17 października Kościół wspominał świętego Ignacego Antiocheńskiego, biskupa z czasów ojców apostolskich, który poniósł śmierć męczeńską w Rzymie najprawdopodobniej w roku 107. Więcej na jego temat przeczytacie tutaj. W drodze do stolicy Cesarstwa Ignacy pisał listy do wspólnot Azji Mniejszej: wszystkie te pisma znajdziecie w naszej Bibliotece patrystycznej. W dniach po wspomnieniu wielkiego i sławnego męczeństwa biskupa z Syrii proponujemy lekturę fragmentów jego listów. Wczoraj, dziś i jutro czytamy najbardziej znane z jego pism: List do Rzymian.
Z pism Ojców
Piszę do wszystkich Kościołów i wszystkim oznajmiam, że dobrowolnie umieram za Boga, jeśli tylko wy mi w tym nie przeszkodzicie. Proszę was: nie okazujcie mi życzliwości w niewłaściwy sposób. Pozwólcie mi stać się pokarmem dzikich zwierząt, bo dzięki nim mogę dotrzeć do Boga. Jestem pszenicą Boga. Niech zmielą mnie zęby dzikich zwierząt, abym stał się czystym chlebem Chrystusa.
Raczej zachęcajcie zwierzęta, aby stały się moim grobem i nie pozostawiły niczego z mojego ciała, żebym po śmierci nie był dla nikogo ciężarem. Wtedy będę prawdziwym uczniem Jezusa Chrystusa, gdy świat nie ujrzy już nawet mojego ciała. Błagajcie Chrystusa za mną, abym za pośrednictwem tych zwierząt stał się ofiarą dla Boga.
Nie wydaję wam poleceń tak jak Piotr i Paweł. Oni byli apostołami, ja jestem skazańcem; oni byli wolni, ja zaś dotąd pozostaję niewolnikiem. Jeśli jednak poniosę męczeństwo, stanę się wyzwoleńcem Jezusa Chrystusa i zmartwychwstanę w Nim wolny (por. 1 Kor 7,22). Teraz, będąc w kajdanach, uczę się niczego nie pragnąć.
Od Syrii aż po Rzym walczę z dzikimi zwierzętami: na lądzie i morzu, nocą i dniem, przykuty do dziesięciu lampartów — to znaczy do oddziału żołnierzy (por. 1 Kor 15,32). [Nawet gdy okazuje się im dobroć, stają się jeszcze gorsi. Krzywdy, które mi wyrządzają,] pomagają mi coraz bardziej stawać się uczniem. Nie znaczy to jednak, że już dzięki temu jestem usprawiedliwiony (por. 1 Kor 4,4).
Oby zwierzęta, które na mnie czekają, przyniosły mi upragniony pożytek! Modlę się, aby szybko się ze mną rozprawiły. Sam będę je zachęcał, aby od razu mnie pożarły, a nie cofnęły się ze strachu, jak się zdarzało, gdy nie chciały tknąć niektórych skazańców. Jeśli zaś nie zechcą, sam je do tego przymuszę.
Wybaczcie mi: wiem, co jest dla mnie dobre. Teraz dopiero zaczynam być uczniem. Niech nic z rzeczy widzialnych [ani niewidzialnych] nie zatrzyma mnie przy sobie, abym mógł dotrzeć do Jezusa Chrystusa. Niech spadną na mnie ogień i krzyż, stada dzikich zwierząt, rozcinanie i rozszarpywanie ciała, rozrzucenie kości, obcinanie członków, zmiażdżenie całego ciała i okrutne tortury diabła — bylebym tylko dotarł do Jezusa Chrystusa.
Na nic mi cały świat ani królestwa tego wieku (por. Mt 16,26). Wolę umrzeć, aby zjednoczyć się z Chrystusem Jezusem, niż panować nad całą ziemią. Szukam Tego, który za nas umarł. Pragnę Tego, który dla nas zmartwychwstał (por. 2 Kor 5,15). Zbliża się chwila moich narodzin.
Wybaczcie mi, bracia. Nie przeszkadzajcie mi osiągnąć życia, nie chciejcie mojej śmierci. Pragnę należeć do Boga — nie oddawajcie mnie więc światu ani nie zwódźcie dobrami materialnymi. Pozwólcie mi dotrzeć do czystego światła. Gdy tam się znajdę, stanę się w pełni człowiekiem.
Pozwólcie mi naśladować mękę mojego Boga. Jeśli ktoś ma Go w sobie, niech zrozumie moje pragnienie i okaże mi współczucie, wiedząc, co mnie przynagla.
Ignacy z Antiochii, List do Rzymian 4-6














