Tej nocy Chrystus zmartwychwstał…
Wielka i Święta Noc zmartwychwstania Pańskiego od początku istnienia chrześcijaństwa jest najważniejszym momentem roku. Noc z jednej strony przypomina nam o naszym oddaleniu od Boga, który – jak mówi Jan Apostoł i Ewangelista – jest światłością, ale z drugiej strony jest czasem działania Boga, bo przecież „światłość w ciemności świeci”. Noc paschalna dla Kościoła jest początkiem wszystkiego: światła, Słowa i życia. Tej noc w starożytności chrześcijańskiej dokonywano chrztu wierzących, więc dla każdego ochrzczonego jest to czas powrotu do źródeł, odnowienia życia i wierności Panu.
Tej nocy – o ile to możliwe – należy uczestniczyć w Liturgii Kościoła.
Z pism Ojców
Z mowy Augustyna z Hippony wygłoszonej podczas nocy paschalnej:
Wiemy, bracia, i niewzruszoną wiarą wyznajemy, że Chrystus raz umarł za nas (por. 1 P 3, 18; Rz 6, 10; Hbr 7, 27; 9, 28; 10, 10): sprawiedliwy za grzeszników, Pan za sługi, wolny za niewolników, lekarz za chorych, szczęśliwy za nędzników, bogaty za biedaków, sędzia za przestępców, odkupiciel za sprzedanych w niewolę, pasterz za trzodę i – co najbardziej zdumiewające – Stwórca za stworzenie. Jemu zawsze powinniśmy służyć, a został nam wydany. Jest Bogiem ukrytym, a ukazał się jako człowiek. Ożywia swoją mocą, umarł przez słabość. Niezmienny jest w boskości, ale podległy cierpieniu dzięki ciału. Jak mówi Apostoł: „On został wydany za nasze grzechy i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia” (Rz 4,25). To się stało raz, doskonale o tym wiecie. A jednak uroczystość czyni wielokrotnym i powtarza dzięki upływowi czasu to, o czym wypowiedzi Pism wielokrotnie mówią, że dokonało się jeden raz. Jednak prawdziwe wydarzenie i uroczystość nie są sobie przeciwne w tym sensie, że jedno kłamie, a drugie mówi prawdę. Prawda wskazuje bowiem na to, co stało się raz w rzeczywistości, ale to samo uroczystość odnawia w pobożnych sercach dzięki częstej celebracji. Prawda ukazuje to, co się wydarzyło, jak rzeczywiście mające miejsce, zaś uroczystość tym przeszłym rzeczom – nie przez ich dokonanie, ale świętowanie – nie pozwala przeminąć.
Punkty do medytacji
W relacji człowieka z Bogiem zawsze spotykają się przeciwieństwa: noc i światło, śmierć i życie, które ostatecznie mają swoje źródło w najgłębszym z możliwych przeciwieństw między Stwórcą i stworzeniem. Wiara Kościoła te przeciwieństwa jedna, gdyż jeden Pan umiera i ożywia. Czy dzięki wierze w Chrystusa dokonuje się we mnie pojednanie mojej kondycji stowrzenia z zaproszeniem do udziału w boskości?
Liturgia Kościoła – choć dokonuje się tu i teraz – ma mnie zanurzać w tym momencie, który przeminął jak każda chwila, ale musi trwać ze względu na jego znaczenia. Czy tak przeżywam liturgię? Czy tak ją tworzę z moją wspólnotą, by była skutecznym narzędziem działania Boga?













