Strona główna / Czytamy Ojców / Pamiętaj, że przyszedłeś na ten świat, żeby z niego odejść

Pamiętaj, że przyszedłeś na ten świat, żeby z niego odejść

Gdy światem wstrząsnęła informacja o zdobyciu i złupieniu Rzymu przez Gotów pod wodzą Alaryka, Augustyn wygłosił tę homilię, którą czytamy fragment po fragmencie od początku sierpnia. Jest niezwykle ciekawe zobaczyć sposób myślenia tego Ojca Kościoła wobec trudnych wydarzeń. Dziś kolejny fragment mowy, której całość jest w naszej Bibliotece patrystycznej.

Z pism Ojców

Skoro więc zostaliśmy pouczeni i – jeśli Bóg dał nam tę łaskę – staliśmy się ludźmi łagodnymi, trzymajmy się niewzruszenie wyznawanej nadziei (Hbr 10,23). Miłujmy Boże Prawo, aby uniknąć tego, przed czym Pan przestrzegł: „Biada światu z powodu zgorszeń” (Mt 18,7).

Powiedzmy jeszcze kilka słów o zgorszeniach, którymi świat jest pełen, oraz o tym, dlaczego mnożą się doświadczenia i uciski. Świat jest pustoszony. Prasa tłoczni pracuje pełną siłą. A zatem, chrześcijaninie, niebiańska latorośli, pielgrzymie na tej ziemi, ty, który szukasz miasta w niebie i pragniesz kiedyś dołączyć do świętych aniołów – pamiętaj, że przyszedłeś na ten świat po to, aby z niego odejść. Przechodzisz przez świat w drodze do Tego, który świat stworzył. Niech nie niepokoją cię ci, którzy kochają ten świat i chcieliby w nim pozostać na zawsze. Chcą tego czy nie, i tak będą musieli odejść. Nie pozwól, aby cię zwiedli lub odciągnęli od Chrystusa. Same cierpienia nie są jeszcze zgorszeniem. Jeśli jesteś sprawiedliwy, staną się dla ciebie szkołą wytrwałości. Przychodzi ucisk. To, czym się stanie, zależy od ciebie. Może być próbą, która cię oczyści, albo wyrokiem, który cię potępi. Wszystko zależy od tego, jakim człowiekiem cię zastanie. Ucisk jest jak ogień. Jeśli znajdzie złoto, oczyści je z domieszek. Jeśli znajdzie słomę, obróci ją w popiół. Dlatego liczne doświadczenia, które spadają na świat, same w sobie nie są zgorszeniem.

Czym więc jest zgorszenie? Są nim te słowa, które słyszysz od ludzi: „Popatrz, co dzieje się w czasach chrześcijańskich! Oto do czego doprowadziło chrześcijaństwo! Oto prawdziwe zgorszenie!” Mówią ci to po to, abyś – jeśli kochasz świat – zaczął bluźnić Chrystusowi. A kto ci to mówi? Twój przyjaciel, twój doradca – jest więc jak twoje oko. Twój sługa lub współpracownik – jest jak twoja ręka. Może ktoś, kto ci pomaga, utrzymuje cię i wspiera w doczesnym życiu – jest jak twoja noga. Jeśli jednak prowadzą cię do niewierności, odetnij ich i odrzuć od siebie (por. Mt 18,8–9). To znaczy: nie zgadzaj się na ich sposób myślenia. Odpowiedz im tak, jak odpowiedział człowiek, którego próbowano nakłonić do złożenia fałszywego świadectwa. Powiedz także i ty temu, kto mówi: „Zobacz, ile nieszczęść spadło na świat od czasu, gdy nastało chrześcijaństwo. Świat ginie i pogrąża się w ruinie!” Odpowiedz spokojnie: „Chrystus zapowiedział mi to wszystko, zanim się wydarzyło.”

Augustyn, Mowa 81,7

Punkty do medytacji

Niesamowicie ważna jest wyrażona w tym fragmencie myśl Augustyna: same trudne doświadczenia nie są niczym niezwykłym, bo przecież taka jest natura świata, w którym żyjemy – jest on niedoskonały. Także tak wielkie i bolesne przeżycie jak upadek Rzymu nie powinien nikogo powstrzymać i zniechęcać. Lekarstwem na przytłaczające działanie bolesnych wiadomości jest prosta myśl o tym, że „przemija postać tego świata”. Czy taka postawa jest pomocna także dla nas w XXI wieku?

Zostaw odpowiedź