Strona główna / Czytamy Ojców / Sam jest kapłanem, ale nie sam jest Bogiem

Sam jest kapłanem, ale nie sam jest Bogiem

Kończymy dziś lekturę II rozdziału „O wierze do Piotra” Fulgencjusza z Ruspe. Poniższy tekst podsumowuje wiarę Kościoła w Trójcę Świętą: Ojca, Syna i Ducha, oraz wiarę w to, że Syn wziął na siebie ludzką naturę.

Z pism Ojców

W Chrystusie zatem istnieją obie postaci, ponieważ obie natury są w Nim prawdziwe i pełne. Dlatego święty Ewangelista głosi, że jest On pełen łaski i prawdy: pełny zarówno w naturze boskiej, w której jest Bogiem-Prawdą, jak i w naturze ludzkiej, w której dzięki łasce stał się prawdziwym człowiekiem. W tamtej pełni jest Bogiem, równym Bogu w postaci Bożej; w tej zaś pełni jest sługą, istniejącym w postaci sługi, ponieważ stał się podobny do ludzi i w zewnętrznej postaci został uznany za człowieka. Wyniszczając samego siebie, przyjął zatem postać sługi, aby stać się sługą, nie wyzbył się jednak pełni postaci Bożej, w której zawsze pozostaje wiecznym i niezmiennym Panem.

Według postaci sługi stał się prawdziwym człowiekiem, mającym tę samą naturę, którą posiada Jego Matka — służebnica; pozostając zaś w postaci Bożej, jest prawdziwym Bogiem, mającym tę samą naturę, którą posiada Jego Ojciec — Pan. W postaci Bożej wraz z Ojcem i Duchem Świętym jest jednym i jedynym Bogiem, Stwórcą wszystkiego. Według postaci sługi sam został ukształtowany za sprawą działania Ojca, Ducha Świętego oraz własnego działania. To, że jest Stwórcą, posiada z natury wspólnie z Ojcem i Duchem Świętym; to zaś, że jest stworzeniem, czyli postać sługi, według której został stworzony, posiada On jeden we własnej osobie. Prawo i Prorocy, posłuszni temu, co On sam im nakazał, nigdy nie przestawali zapowiadać słowami i czynami Jego przyszłego narodzenia według ciała, śmierci, zmartwychwstania i wstąpienia do niebios.

Również w materialnych ofiarach, których składania domagała się od naszych ojców święta Trójca — jeden Bóg Nowego i Starego Testamentu — zapowiedziane zostało pełne łaski dzieło tej ofiary, mocą której sam Bóg Syn, w swoim miłosierdziu, ofiarował za nas samego siebie według ciała. Zgodnie bowiem z nauką Apostoła „wydał samego siebie za nas jako dar i ofiarę Bogu na miłą woń” (Ef 5,2). On sam, jako prawdziwy Bóg i prawdziwy Najwyższy Kapłan, ze względu na nas wszedł raz na zawsze do miejsca świętego nie przez krew kozłów i cielców, lecz przez własną krew (por. Hbr 9,12). Zapowiadał to niegdyś najwyższy kapłan, który co roku wchodził z krwią do Miejsca Najświętszego.

On jest Tym, który sam w sobie zapewnił wszystko, o czym wiedział, że jest konieczne do dokonania naszego odkupienia: sam jest Kapłanem i Ofiarą, sam jest Świątynią i Bogiem. Jest Kapłanem, przez którego zostaliśmy pojednani; Ofiarą, przez którą zostaliśmy pojednani; Świątynią, w której zostaliśmy pojednani; i Bogiem, z którym zostaliśmy pojednani. On sam jest Kapłanem, Ofiarą i Świątynią, ponieważ tym wszystkim jest sam jeden według postaci sługi; nie On sam jednak jest Bogiem, ponieważ Bogiem jest wraz z Ojcem i Duchem Świętym według postaci Bożej.

Zostaliśmy zatem pojednani przez samego Syna według ciała, lecz nie z samym tylko Synem według boskości. Trójca bowiem pojednała nas ze sobą przez to, że sprawiła, iż samo Słowo stało się ciałem. W Nim prawda natury boskiej i ludzkiej trwa tak niezmiennie, że jak zawsze prawdziwa jest Jego boskość, którą posiada od niezmiennego Ojca, tak również zawsze prawdziwe i niezmienne jest Jego człowieczeństwo, które najwyższa Boskość zjednoczyła ze sobą.

Tych kilka słów o wierze w świętą Trójcę, która w swej naturze jest jedynym i prawdziwym Bogiem, zawarłem tutaj na tyle, na ile pozwoliła mi zwięzłość czasu i wypowiedzi. Teraz wyjaśnię, w co powinieneś bez żadnej wątpliwości wierzyć na temat stworzeń.

Fulgencjusz z Ruspe, O wierze do Piotra, 21-24

Punkty do medytacji

Zakończenie wykładu o wierze Kościoła prowadzi do serca misterium Boga, dla którego człowiek jest stworzeniem wyjątkowym. Nie tylko zostaliśmy stworzeni, ale Bóg z naszą naturą się w sposób szczególny zjednoczył dzięki Jezusowi Chrystusowi. To dlatego On jest w centrum wiary chrześcijańskiej, na niego skierowane są nasze oczy. Zatrzymaj się chwilę przy tej kwestii i staraj się głęboko zrozumieć co znaczy że w centrum wiary Kościoła jest misterium Chrystusa.

Staraj się zapamiętać to zdanie: „On sam jest Kapłanem, Ofiarą i Świątynią, ponieważ tym wszystkim jest sam jeden według postaci sługi; nie On sam jednak jest Bogiem, ponieważ Bogiem jest wraz z Ojcem i Duchem Świętym według postaci Bożej”. Fulgencjusz mówi o Synu Bożym, że sam – czyli bez Ojca i bez Ducha – jest kapłanem, bo tylko biorąc na siebie człowieczeństwo mógł je złożyć w ofierze. Ale ten Syn nie jest sam Bogiem, bo Bóg zawsze jest Ojcem, Synem i Duchem. Zatrzymaj się chwilę myślą przy tej tajemnicy, próbuj jednym spojrzeniem objąć jedynego człowieka, który samotnie wykonuje misję kapłańską, ale równocześnie całą Trójcę obecną przy nim, bo Bóg zawsze jest Ojcem, Synem i Duchem.

Tagi:

Zostaw odpowiedź