17 października Kościół wspominał świętego Ignacego Antiocheńskiego, biskupa z czasów ojców apostolskich, który poniósł śmierć męczeńską w Rzymie najprawdopodobniej w roku 107. Więcej na jego temat przeczytacie tutaj. W drodze do stolicy Cesarstwa Ignacy pisał listy do wspólnot Azji Mniejszej: wszystkie te pisma znajdziecie w naszej Bibliotece patrystycznej. W dniach po wspomnieniu wielkiego i sławnego męczeństwa biskupa z Syrii proponujemy lekturę fragmentów jego listów. Dziś proponujemy lekturę drugiej części Listu Ignacego z Antiochii do Filadelfian.
Z pism Ojców
Jeśli ktoś wykłada wam naukę judaizmu, nie słuchajcie go. Lepiej bowiem słuchać nauki chrześcijańskiej od człowieka obrzezanego niż nauki judaizmu od nieobrzezanego.
Jeśli jednak ani jeden, ani drugi nie mówi o Jezusie Chrystusie, są dla mnie tylko nagrobnymi pomnikami i grobami zmarłych, na których wypisano jedynie ludzkie imiona.
Unikajcie więc podstępów i zasadzek władcy tego świata, abyście, ulegając naciskowi jego zamysłów, nie osłabli w miłości (por. J 12,31; Ef 6,11). Gromadźcie się natomiast wszyscy razem, zjednoczeni niepodzielnym sercem.
Dziękuję mojemu Bogu, że mam wobec was czyste sumienie. Nikt nie może twierdzić, ani skrycie, ani publicznie, że stałem się dla kogokolwiek ciężarem w małej czy wielkiej sprawie (por. 2 Kor 11,9; 1 Tes 2,9).
Modlę się też, aby dla nikogo z tych, do których przemawiałem, moje słowa nie stały się świadectwem przeciwko niemu.
Choć niektórzy chcieli mnie zwieść jako człowieka, Duch nie daje się zwieść, ponieważ pochodzi od Boga. Wie bowiem, skąd przychodzi i dokąd idzie, oraz odsłania rzeczy ukryte (por. J 3,8; 1 Kor 2,10).
Kiedy byłem wśród was, zawołałem donośnie, głosem pochodzącym od Boga: „Trzymajcie się biskupa, grona prezbiterów i diakonów!”.
Niektórzy podejrzewali, że mówiłem to, ponieważ wcześniej dowiedziałem się o rozłamie wywołanym przez pewnych ludzi. Ten jednak, dla którego noszę kajdany, jest mi świadkiem, że nie dowiedziałem się tego od człowieka.
To Duch głosił te słowa: „Niczego nie czyńcie bez biskupa. Strzeżcie swojego ciała jak świątyni Boga (por. 1 Kor 6,19). Miłujcie jedność, unikajcie rozłamów. Naśladujcie Jezusa Chrystusa, jak On naśladuje swojego Ojca” (por. 1 Kor 11,1; Ef 5,1).
Ja czyniłem więc to, co do mnie należało, jako człowiek oddany sprawie jedności. Tam zaś, gdzie są rozłam i gniew, Bóg nie mieszka.
Pan przebacza wszystkim, którzy się nawracają, jeśli wracają do jedności z Bogiem i do wspólnoty skupionej wokół biskupa. Ufam łasce Jezusa Chrystusa, który uwolni was od wszelkich więzów.
Proszę was, nie czyńcie niczego z przekory ani żądzy rywalizacji, lecz postępujcie tak, jak nauczyliście się od Chrystusa (por. Flp 2,3; Ef 4,20).
Słyszałem bowiem, jak niektórzy mówili: „Jeśli nie znajdę tego w dawnych Pismach, nie uwierzę w to, co głosi Ewangelia”. Kiedy zaś odpowiadałem im: „Jest napisane”, mówili: „To właśnie trzeba udowodnić”.
Dla mnie jednak tymi Pismami jest Jezus Chrystus. Nienaruszalnym świadectwem są dla mnie Jego krzyż, śmierć i zmartwychwstanie oraz wiara, która pochodzi od Niego. Dzięki nim pragnę, przy wsparciu waszej modlitwy, dostąpić usprawiedliwienia.
Godni szacunku są kapłani, lecz większy jest Arcykapłan, któremu powierzono Święte Świętych. Tylko Jemu powierzono tajemnice Boga (por. Hbr 4,14; 9,11–12).
On sam jest bramą prowadzącą do Ojca (por. J 10,9; 14,6). Przez nią wchodzą Abraham, Izaak i Jakub, prorocy, apostołowie i Kościół. Wszystko to prowadzi do jedności z Bogiem.
Ewangelia ma jednak coś szczególnego: przyjście Zbawiciela, naszego Pana Jezusa Chrystusa, Jego mękę i zmartwychwstanie. Umiłowani prorocy zapowiadali bowiem Jego przyjście, Ewangelia zaś przynosi pełnię niezniszczalnego życia.
Wszystko razem jest dobre, jeśli wierzycie z miłością.
Dzięki waszej modlitwie i serdecznej miłości, którą żywicie w Chrystusie Jezusie, otrzymałem wiadomość, że Kościół w Antiochii Syryjskiej cieszy się pokojem.
Wypada więc, abyście jako Kościół Boga wybrali diakona i posłali go tam z Bożą misją: niech wspólnie z nimi raduje się z ich zgromadzenia w jedności i oddaje chwałę imieniu Boga.
Szczęśliwy w Jezusie Chrystusie będzie ten, kogo uznacie za godnego takiej posługi; również wam przyniesie to chwałę.
Jeśli tylko zechcecie, nie będzie to dla was niemożliwe, skoro chodzi o imię Boga. Także pobliskie Kościoły wysłały swoich przedstawicieli: jedne biskupów, inne prezbiterów i diakonów.
Co do Filona, diakona z Cylicji, człowieka cieszącego się dobrym świadectwem, który także teraz służy mi w posłudze słowa Bożego, oraz Reosa Agatopusa, człowieka wybranego, który wyrzekł się dotychczasowego życia i towarzyszy mi od Syrii — obaj dają o was dobre świadectwo.
Ja również dziękuję za was Bogu, ponieważ przyjęliście ich tak, jak Pan przyjął was (por. Rz 15,7). Ci zaś, którzy ich znieważyli, niech dostąpią uwolnienia dzięki łasce Jezusa Chrystusa.
Pełne miłości pozdrowienia przesyłają wam bracia w Troadzie. Stąd właśnie do was piszę za pośrednictwem Burrusa, którego Efezjanie i Smyrneńczycy posłali, aby mi towarzyszył, okazując mi w ten sposób szacunek.
Pan Jezus Chrystus otoczy ich czcią. W Nim pokładają nadzieję całym ciałem, duszą i duchem, w wierze, miłości i zgodzie.
Trwajcie mocni w Chrystusie Jezusie, naszej wspólnej nadziei (por. 1 Tm 1,1).
Ignacy z Antiochii, List do Filadelfian, 6-11














