Strona główna / Czytamy Ojców / Bycie człowiekiem nie oznacza przestanie bycia Bogiem

Bycie człowiekiem nie oznacza przestanie bycia Bogiem

W dzisiejszym fragmencie Fulgencjusz kontynuuje opowiadanie Piotrowi poprawnej wiary chrześcijańskiej. Wspomniał już, że Jezus Chrystus według wiary Kościoła jest prawdzimy człowiekiem i dzieli z nami naszą naturę. W przypadku Jezusa rzecz nie kończy się na wyznaniu wiary w Jego człowieczeństwo, bo równocześnie to człowieczeństwo należy do Boga. I choć natura boska nie rodzi się i nie umiera, nie potrzebuje jeść ani pracować, nie jest ani męska ani żeńska, to możemy od momentu przyjściu na świat Jezusa mówić o Bogu ludzkie rzeczy: urodził się, umarł, żył jak my. Przeczytaj uważnie kolejny fragment tekstu „O wierze do PIotra” Fulgencjusza z Ruspe.

Z pism Ojców

Podobnie zachowuj pewną wiarą to wszystko, co powiedzieliśmy o Synu Bożym, że mając to wszystko w jedności natury z Ojcem bez wątpienia jest równy Ojcu. Z tego powodu także Apostoł dodał mówiąc: „Nie uznał za łup istnienia na równi z Bogiem” (Flp 2,6). Ta równość boskości Syna z Ojcem nie pochodziła z przywłaszczenia, ale z natury. Także to co później dodał Apostoł mówiąc, że „wyniszczył samego siebie przyjmując postać sługi, stając się podobnym do ludzi, ukazując się w postaci jak człowiek” oraz że „uniżył samego siebie stając się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu”, wszystko to mówi o tym jednorodzonym Bogu, Synu Bożym; o tym Słowie Boga, o którym Ewangelista twierdzi, że „na początku było Słowo, i Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo” (J 1,1); o samej mocy Bożej i Bożej mądrości, o której powiedziane jest w słowach skierowanych do Boga: „Wszystko uczyniłeś w mądrości” (Ps 104,24); o tym początku, wraz z którym Ojciec jest jedynym początkiem i w którym jako Mu współwiecznym uczynił niebo i ziemię, czyli wszelką cielesną i bezcielesną naturę.

Przyznaj, jak powiedziałem, że wszystko to jest powiedziane o jednorodzonym Bogu, który jest w łonie Ojca, w odniesieniu do Jego osoby, ale jednak przy zachowaniu wieczności, niezmierzoności, nieśmiertelności, niezmienności i niewidzialności Jego boskości. Te rzeczy Syn Boga posiada z natury, na równi i wspólnie z Bogiem Ojcem skutkiem czego, chociaż naprawdę ze względu na nas stał się człowiekiem, pozostaje jednak równy prawdziwemu Bogu Ojcu, z którego zrodzony jest jako prawdziwy i będący Prawdą Bóg. Wyniszczył więc samego siebie, ale z Jego pełni wszyscy otrzymaliśmy (J 1,16): gdyby po wyniszczeniu się pozbawił siebie tej pełni, nie miałby czego nam z niej dać. A gdyby On jej nie posiadał, my bez wątpienia niczego nie moglibyśmy otrzymać. A przecież z Jego pełni wszyscy otrzymaliśmy. Przez to więc, że udzielił nam dóbr ze swojej pełni, ukazuje, że gdy się wyniszczył nie pozbawił siebie pełni, którą posiadał, bo gdyby pozbawił się swojej pełni, niczego nie mógłby z niej dać. Przyjął więc postać sługi, a to wyniszczenie się najwyższego Boga nie było niczym innym, jak przyjęciem postaci sługi, czyli ludzkiej natury.

Fulgencjusz z Ruspe, O wierze do Piotra, 20

Punkty do medytacji

„Ty łączysz w jednej osobie dwie natury różne sobie” – możemy śpiewać w naszych kolędach krótkie wyznanie wiary Kościoła, ale musimy mieć świadomość, że wykuwało się ono przez wieki. Dobre i poprawne zrozumienie co znaczy wiara Kościoła we wcielenie Boga nie jest łatwe. Czy lektura Fulgencjusza ci w tym pomogła? Czy masz poczucie, że głębiej rozumiesz misterium wcielenia?

Tagi:

Zostaw odpowiedź