Strona główna / Czytamy Ojców / Zmagania Szymona Piotra z Szymonem Magiem

Zmagania Szymona Piotra z Szymonem Magiem

Po uroczystości wspominającej Apostołów Piotra i Pawła pozostajemy przy Apostołach, żeby dowiedzieć się o nich czegoś więcej. Obaj pojawiają się na kartach Ewangelii, ale czy mamy jakieś informacje pochodzące z innych źródeł? Dziś zaglądamy do „Historii kościelnej” Euzebiusza (IV wiek po Chr.), żeby posłuchać jego opowieści o sporze Szymona Piotra z Szymonem Magiem…

Z pism Ojców

Gdy wiara w naszego Zbawiciela i Pana, Jezusa Chrystusa, docierała już do wszystkich ludzi, wróg ludzkiego zbawienia chciał podstępnie opanować stolicę państwa. Zaprowadził więc tam wspomnianego wyżej Szymona [Maga] i pomagał w jego zręcznych sztuczkach kuglarskich przez co zwiódł on wielu Rzymian i nimi zawładnął.

Mówi o tym Justyn, który żył w czasach poapostolskich i wsławił się obroną naszej wiary. W odpowiednim czasie podam o nim potrzebne wiadomości. Otóż w swej pierwszej Apologii naszej religii, adresowanej do Antonina, pisze tak:

„Po wniebowstąpieniu Pańskim złe duchy opętały niektórych ludzi, którzy mówili o sobie, że są bogami. Wy nie tylko ich nie zwalczaliście, ale oddaliście im cześć! Należał do nich pewien Szymon, Samarytanin z miejscowości Gitthon. Za czasów cesarza Klaudiusza przy pomocy złych duchów wywoływał on magiczne zjawiska i w Rzymie cesarskim uchodził za boga. To na jego cześć między dwoma mostami nad Tybrem wystawiliście posąg z takim oto łacińskim napisem: Simoni Deo Sancto, to znaczy «Szymonowi, bogu, świętemu». Prawie wszyscy Samarytanie i trochę ludzi innych narodowości uznają go i czczą jako najwyższego Boga. Zaś pewną Helenę, która wówczas towarzyszyła mu w włóczęgach, a przedtem przebywała w domu publicznym w fenickim Tyrze, nazywają jego pierwszą ideą”.

Tyle Justyn. Zgodny z nim jest również Ireneusz, który w swej pierwszej księdze Przeciw herezjom opisuje tego człowieka oraz jego bezbożną i bezwstydną naukę. Rzeczą zbyteczną byłoby wykładanie jej tutaj. Kto chce może we wspomnianej księdze Ireneusza przeczytać bardzo dokładne informacje o początku, życiu i treści fałszywych nauk oraz o wszystkich dziełach każdego z herezjarchów, który pojawił się po Szymonie.

Dowiadujemy się więc, że Szymon był praojcem wszystkich herezji. Od tamtych czasów aż do dzisiaj jego zwolennicy obłudnie podszywają się pod rozumną i słynącą wszędzie z czystości życia naukę chrześcijańską. Łatwo jednak wracają do zabobonnej czci dla demonów, której się na pozór wyrzekli, kłaniają się pismom i obrazom Szymona oraz wspomnianej Heleny, a cześć im oddają paleniem kadzidła, obrzędami ofiarnymi i libacjami.

Ich większe tajemnice, które podobno przerażają tych, którzy słuchają ich po raz pierwszy i – według zapisanych przez nich samych słów – przejmują grozą, są rzeczywiście pełne grozy, obłędu i szału; takie, że nie tylko nie można wyrazić ich na piśmie, ale uczciwemu człowiekowi takie słowa nie przejdą nawet przez usta, tyle w nich ohydy i bezwstydu. Bowiem największy bezwstyd, jaki można by wymyślić, przewyższyła najohydniejsza herezja tych właśnie ludzi, którzy jak zabawki wykorzystują kobiety, nieszczęsne i rzeczywiście przepełnione wszelkiego rodzaju złem.

