Czytamy dalej „Historię kościelną” Euzbiebiusza. Wczoraj był fragment o sporze Szymona Piotra z Szymonem Magiem, dzię kolejne rozdziały o wielkich Apostołach.
Z pism Ojców
W owym czasie Paweł kończy właśnie swą długą podróż z Jerozolimy do Ilirii, a Klaudiusz wypędza z Rzymu Żydów. Toteż Akwila i Pryscylla razem z innymi Żydami opuszczają Rzym i docierają do Azji. Nawiązują tam bliższe kontakty z Pawłem, który w tym czasie umacniał podwaliny założonych przez siebie niedawno Kościołów. Uczy nas o tym Pismo Święte w Dziejach Apostolskich.
Jeszcze Klaudiusz sprawował władzę cesarską, gdy podczas święta Wielkanocy powstały w Jerozolimie takie zamieszki i rozruchy, że zginęło trzydzieści tysięcy samych tylko Żydów tłoczących się gwałtownie u bram świątyni i nawzajem tratujących. Święto okryło żałobą cały naród i wycisnęło łzy w każdej rodzinie. Opowiada o tym Józef [Flawiusz]. Tymczasem Klaudiusz wyniósł na tron żydowski Agryppę, syna Agryppy, a Feliksa wysłał jako prokuratora całej Samarii, Galilei i tak zwanej Perei; sam zaś rządził trzynaście lat i osiem miesięcy, a potem zmarł i jako następcę zostawił Nerona.
