Strona główna / Czytamy Ojców / Ignacy z Antiochii: unikajcie rozłamów jako początku wszelkiego zła

Ignacy z Antiochii: unikajcie rozłamów jako początku wszelkiego zła

17 października Kościół wspominał świętego Ignacego Antiocheńskiego, biskupa z czasów ojców apostolskich, który poniósł śmierć męczeńską w Rzymie najprawdopodobniej w roku 107. Więcej na jego temat przeczytacie tutaj. W drodze do stolicy Cesarstwa Ignacy pisał listy do wspólnot Azji Mniejszej: wszystkie te pisma znajdziecie w naszej Bibliotece patrystycznej. W dniach po wspomnieniu wielkiego i sławnego męczeństwa biskupa z Syrii proponujemy lekturę fragmentów jego listów. Dziś kontynuujemy lekturę Listu do Kościoła w Smyrnie.

Z pism Ojców

Przypominam wam o tym, umiłowani, wiedząc, że sami podzielacie tę wiarę. Ostrzegam was jednak przed dzikimi zwierzętami w ludzkiej postaci. Nie tylko nie powinniście ich przyjmować, ale jeśli to możliwe, nawet się z nimi spotykać.

Módlcie się tylko za nich, aby jakoś się nawrócili. Jest to trudne, lecz Jezus Chrystus, nasze prawdziwe życie, ma moc tego dokonać.

Jeśli bowiem nasz Pan dokonał tego wszystkiego jedynie na pozór, to i ja jedynie na pozór noszę kajdany. Dlaczego więc wydałem siebie na śmierć: na ogień, miecz i dzikie zwierzęta? Ale blisko miecza znaczy blisko Boga. Wszystko znoszę w imię Jezusa Chrystusa, aby razem z Nim cierpieć, umacniany przez Niego — doskonałego człowieka (por. Rz 8,17; Flp 4,13).

Niektórzy, nie znając Go, wypierają się Go — a raczej sami zostali przez Niego odrzuceni. Stają bowiem po stronie śmierci zamiast prawdy. Nie przekonały ich proroctwa ani Prawo Mojżesza, a dotąd również Ewangelia ani cierpienia, których każdy z nas doświadcza. Także o naszych cierpieniach myślą bowiem to samo. Jaki mam pożytek z człowieka, który mnie chwali, a bluźni mojemu Panu, nie uznając, że miał On prawdziwe ciało? Kto tak mówi, całkowicie się Go wyparł i sam nosi w sobie śmierć.

Nie uznałem za właściwe zapisywać imion tych niewierzących. [Obym nawet nie musiał o nich wspominać, dopóki] nie nawrócą się i nie uznają męki Chrystusa, która jest naszym zmartwychwstaniem.

Niech nikt się nie łudzi: nawet istoty niebieskie, chwalebni aniołowie oraz zwierzchności widzialne i niewidzialne, jeśli nie uwierzą w krew Chrystusa, [również podlegają sądowi. „Kto może pojąć, niech pojmuje” (Mt 19,12). Niech zajmowane stanowisko] nikogo nie wbija w pychę. [Najważniejsze bowiem są wiara i miłość; nic nie jest od nich ważniejsze].

Przyjrzyjcie się tym, którzy głoszą błędne nauki o łasce Jezusa Chrystusa, jaka do nas przyszła. Jak bardzo sprzeciwiają się zamysłowi Boga! Nie dbają o miłość, o wdowę ani sierotę, o uciśnionego, o więźnia ani człowieka wolnego, o głodnego ani spragnionego (por. Mt 25,35–36; Jk 1,27).

Powstrzymują się od Eucharystii i modlitwy, ponieważ nie uznają, że Eucharystia jest ciałem naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa — tym, które cierpiało za nasze grzechy i które Ojciec w swojej dobroci [wskrzesił. Ci więc, którzy sprzeciwiają się darowi] Boga, umierają pośród swoich sporów. Lepiej byłoby dla nich miłować, aby także mogli zmartwychwstać.

Należy stronić od takich ludzi i nie rozprawiać o nich ani prywatnie, ani publicznie. Trzeba natomiast słuchać proroków, a szczególnie Ewangelii, w której ukazano nam mękę Chrystusa i urzeczywistniło się Jego zmartwychwstanie.

Unikajcie rozłamów jako początku wszelkiego zła.

Wszyscy podążajcie za biskupem, jak Jezus Chrystus za Ojcem, a za gronem prezbiterów — jak za apostołami. Diakonów szanujcie jak przykazanie Boga.

Niech nikt bez biskupa nie podejmuje niczego, co dotyczy Kościoła. Za prawowitą uznawajcie tę Eucharystię, która jest sprawowana pod przewodnictwem biskupa albo osoby przez niego upoważnionej.

Gdzie pojawia się biskup, tam niech będzie wspólnota, podobnie jak tam, gdzie jest Jezus Chrystus, jest Kościół katolicki.

Bez biskupa nie wolno ani chrzcić, ani urządzać uczty miłości. To natomiast, co on zatwierdzi, jest również miłe Bogu, aby wszystko, co czynicie, było pewne i prawowite.

Czas więc, abyśmy się opamiętali, dopóki możemy jeszcze nawrócić się do Boga. Dobrze jest uznawać Boga i biskupa. Kto szanuje biskupa, zostaje otoczony czcią przez Boga; kto zaś działa w ukryciu przed biskupem, służy diabłu.

Niech więc wszystko obfituje wśród was dzięki łasce, bo jesteście tego godni. Pod każdym względem przynieśliście mi pokrzepienie; niech Jezus Chrystus pokrzepi również was. Miłowaliście mnie zarówno podczas mojej nieobecności, jak i wtedy, gdy byłem z wami.

Niech Bóg będzie waszą nagrodą. Jeśli dla Niego wszystko wytrwale zniesiecie, dotrzecie do Niego.

Ignacy z Antiochii, List do Smyrneńczyków, 4-9

Tagi:

Zostaw odpowiedź