Tego właśnie Szymona, ojca i twórcę takich potworności, potęga złośliwa i wroga ludzkiemu zbawieniu uczyniła groźnym przeciwnikiem wielkich i świętych apostołów naszego Zbawiciela. Boska i niebiańska łaska przyszła jednak z pomocą swoim sługom. Gdy bowiem tylko się pokazali, zaraz zgasiła rozpalony ogień złego, poniżyła i stłumiła wszelką wyniosłą pychę, przeciwną poznaniu Boga. Toteż zdradziecki podstęp za owych czasów apostolskich nie powiódł się ani Szymonowi, ani nikomu innemu z tych, którzy wówczas podnieśli głowy, bowiem blask prawdy odniósł zdecydowane zwycięstwo i okazał przemożną siłę. Samo Słowo Boże rozpaliło dla ludzi Boskie światło, jaśniało na ziemi całym swym blaskiem i przenikało na wskroś swych własnych apostołów.

Gdy jednak tylko Piotr w Judei wyciągnął na światło dzienne jego niegodziwości, owemu wspomnianemu szarlatanowi jakieś Boskie i cudowne błyski zaćmiły oczy duszy. Wyruszył wówczas Szymon w wielką podróż zamorską i pospiesznie uciekał ze Wschodu na Zachód, bo sądził, że tylko tam będzie mógł żyć tak, jak mu się podoba.

Tak przybył do Rzymu, gdzie z wielką pomocą przyczajonej tam złej mocy dokonał tyle, że mieszkańcy uczcili go posągiem jak boga. Lecz szczęście nie sprzyjało mu długo. Bowiem w ślad za nim jeszcze za panowania Klaudiusza najlepsza i miłująca wszystkich ludzi Opatrzność przywiodła do Rzymu Piotra, potężnego i wielkiego apostoła, który swą cnotą przewyższał wszystkich innych, przeciw tak groźnemu szkodnikowi życia. Przyszedł jako dzielny Boży strateg, uzbrojony w Boży oręż, ludziom Zachodu przyniósł ze Wschodu bezcenny skarb duchowej światłości, głosił dobrą nowinę o Światłości i Słowie przynoszącym duszom zbawienie oraz przesłanie o królestwie niebieskim.

Tak wśród Rzymian zagościło Słowo Boże, a moc Szymona natychmiast zgasła i przepadła razem z nim. Światło religii takim blaskiem płonęło w sercach słuchaczy Piotra, że nie wystarczało im, iż raz tylko słyszeli ustny przekaz Bożej nauki. Usilnie więc prosili Marka, autora Ewangelii i towarzysza Piotra, by pozostawił im na piśmie zapis podanej ustnie nauki; i nie przestali prosić, dopóki nie spełnił ich życzenia. W ten sposób przyczynili się do napisania Ewangelii według Marka. Piotr dowiedział się o tym podobno dzięki objawieniu Ducha Świętego. Cieszyła go ich gorliwość i zgodził się, aby pismo to czytano w Kościołach.

Euzebiusz z Cezarei, Historia kościelna II,13-15

Punkty do medytacji

W sprawie tego pomnika wystawionego „Szymonowi Magowi” Justyn popełnił błąd. W 1574 r. odnaleziono na Wyspie Tyberyjskiej fragment autentycznego cokołu z napisem: Semoni Sanco Deo Fidio. Prawdopodobnie nasz męczennik i filozof źle odczytał lub zapamiętał inskrypcję… Trzeba bardzo zważać na szczegóły, żeby nie popaść w wielkie błędy.

Podobny błąd popełnił Szymon Mag: słyszał nauki chrześcijańskie o świetle i ciemności, słyszał o Słowie, które stało się ciałem, żeby nas wyzwolić, i pomyślał coś zupełnie odmiennego od nauki chrześcijańskiej. Dziś wiemy, że jest to herezja radykalnie różna od nauki Kościoła, ale w pewnym momencie można się było pomylić jak Justyn pomylił „Semoni” z „Simoni”.

Tagi:

Zostaw odpowiedź