Strona główna / Czytamy Ojców / Kilka szczegółów o Piotrze i Pawle, których mogłęś nie znać

Kilka szczegółów o Piotrze i Pawle, których mogłęś nie znać

Czytamy dalej „Historię kościelną” Euzbiebiusza. Wczoraj był fragment o sporze Szymona Piotra z Szymonem Magiem, dzię kolejne rozdziały o wielkich Apostołach.

Z pism Ojców

W owym czasie Paweł kończy właśnie swą długą podróż z Jerozolimy do Ilirii, a Klaudiusz wypędza z Rzymu Żydów. Toteż Akwila i Pryscylla razem z innymi Żydami opuszczają Rzym i docierają do Azji. Nawiązują tam bliższe kontakty z Pawłem, który w tym czasie umacniał podwaliny założonych przez siebie niedawno Kościołów. Uczy nas o tym Pismo Święte w Dziejach Apostolskich.

Jeszcze Klaudiusz sprawował władzę cesarską, gdy podczas święta Wielkanocy powstały w Jerozolimie takie zamieszki i rozruchy, że zginęło trzydzieści tysięcy samych tylko Żydów tłoczących się gwałtownie u bram świątyni i nawzajem tratujących. Święto okryło żałobą cały naród i wycisnęło łzy w każdej rodzinie. Opowiada o tym Józef [Flawiusz]. Tymczasem Klaudiusz wyniósł na tron żydowski Agryppę, syna Agryppy, a Feliksa wysłał jako prokuratora całej Samarii, Galilei i tak zwanej Perei; sam zaś rządził trzynaście lat i osiem miesięcy, a potem zmarł i jako następcę zostawił Nerona.

(…)

Jako następcę Feliksa przysłał Neron Festusa; to przed nim Paweł wygłosił swą obronę i on wysłał go do Rzymu jako więźnia. Towarzyszył mu Arystarch, którego też Paweł w jednym ze swoich listów słusznie nazywa swym współwięźniem. Łukasz, autor Dziejów Apostolskich, opowiadanie swoje zakończył na tym, że Paweł przez całe dwa lata przebywał w Rzymie na wolności i bez przeszkód głosił słowo Boże.

Po swej obronie przed trybunałem Apostoł wybrał się podobno w nową podróż, aby głosić Ewangelię, a potem powrócił do stolicy i zakończył swe życie męczeństwem. Wówczas to w więzieniu napisał swój Drugi List do Tymoteusza, w którym wyraźnie nawiązał do swej pierwszej obrony i bliskiego końca. Oto jego świadectwo: „Podczas mej pierwszej obrony nikt przy mnie nie stanął, ale mnie wszyscy opuścili; niech im to nie będzie policzone. Natomiast Pan stanął przy mnie i umocnił mnie, aby się przeze mnie dokonało głoszenie Ewangelii i słyszały ją wszystkie narody. I zostałem wyrwany z paszczy lwa”.

(…)

Gdy Neron już ostatecznie umocnił swą władzę, rzucił się w odmęt czynów bezbożnych i nastawił się wrogo nawet do czci Boga wszechrzeczy. Opisywanie całej jego niegodziwości nie należy do zakresu niniejszego dzieła. Ponieważ zaś wielu przekazało potomności bardzo szczegółową relację o jego życiu, każdy kto chce, może na podstawie ich pism przypatrzeć się dokładnie strasznemu szaleństwu tego dziwnego człowieka. Bowiem bez żadnego powodu pozbawił życia tysiące ludzi, aż wreszcie dyszał taką żądzą mordu, że już nie oszczędzał ani krewnych, ani przyjaciół, że matkę, braci, żonę i tylu innych członków rodziny w najrozmaitszy sposób kazał zabić tak samo jak wrogów i nieprzyjaciół. Do tych wszystkich zbrodni trzeba dodać także to, że był pierwszym cesarzem, który jako wróg wystąpił przeciwko Bożej czci. To właśnie w następujących słowach wspomina Rzymianin Tertulian: „Czytajcie wasze roczniki; znajdziecie w nich, że kiedy Neron po podbiciu całego Wschodu zionął w Rzymie okrucieństwem w stosunku do wszystkich, jako pierwszy prześladował tę naukę. Szczycimy się tym, że taki człowiek zaczął nas prześladować. Bowiem kto go zna, wie z całą pewnością, że Neron skazywał na zagładę tylko to, co najlepsze”

Tak zatem ten, który jest znany jako pierwszy z najzagorzalszych nieprzyjaciół Boga, gotów był zamordować apostołów. Mówi się, że za jego panowania Paweł został w Rzymie ścięty, a Piotr ukrzyżowany. Informację tę potwierdza nazwa rzymskich cmentarzy, do dziś pod wezwaniem Piotra i Pawła.

Zaświadcza o tym także człowiek Kościoła o imieniu Gajus, żyjący w czasach biskupa Rzymu Zefiryna. W swej rozprawie przeciwko Proklosowi, przywódcy sekty katafrygów, tak mówi o miejscach, w których złożono święte szczątki wspomnianych apostołów: „Ja zaś mogę pokazać trofea apostolskie. Wyjdź na Wzgórze Watykańskie albo na drogę do Ostii, a znajdziesz tam trofea tych, którzy założyli ten Kościół”. Że istotnie obydwaj apostołowie w tym samym czasie ponieśli śmierć męczeńską, dowodzi Dionizy, biskup koryncki, w swym Liście do Rzymian, w którym pisze tak: „Zatem i wy przez tak serdeczne upomnienie związaliście bardzo ściśle szczepy sadzone przez Piotra i Pawła – Rzym i Korynt. Przecież obydwaj w naszym Koryncie sadzili ten szczep i nieśli nam naukę. Tak samo w Italii razem nauczali i w tym samym czasie ponieśli śmierć męczeńską”.

Euzebiusz z Cezarei, Historia kościelna, II, 19-23

Punkty do medytacji

Zwróć uwagę, jak obficie Euzebiusz czerpie z innych autorów, jak czyta, słucha, przyjmuje to co mówią inni. Dzięki temu, że podaje źródła, nie uchodzi w oczach czytelnika za posiadacza wiedzy, ale za kogoś kto przyjmuje od innych. Czy nie tak powinniśmy działać kształtując swój sposób myślenia: uczyć się od innych i wsłuchiwać się w to co mają do powiedzenia? Jest oczywiste, że nie zna

Cechą charakterystyczną opowieści Euzebiusza o Kościele jest wpisanie jej w historię cesarstwa rzymskiego. Dzieje Kościoła nie toczą się w próżni. Ucz się od niego takiego patrzenia na Kościół jako na wspólnotę zakorzenioną i żyjącą swoim życiem w sercu świata.

Euzebiusz dostrzega też osoby, które w Pismach Świętych wymieniane są tylko z imienia. Pamięć o każdym uczniu Jezusa jest ważna.

Tagi:

Zostaw odpowiedź