Gdy światem wstrząsnęła informacja o zdobyciu i złupieniu Rzymu przez Gotów pod wodzą Alaryka, Augustyn wygłosił tę homilię, którą czytamy fragment po fragmencie od początku sierpnia. Jest niezwykle ciekawe zobaczyć sposób myślenia tego Ojca Kościoła wobec trudnych wydarzeń. Dziś kolejny fragment mowy, której całość jest w naszej Bibliotece patrystycznej.
Z pism Ojców
Skoro więc zostaliśmy pouczeni i – jeśli Bóg dał nam tę łaskę – staliśmy się ludźmi łagodnymi, trzymajmy się niewzruszenie wyznawanej nadziei (Hbr 10,23). Miłujmy Boże Prawo, aby uniknąć tego, przed czym Pan przestrzegł: „Biada światu z powodu zgorszeń” (Mt 18,7).
Powiedzmy jeszcze kilka słów o zgorszeniach, którymi świat jest pełen, oraz o tym, dlaczego mnożą się doświadczenia i uciski. Świat jest pustoszony. Prasa tłoczni pracuje pełną siłą. A zatem, chrześcijaninie, niebiańska latorośli, pielgrzymie na tej ziemi, ty, który szukasz miasta w niebie i pragniesz kiedyś dołączyć do świętych aniołów – pamiętaj, że przyszedłeś na ten świat po to, aby z niego odejść. Przechodzisz przez świat w drodze do Tego, który świat stworzył. Niech nie niepokoją cię ci, którzy kochają ten świat i chcieliby w nim pozostać na zawsze. Chcą tego czy nie, i tak będą musieli odejść. Nie pozwól, aby cię zwiedli lub odciągnęli od Chrystusa. Same cierpienia nie są jeszcze zgorszeniem. Jeśli jesteś sprawiedliwy, staną się dla ciebie szkołą wytrwałości. Przychodzi ucisk. To, czym się stanie, zależy od ciebie. Może być próbą, która cię oczyści, albo wyrokiem, który cię potępi. Wszystko zależy od tego, jakim człowiekiem cię zastanie. Ucisk jest jak ogień. Jeśli znajdzie złoto, oczyści je z domieszek. Jeśli znajdzie słomę, obróci ją w popiół. Dlatego liczne doświadczenia, które spadają na świat, same w sobie nie są zgorszeniem.
