17 października Kościół wspominał świętego Ignacego Antiocheńskiego, biskupa z czasów ojców apostolskich, który poniósł śmierć męczeńską w Rzymie najprawdopodobniej w roku 107. Więcej na jego temat przeczytacie tutaj. W drodze do stolicy Cesarstwa Ignacy pisał listy do wspólnot Azji Mniejszej: wszystkie te pisma znajdziecie w naszej Bibliotece patrystycznej. W dniach po wspomnieniu wielkiego i sławnego męczeństwa biskupa z Syrii proponujemy lekturę fragmentów jego listów. Dziś rozpoczynamy lekturę Listu do Kościoła w Smyrnie.
Z pism Ojców
Ignacy, zwany również Teoforem, do Kościoła Boga Ojca i umiłowanego Jezusa Chrystusa w Smyrnie w Azji: obdarzonego w miłosierdziu wszelkimi darami, pełnego wiary i miłości, któremu nie brakuje żadnego daru łaski, godnego Boga i przenikniętego świętością (por. 1 Kor 1,7).
Życzę wam najobfitszej radości w nieskalanym Duchu i Słowie Boga.
Wysławiam Jezusa Chrystusa, Boga, który obdarzył was taką mądrością. Przekonałem się bowiem, że jesteście dojrzali w niezachwianej wierze, jakbyście ciałem i duchem zostali przybici do krzyża Pana Jezusa Chrystusa, a przez Jego krew mocno zakorzenili się w miłości.
Jesteście całkowicie przekonani, że nasz Pan rzeczywiście pochodzi według ciała z rodu Dawida, a według woli i mocy Boga jest Synem Bożym (por. Rz 1,3–4); że naprawdę narodził się z Dziewicy i został ochrzczony przez Jana, „aby wypełniła się przez Niego wszelka sprawiedliwość” (por. Mt 3,15). Naprawdę też, za Poncjusza Piłata i tetrarchy Heroda, został za nas przybity do krzyża w swoim ciele (por. Łk 23,1–12). My jesteśmy owocem Jego błogosławionej przez Boga męki. Przez zmartwychwstanie wzniósł na wieki sztandar, aby zgromadzić swoich świętych i wiernych, zarówno spośród Żydów, jak i pogan, w jednym ciele swojego Kościoła (por. Iz 5,26; 11,12; Ef 2,16).
Wszystko to wycierpiał dla nas, abyśmy zostali zbawieni. Naprawdę cierpiał, tak jak naprawdę powstał z martwych. Nie jest tak, jak mówią niektórzy niewierzący, że cierpiał tylko pozornie — to raczej oni sami istnieją jedynie na pozór. Spotka ich też los odpowiadający ich przekonaniom: staną się bezcieleśni i podobni do demonów.
Ja bowiem wiem i wierzę, że także po zmartwychwstaniu pozostaje On w ciele.
Kiedy przyszedł do Piotra i jego towarzyszy, powiedział: „Dotknijcie Mnie, przekonajcie się i zobaczcie, że nie jestem bezcielesnym duchem” (por. Łk 24,39). Natychmiast Go dotknęli i uwierzyli, jednocząc się z Jego ciałem i duchem. Dlatego też nie ulękli się śmierci i okazali się silniejsi od niej.
Po zmartwychwstaniu jadł i pił razem z nimi jako istota cielesna, chociaż duchowo był zjednoczony z Ojcem (por. Dz 10,41).
Ignacy z Antiochii, List do Smyrneńczyków, 1-3














