykła

Kolejny Dzień Pański jest przede wszystkim dniem, który oddajemy sprawom Bożym: zostawiamy sprawy tego świata, żeby wejść w sprawy Boże, wieczne. A ponieważ wieczna jest miłość, ten dzień poświęcamy Bogu przez otwarcie serca na powszechną komunię i udział w zgromadzeniu Kościoła. To również jest czas dla rodziny, bliskich i przyjaciół, żeby z nimi po prostu być i kochać.

Podczas zgromadzenia Kościoła usłyszymy dziś perykopę z Ewangelii świętego Mateusza (9, 8-17), który opowiada o powołaniu celnika Mateusza. Podczas homilii głoszonej w V wieku do tego fragmentu Ewangelii Jan Chryzostom wypowiedział następujące słowa..

Z pism Ojców

Gdy [Jezus] dokonał cudu, nie pozostał na miejscu, aby przez samą swoją obecność nie rozpalić jeszcze bardziej ich zazdrości. Oddalił się raczej, okazując im wyrozumiałość i łagodząc wzburzenie ich serc. Tego samego i my się uczmy: nie stawajmy do walki z tymi, którzy knują przeciw nam, lecz starajmy się raczej uśmierzać ich ból, ustępując nieco i łagodząc ich gwałtowność.

Dlaczego jednak nie powołał Mateusza razem z Piotrem, Janem i pozostałymi? Tak jak tamtych wezwał w chwili, o której wiedział, że będą Mu posłuszni, tak i Mateusza powołał wtedy, gdy był pewien, że odpowie na wezwanie. Dlatego też Pawła pochwycił dopiero po zmartwychwstaniu, niczym rybak zdobywający swoją zdobycz. Ten bowiem, który zna serca i przenika najskrytsze tajemnice ludzkich myśli, wiedział także, kiedy każdy z nich okaże posłuszeństwo.

Nie powołał więc Mateusza od razu, gdy ten pozostawał jeszcze w zatwardziałości ducha, lecz dopiero po niezliczonych cudach i po tym, jak sława Chrystusa rozeszła się szeroko, gdy wiedział, że jego serce stało się już bardziej gotowe do uległości.

Warto także podziwiać pokorę Ewangelisty. Nie ukrywa on swego dawnego życia, lecz nawet wymienia własne imię, podczas gdy inni osłonili je innym określeniem. Dlaczego jednak wspomina, że siedział „przy komorze celnej”? Aby ukazać moc Tego, który go powołał. Chrystus nie wezwał go wtedy, gdy porzucił już swoje niegodziwe zajęcie, lecz wyrwał go spośród samego zła. Podobnie nawrócił błogosławionego Pawła, gdy ten jeszcze szalał, pałał gniewem i miotał ogniem prześladowania. Sam Paweł przywołuje to jako dowód mocy Chrystusa, mówiąc do Galatów: „Słyszeliście przecież o moim dawnym postępowaniu w religii żydowskiej, jak ponad miarę prześladowałem Kościół Boży.”

Także rybaków powołał pośród ich codziennej pracy. Było to wprawdzie zajęcie niecieszące się wielkim poważaniem, wykonywane przez ludzi prostych, nieobytych w świecie, stroniących od zgiełku i odznaczających się prostotą serca. Natomiast zajęcie celnika było pełne zuchwalstwa i bezwstydu; był to sposób zarobkowania, którego trudno było uczciwie bronić — handel haniebny, grabież ukryta pod płaszczem prawa.

A jednak Ten, który powoływał, nie zawstydził się żadną z tych rzeczy. I po cóż wspominać tylko o celniku? Skoro nawet wobec kobiety grzesznej nie tylko nie okazał wstydu, ale pozwolił jej całować swoje stopy i obmywać je łzami.

Tak bowiem przyszedł na świat: nie tylko po to, aby uzdrawiać ciała, lecz także po to, aby uleczyć chorobę duszy i wykorzenić z niej wszelką niegodziwość.

A to samo uczynił i w przypadku paralityka. Dopiero gdy jasno objawił, że posiada władzę odpuszczania grzechów, zwrócił się do tamtego człowieka, którego wspominamy, aby teraz nikogo nie gorszył widok celnika powołanego do grona uczniów. Skoro bowiem Ten, który ma moc zgładzić wszelkie nasze winy, zechciał uczynić go apostołem, cóż może w tym budzić zdziwienie?

Skoro więc ujrzałeś potęgę Tego, który powołuje, przypatrz się także posłuszeństwu tego, który został powołany. Nie sprzeciwił się, nie wdał się w spór, nie powiedział: „Cóż to ma znaczyć? Czyż nie jest to wezwanie zwodnicze, skoro zwraca się do mnie, człowieka takiego jak ja?” Nie — taka pokora byłaby w tej chwili nie na miejscu. On natychmiast okazał posłuszeństwo. Nie prosił nawet o czas na powrót do domu i naradę z krewnymi. Jak rybacy pozostawili sieci, łódź i ojca, tak i on porzucił komorę celną oraz swój zysk i poszedł za Chrystusem.

Objawił przez to ducha gotowego na wszystko. Jednym aktem posłuszeństwa zerwał więzy łączące go ze światem i dał świadectwo, że Ten, który go powołał, wybrał chwilę najwłaściwszą. (Homilia na Ewangelię świętego Mateusza XXX, 1)

Punkty do medytacji

Przede wszystkim zwróć uwagę, że Jan patrzy na Jezusa przede wszystkim jak na człowieka, dzięki czemu Jego postępowanie – także w tak ludzkiej sprawie jak sposób radzenia sobie z przeciwnikami, z tymi, którzy nas nie lubią – staje się wzorem. Czasem fakt, że Kościół wierzy, że w Jezusie Bóg stał się człowiekiem, sprawia, że Jego człowieczeństwo jawi się jako coś niedościgłego… Zapytaj siebie, czy Jezus – Jego sposób postępowania – jest rzeczywiście dla Ciebie wzorem.

Medytując nad powołaniem Mateusza Jan Chryzostom dostrzega w Jezusie mądrość, która potrafi wybrać odpowiedni moment do działania. Nie powołał Mateusza ani za wcześnie, ani za późno. Czy patrząc na moment mojego powołania lub widząc, że wokół mnie są ludzie, którzy jeszcze wezwania Jezusa nie usłyszeli, rozumiem, że to Bóg wybiera w swojej mądrości najbardziej odpowiednią chwilę?

I wreszcie zwróć uwagę na słowa Jana Chryzostoma o Panu, który przychodzi do Mateusza tam, gdzie jest; że powołuje nie człowieka doskonałego, ale celnika. Czy mam tę samą odwagę co Jezus, żeby iść do każdego człowieka tam, gdzie jest, nie czekając aż się zmieni i zmieni swoje życie?

Więcej tekstów Ojców

Jeśli chcesz przeczytać całość tej homilii, jest dostępna w Bibliotece patrystycznej tutaj.

Tagi:

Zostaw odpowiedź