Dzisiaj Kościół rzymskokatolicki wspomina świetego Efrema Syryjczyka. Urodził się około 306 roku w Nisibis (dzisiejsza Turcja). Jako nauczyciel przyjął święcenia diakonatu. Gdy w roku 363 miasto zdobyli Persowie, wyemigrował do Edessy. Był wybitnym egzegetą, kaznodzieją. Jego spuścizna literacka – pieśni, poematy, hymny, komentarze – wskazująca na rozległą kulturę teologiczną, jest ogromna. W wielu tekstach wyraża przywiązanie i cześć do Matki Bożej. Nazwano go „harfą Ducha Świętego”. Z utworów pełnych żarliwości i poetyckiego natchnienia wyłania się osobowość wrażliwa, ciepła, o urzekającej pobożności. Jest największym poetą syryjskim, jednym z największych poetów chrześcijańskich. Zmarł 9 czerwca 373 roku.
Benedykt XV w roku 1920 ogłosił go Doktorem Koscioła.
