W sierpniu w ramach cyklu „Czytamy Ojców” sięgamy po homilie świętego Augustyna związane z jednym z najbardziej tragicznych wydarzeń starożytności: ze zdobyciem i splądrowaniem Rzymu przez Gotów pod wodzą Alaryka (tę historię przybliżamy tutaj). Zaczęliśmy od Homilii 81 (całą homilię znajdziecie w Bibliotece patrystycznej). Dziś kolejny fragment.
Z pism Ojców
Ktoś jednak zapyta: Jak więc rozumieć słowa: „Każdy człowiek jest kłamcą”? (Ps 116[115],11; por. Rz 3,4). Czyż ty sam nie jesteś człowiekiem? Odpowiedz szybko – i zgodnie z prawdą: Obym nie pozostał jedynie człowiekiem, abym nie był kłamcą.
Posłuchajcie bowiem, co mówi Pismo: „Bóg spojrzał z nieba na synów ludzkich, aby zobaczyć, czy jest ktoś rozumny, kto szuka Boga. Wszyscy zbłądzili, razem stali się zepsuci; nie ma nikogo, kto czyni dobro, nie ma ani jednego” (Ps 14[13],2–3; por. Ps 53[52],3–4; Rz 3,10–12). Dlaczego tak się stało? Ponieważ ludzie pozostali jedynie synami ludzkimi. Lecz aby wyrwać ich z nieprawości, odkupić, uleczyć i przemienić, Bóg „dał im moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1,12).
