Strona główna / Czytamy Ojców / Co z tymi, którzy Apostołów nie przyjmą?

Co z tymi, którzy Apostołów nie przyjmą?

Lekturę homilii XXXII Jana Chryzostoma na Ewangelię świętego Mateusza rozpoczęliśmy w niedzielę, od fragmentu mówiącego o poruszeniu serca Jezusa na widok ludzi potrzebujących Jego słowa i Jego miłości. Jezus posyła uczniów, żeby Jego misja mogła dotrzeć do każdego człowieka. Sam jednak mówi posyłając uczniów, że nie wszyscy ich przyjmą z otwartym sercem. Co na ten temat powiedział w homilii Jan Chryzostom?

Z pism Ojców

„A do któregokolwiek miasta lub osady wejdziecie, dowiadujcie się, kto w nim jest godny, i tam pozostańcie, aż odejdziecie.” To znaczy: „Nie wynika z tego, co powiedziałem wcześniej: «Robotnik godzien jest swego pożywienia», iż otworzyłem wam drzwi wszystkich ludzi. Także i tutaj wymagam od was wielkiej roztropności. Przyniesie wam to korzyść zarówno dla waszej dobrej opinii, jak i dla samego utrzymania. Jeśli bowiem ktoś jest godny, z pewnością da wam pożywienie, zwłaszcza gdy nie będziecie żądali niczego ponad to, co konieczne.”

W ten sposób, jeszcze zanim posłał ich na cały świat, wychowywał ich. Chcąc zaś przyzwyczaić ich do umiarkowania i uczynić godnymi miłości, mówi: „A ktokolwiek was nie przyjmie ani nie usłucha waszych słów, wychodząc z tego domu lub miasta, strząśnijcie pył z waszych nóg. Zaprawdę powiadam wam: lżej będzie ziemi sodomskiej i gomorskiej w dzień sądu niż temu miastu.” To znaczy: „Nie oczekujcie — mówi — że dlatego, iż jesteście nauczycielami, inni pierwsi okażą wam szacunek; sami bądźcie pierwsi w jego okazywaniu.” Następnie, dając do zrozumienia, że nie chodzi tu jedynie o zwykłe pozdrowienie, lecz o błogosławieństwo, mówi: „Jeśli dom jest godny, pokój wasz niech na niego zstąpi.” Jeżeli zaś ktoś odniesie się do was zuchwale i obelżywie, pierwszą jego karą będzie utrata dobra płynącego z waszego pokoju; drugą zaś to, że spotka go los Sodomy. „A cóż nam z ich kary?” — mógłby ktoś zapytać. Otrzymacie za to domy ludzi godnych.

Co natomiast oznaczają słowa: „Strząśnijcie pył z waszych nóg”? Albo mają one wskazywać, że nic od nich nie otrzymaliście, albo stanowić wobec nich świadectwo długiej drogi, którą przebyliście ze względu na nich.

Zauważ też, proszę, jak nawet teraz nie powierza im wszystkiego. Nie daje im jeszcze daru przewidywania, aby sami mogli rozpoznać, kto jest godny, a kto nie. Nakazuje im raczej pytać i oczekiwać próby. Jakże więc On sam zamieszkał u celnika? Ponieważ przez swoje nawrócenie stał się on godny.

Zwróć także uwagę, jak po tym, gdy ich ze wszystkiego ogołocił, wszystko im dał, pozwalając mieszkać w domach tych, którzy stawali się uczniami, i wchodzić do nich nie mając niczego. W ten sposób sami zostali uwolnieni od trosk, a zarazem przekonywali innych, że przybyli wyłącznie dla ich zbawienia: najpierw przez to, że niczego ze sobą nie przynosili; następnie przez to, że nie żądali niczego ponad rzeczy konieczne; wreszcie przez to, że nie wchodzili bez różnicy do wszystkich domów.

Chrystus pragnął bowiem, aby odznaczali się nie tylko przez znaki i cuda, lecz jeszcze przed cudami przez samą swoją cnotę. Nic bowiem tak nie świadczy o surowości i czystości życia, jak wolność od zbytków i — na ile to możliwe — także od potrzeb. Wiedzieli o tym nawet fałszywi apostołowie. Dlatego Paweł mówił: „Aby w tym, czym się chlubią, okazali się tacy jak my.” (Por. 2 Kor 11,7–15) Jeśli więc my, przebywając w obcym kraju i udając się do ludzi nam nieznanych, nie powinniśmy szukać niczego więcej ponad codzienny pokarm, o ileż bardziej dotyczy to nas wtedy, gdy pozostajemy we własnym domu.

Jan Chryzostom, Homilie na Ewangelię Mateusza, XXXII, 8

Punkty do medytacji

Znamienne jest, że zdanie o „strząśnięciu prochu z sandałów” będące zaleconą przez Jezusa reakcją na apostołów przychodzących ze zbawieniem Jan Chryzostom interpretuje w podwójnym sensie: z jednej strony jest to znak wolności: nic od was nie otrzymaliśmy, a z drugiej zaangażowania: trudzimy się dla was. Zalecenie Jezusa jest cały czas aktualne wobec ludzi, którzy propozycję Kościoła dla świata odrzucają. Winniśmy zachować wolność, której znakiem jest brak pretensji, żalu czy niechęci, oraz zaangażowanie nawet jeśli nie przynosi ono widocznych owoców. Co o tym myślisz?

Tagi:

Zostaw odpowiedź