W dniu jutrzejszym Kościół rzymskokatolicki obchodził będzie jedną z największych uroczystości: Najświętszego Ciała i Krwi Pana Jezusa. Warto przy tej okazji sięgnąć po komentarz Augustyna z Hippony do szóstego rozdziału Ewangelii świętego Jana. Rozdział ten w tłumaczeniu i wydaniu Biblii Tysiąclecia został opatrzony tytułem „Chleb żywy”, a od wersetu 26 zaczyna się fragment zwany „Mową eucharystyczną”. Opis cudownego rozmnożenia chleba i rozmowa Jezusa z Żydami, która miała miejsce po nim, interpretowane są dziś najczęściej w odniesieniu do sakramentu Eucharystii, a słowa o konieczności spożywania ciała Jezusa będącego chlebem z nieba rozumiemy jako zaproszenie do przyjmowania Komunii podczas mszy. Jak ten fragment Ewangelii interpretuje święty biskup Hippony w IV wieku po Chrystusie?
Z pism Ojców:
„Cuda, których dokonał nasz Pan, Jezus Chrystus, rzeczywiście są boskimi dziełami i kierują umysł ludzki przez rzeczy widzialne do poznania Boga. Bóg bowiem nie ma takiej natury, która może być widziana oczami, a cuda Jego, przez które kieruje całym światem i zarządza całym stworzeniem, przez swoją codzienność straciły na znaczeniu, tak że prawie nikt nie potrafi dostrzec zdumiewających i zadziwiających dzieł Boga w ziarnie pszenicy. W swoim miłosierdziu Bóg zachował dla siebie pewne znaki, które czyni w odpowiednim czasie oprócz zwykłego biegu i porządku natury, aby ludzie, którzy przyzwyczaili się do codziennych cudów, zdumieli się widząc nie tyle większe, co niezwykłe dzieła. Większym bowiem cudem jest zarządzanie całym światem niż nakarmienie pięciu tysięcy ludzi pięcioma chlebami, a jednak temu nikt się nie dziwi, a tamtemu ludzie się dziwią, nie dlatego że jest czymś większym, ale dlatego że jest rzadkie. Kto bowiem także teraz karmi cały świat, jeśli nie ten, który z garści ziaren czyni pola pełne zboża? Chrystus działa więc jak Bóg. Mocą, którą mnoży pełne zboża pola z garści ziaren, pomnożył w swoich rękach pięć chlebów. Moc bowiem była w rękach Chrystusa, a te pięć chlebów były jakby ziarnem, ale nie zasianym w ziemi, lecz pomnożonym przez Tego, który uczynił ziemię. To bowiem zostało podsunięte zmysłom, przez co poruszany jest umysł, ukazane zostało oczom to, czym może zająć się umysł, abyśmy podziwiali niewidzialnego Boga dzięki widzialnym dziełom, i abyśmy pobudzeni do wiary i oczyszczeni przez wiarę zapragnęli także widzieć bez zmysłowego widzenia Tego, którego poznajemy jako niewidzialnego na podstawie rzeczy widzialnych” (Augustyn z Hippony, Traktat XXIV Komentarza do Ewangelii świętego Jana, 1)
Punkty do medytacji:
Augustyn rozpoczyna swój komentarz do opisu jednego z najbardziej spektakularnych cudów Jezusa odwróceniem naszej uwagi od niezwykłości ku codziennemu działaniu Boga. Czasami może nam się wydawać, że w sercu religii stoją cuda, znaki, niezwykłe przejawy Bożej mocy; czasem na takich doświadczeniach opieramy naszą wiarę; czasem domagamy się cudów od Boga, żebyśmy w Niego wierzyli. Augustyn przypomina, że prawdziwa wiara otwiera nasze oczy na dostrzeganie obecności i działania Boga w codzienności, w otaczającej nas naturze. Czy dostrzegam „zdumiewające i zadziwiające dzieła Boga w ziarnie pszenicy”?
W doświadczeniu Boga uczestniczy cały człowiek, dlatego Bóg – chociaż w swojej naturze nie podlega naszym zmysłom – wykorzystuje je, aby poruszyć nasz umysł. Niewidzialnego Boga podziwiamy dzięki widzialnym dziełom. Czy rozumiem, że moje zmysły są jedynie bramą dla Boga, który chce poruszyć mój rozum, dotrzeć do mojego umysłu?
Więcej tekstów Ojców
Jeśli chcesz poświęcić na lekturę Ojców więcej czasu, to w Bibliotece patrystycznej znajdują się wszystkie cztery Traktaty Augustyna na szósty rozdział Ewangelii Jana. Są to Traktat XXIV, XXV, XXVI i XXVII.














