Strona główna / Czytamy Ojców / Cuda prawdziwe i cuda szkodliwe

Cuda prawdziwe i cuda szkodliwe

W ostatniej części homilii Jan Chryzostom obszernie mówi o zagadnieniu, które zasygnalizował już wcześniej: miejscu cudów w religii chrześcijańskiej. Przeczytaj ten fragment uważnie, żeby kształtować swój sposób myślenia na ten temat zgodnie z Tradycją Kościoła ucząc się jej od Ojców.

Z pism Ojców

Być może jednak domagacie się cudów, takich jak te, których dokonywali apostołowie, gdy wchodzili do miast: trędowaci byli oczyszczani, demony wypędzane, a umarli wskrzeszani. Tymczasem największym dowodem waszego wzniosłego pochodzenia i waszej miłości jest to, że wierzycie Bogu bez takich rękojmi. W rzeczywistości właśnie to, a także jeszcze jedna przyczyna, sprawiły, że Bóg dopuścił ustanie cudów. Mam na myśli to, że skoro nawet wtedy, gdy cudów się nie dokonuje, ludzie chlubiący się innymi darami — na przykład mądrością słowa albo pozorami pobożności — popadają w próżność, unoszą się pychą i odłączają jedni od drugich, to cóż by się działo, gdyby jeszcze dokonywały się cuda? Czy nie doszłoby wtedy do gwałtownych rozdarć? A że nie są to jedynie przypuszczenia, świadczą o tym Koryntianie, którzy właśnie z tego powodu rozpadli się na wiele stronnictw.

Nie szukaj więc znaków, lecz zdrowia duszy. Nie pragnij oglądać, jak jeden umarły zostaje wskrzeszony. Oto bowiem nauczyłeś się, że cały świat powstaje z martwych. Nie szukaj widoku uzdrowionego ślepca, lecz spójrz, jak wszyscy zostali przywróceni do owego lepszego i pożyteczniejszego widzenia. Ty sam również naucz się patrzeć czysto i uzdrów własne oczy. Zaprawdę, gdybyśmy wszyscy żyli tak, jak należy, w oczach pogan bardziej godni podziwu bylibyśmy my niż czyniący cuda. Znaki bowiem często budzą podejrzenie złudzenia albo rodzą inne nieufne domysły, chociaż nie dotyczy to prawdziwych cudów Bożych. Natomiast życie czyste nie dopuszcza żadnego podobnego zarzutu. Przeciwnie, zdobycie cnoty zamyka usta wszystkim ludziom.

Niech więc cnota będzie przedmiotem naszych starań. Bogate są bowiem jej skarby i wielkie cuda przez nią się dokonują. To ona daje prawdziwą wolność i sprawia, że można ją rozpoznać nawet w niewoli. Nie uwalnia człowieka od niewoli, lecz pozwalając mu pozostać niewolnikiem, ukazuje go bardziej godnym szacunku niż ludzi wolnych. A to jest czymś większym niż samo darowanie wolności. Nie czyni ubogiego bogatym, lecz pozwalając mu pozostać ubogim, ukazuje go jako zamożniejszego od bogaczy.

Jeśli jednak pragniesz także czynić cuda, uwolnij się od grzechu, a dokonałeś już wszystkiego. Grzech bowiem jest wielkim demonem, umiłowani. Jeśli go wypędzisz, uczynisz coś większego niż ci, którzy wypędzają dziesięć tysięcy demonów.

Posłuchaj Pawła, jak mówi i jak stawia cnotę ponad cudami: „Starajcie się usilnie o większe dary. A ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.” (por. 1 Kor 12,31–13,13) Gdy zaś miał ukazać tę „drogę”, nie mówił o wskrzeszaniu umarłych, nie mówił o oczyszczaniu trędowatych ani o żadnym innym podobnym dziele. Zamiast tego wszystkiego postawił miłość.

Posłuchaj także Chrystusa, który mówi: „Nie radujcie się z tego, że duchy są wam poddane, lecz radujcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie.” (Łk 10,20) A wcześniej jeszcze: „Wielu powie Mi w owym dniu: Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy w Twoim imieniu? Czy nie wypędzaliśmy demonów w Twoim imieniu? Czy nie czyniliśmy wielu potężnych dzieł? Wtedy im oświadczę: Nigdy was nie znałem.” (Mt 7,22–23) A gdy miał zostać ukrzyżowany, przywołał swoich uczniów i powiedział: „Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami” – nie: „jeśli będziecie wypędzać demony”, lecz: „jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.” (J 13, 35). I znowu: „Po tym wszyscy poznają, że Ty Mnie posłałeś” – nie: „jeśli ci ludzie będą wskrzeszać umarłych”, lecz: „jeśli będą jedno.” (J 17, 21-23)

Cuda bowiem nieraz, przynosząc pożytek innym, szkodziły temu, kto posiadał tę moc, wynosząc go do pychy i próżnej chwały albo prowadząc do innych podobnych upadków. W dziełach cnoty natomiast nie ma miejsca na takie niebezpieczeństwo. Przynoszą one pożytek zarówno tym, którzy je praktykują, jak i wielu innym. Starajmy się więc z całą gorliwością dokonywać właśnie takich dzieł. Jeśli z człowieka nieczułego staniesz się miłosierny i hojny dla ubogich, wyprostowałeś uschłą rękę. Jeśli porzucisz teatry i udasz się do kościoła, uzdrowiłeś chromą nogę. Jeśli odwrócisz oczy od nierządnicy i od cudzej piękności, otworzyłeś oczy, które były ślepe. Jeśli zamiast pieśni szatańskich nauczyłeś się śpiewać duchowe psalmy, przemówiłeś, choć byłeś niemy. Oto największe cuda. Oto prawdziwie przedziwne znaki. Jeśli będziemy nieustannie dokonywać takich znaków, sami przez nie staniemy się ludźmi wielkimi i godnymi podziwu, a także pozyskamy wszystkich złych dla cnoty i osiągniemy życie przyszłe. Obyśmy wszyscy dostąpili go przez łaskę i miłość ku ludziom naszego Pana Jezusa Chrystusa, któremu chwała i moc na wieki wieków. Amen.

Punkty do medytacji

Tę zasadę Jana Chryzostoma trzeba wyryć głęboko w sercu i umyśle: „Nie szukaj więc znaków, lecz zdrowia duszy”. Czy jest ona twoją? Czy tak rzeczywiście jest w pobożności dzisiejszych chrześcijan, że przede wszystkim troszczymy się o dobre życie, dobre serce i naśladowanie Jezusa, czy raczej liczymy na cuda i niezwykłe znaki?

Zostaw odpowiedź