Wczoraj siewca siał Słowo i w Kościele Bóg dokonał dobrego zasiewu: złożył siebie w ofierze. Ofiarą jest krew Chrystusa, która jest bezcenne. Przeżycie niedzieli – o ile było doświadczeniem Boga, a zatem aktem wiary, nadziei i miłości – wniosło w nasze serce poczucie bogactwa. Tak bezcenne jest Słowo Boga i Kościół, który jest Jego dziełem. Każda cegiełka przyłożona do budowania Kościoła jest bezcenna. Bezcene jest więc poznać grzech, żeby go zwalczać. Niech ten fragment Fulgencjusza z Ruspe nam w tym pomoże.
Z pism Ojców
Jakimi słowami można opisać wyjątkową wzniosłość tego ciała, którego osoba jest boska od samego poczęcia i którego początek, dokonujący się w chwili narodzenia, jest całkowicie niezwykły? Słowo bowiem w taki sposób stało się ciałem, że jednorodzony i wieczny Bóg stanowił ze swoim ciałem jedną osobę, sam sprawiając poczęcie własnego ciała.
Jest rzeczą oczywistą, że ciała pozostałych ludzi rodzą się w następstwie cielesnego zjednoczenia: mężczyzna daje nasienie, kobieta zaś poczyna i rodzi. Ponieważ jednak, ilekroć mężczyzna i kobieta łączą się ze sobą w celu zrodzenia potomstwa, ich współżycie nie jest wolne od pożądania, również poczęcie dzieci rodzących się z ich ciała nie może dokonać się bez grzechu. To nie prokreacja przekazuje grzech niemowlętom, lecz pożądanie. Nie płodność ludzkiej natury sprawia, że ludzie rodzą się obciążeni grzechem, lecz szpetota pożądliwości, którą noszą w sobie wskutek ze wszech miar sprawiedliwego potępienia owego pierwszego grzechu.
Dlatego też błogosławiony Dawid, chociaż narodził się z prawowitego i sprawiedliwego małżeństwa, w którym nie można było znaleźć ani winy niewierności, ani skazy cudzołóstwa, to jednak ze względu na grzech pierworodny, w który z natury uwikłani są synowie gniewu — nie tylko potomkowie ludzi bezbożnych, lecz także wszyscy, którzy rodzą się z uświęconego ciała ludzi sprawiedliwych — woła: „Oto poczęty zostałem w nieprawości i w występkach porodziła mnie moja matka” (Ps 51,7).
Również święty Hiob mówi, że nie ma człowieka wolnego od zmazy, nawet gdyby jego życie na ziemi trwało zaledwie jeden dzień (Hi 14,4).
Punkty do medytacji
Fugencjusz rozpoczął swoje pismo od wyjaśnienia motywacji: wiara jest drogą do celu więc trzeba troszczyć się o jej poprawność, bo jak nie będzie wiarą dobrą, słuszną, prawdziwą to jak zniszczona droga nie doprowadzi nas do celu. Czytamy Ojców właśnie w tym celu, żeby budować wiarę poprawną. Pomyśl, czy lektura tego tekstu spełniła swój cel. Jeśli tak zatrzymaj myśl przy radości z dobrego czynu płynącego z wiary.
Z dzisiejszego fragmentu pism Ojców trzeba zapamiętać zawarte w nim przekonanie, że porządanie jest grzechem. Święte człowieczeństwo Syna Bożego jest od grzechu wolne. Dlatego misterium wcielenia wyzwoliło nas od grzechu. Jak przymioty Boga mają swoje przeciwieństwa. Tak sam Bóg, który jest Ojcem, Synem, Duchem jest całkowicie wolny od porządliwości. Chcesz pomnażać miłość i dobroć, chcesz żyć a nie zabijać. Działaj dla szerzenia dobra w świecie, robiąc codziennie coś z miłości a nie z porżądliwości.














