Sposób w jaki Ojcowie patrzyli na ludzką naturę może odbiegać od naszego sposobu myślenia. Niezależnie od tych różnic żywimy taką samą nadzieję: nadzieję na zmartwychwstanie. Przeczytaj uważnie, jak Fulgencjusz z Ruspe rozumie tę kwestię.
Z pism Ojców
Miłując więc Boże miłosierdzie i lękając się Jego sprawiedliwości, nie rozpaczajmy o odpuszczeniu grzechów, lecz także nie trwajmy w grzechach. Wiedzmy, że najsprawiedliwszy Sędzia przez swoją sprawiedliwość zażąda spłaty wszystkich tych długów ludzi, których nie odpuściło miłosierdzie najłaskawszego Odkupiciela.
Jak bowiem miłosierdzie przyjmuje i uwalnia nawróconych, tak sprawiedliwość odrzuci i ukarze zatwardziałych. To oni grzeszą przeciwko Duchowi Świętemu i nie otrzymają odpuszczenia grzechów ani w tym świecie, ani w przyszłym.
Intelektualna dusza człowieka jest duchem po to, aby badała, rozpoznawała i rozróżniała zarówno czas swoich uczynków, za które podczas sądu otrzyma to, co postanowiła Boża sprawiedliwość, jak i czas samej odpłaty, w którym nie będzie już można ani zmienić uczynków, ani skutecznie prosić Bożego miłosierdzia o odpuszczenie grzechów.
Pozostałe natomiast duchy wszystkich zwierząt, które nie posiadają rozumu, ponieważ jedne z nich wywodzą swój początek z ziemi, inne zaś z wód — z wód bowiem pochodzą zwierzęta pełzające i latające, z ziemi natomiast jedne, które się czołgają, i inne, które chodzą — są duchami tak długo, jak długo żyją w ciałach.
Dusza bowiem, której Bóg nie uczynił zdolną do rozumowania, wraz ze swoim ciałem zaczyna i kończy życie. Kiedy nie udziela już ciału życia, sama również przestaje żyć. W ten więc przedziwny sposób, chociaż dusza jest dla każdego ciała zasadą życia, duch nierozumny żyje tylko tak długo, jak długo może pozostawać w ciele, a kiedy zostaje oddzielony od swojego ciała, gaśnie.
Dzieje się zatem tak, że chociaż jest on życiem swojego ciała, sam nie może żyć, gdy przestaje udzielać ciału życia. Jeżeli nie istnieje ciało, któremu mógłby udzielać życia, natychmiast także sam przestaje je posiadać.
Dlatego duchom nierozumnym nie udzielono wieczności ani nie przygotowano dla nich żadnego sądu, podczas którego miałyby otrzymać szczęście za dobre uczynki albo potępienie za złe. Nie będzie się bowiem wymagało rozróżnienia ich uczynków, ponieważ Bóg nie udzielił im żadnej zdolności rozumienia.
Z tego też powodu ich ciała nie zmartwychwstaną, gdyż w ich duszach nie było ani sprawiedliwości, ani nieprawości, za które należałoby im odpłacić wiecznym szczęściem albo karą.
Fulgencjusz z Ruspe, O wierze do Piotra, 39
Punkty do medytacji
Możemy być zaskoczeni tym, że Fulgencjusz mówi o zwierzętach posiadających nawet nie duszę, ale ducha. Przyzwyczailiśmy się przypisywać jednynie człowiekowi posiadanie tej rzeczywistości, którą określamy mianem „duszy” czy „ducha”. Nasi Ojcowie mieli zupełnie inne spojrzenie na kształt ludzkiej natury i to przede wszystkim każe nam uwolnić się od naszych schematów myślenia.
Człowiek nosi w sobie jakieś wyjątkowe wewnętrzne poruszenie, otrzymał życie, które wykracza poza cielesność. To właśnie tutaj kieruje się chrześcijańska nadzieja na nieśmiertelność: to nasz duch, rozumny i wolny, który jest większy niż wszystko co doczesne. Dlatego tak ważne jest dla chrześcijan dbać o swój sposób myślenia i postępowania.














