Zaczęliśmy lekturę drugiej z mów Augustyna z Hippony, które zostały wygłoszone w kontekście zburzenia Rzymu przez Gotów (Mowa 105, której całość znajdziecie w Bibliotece patrystycznej). Rozpoczynając mową biskup Hippony przypomniał, że wytrwała modlitwa jest potrzebna, żeby otrzymać to, czego potrzebujemy od Boga. Dziś sięgamy po kolejny fragment.
Z pism Ojców
Obudźmy się zatem! Uwierzmy Temu, który nas zachęca, zaufajmy Temu, który składa obietnicę, i radujmy się Tym, który daje. Być może również do nas kiedyś przybył z drogi jakiś przyjaciel, a my nie znaleźliśmy niczego, co moglibyśmy mu podać. Znaleźliśmy się wtedy w potrzebie i otrzymaliśmy coś zarówno dla siebie, jak i dla niego. Nie sposób bowiem, aby komuś nigdy nie zdarzyło się, że przyjaciel zapytał go o coś, na co nie potrafił odpowiedzieć. Właśnie wtedy człowiek odkrywa, że sam niczego nie posiada — kiedy zostaje zmuszony, aby coś dać. Przychodzi do ciebie przyjaciel z drogi, to znaczy z życia tego świata, przez które wszyscy przechodzą niczym pielgrzymi. Nikt nie pozostaje tutaj jak właściciel na zawsze, lecz każdemu człowiekowi mówi się: Posiliłeś się — idź dalej. Kontynuuj drogę i ustąp miejsca temu, który przyjdzie po tobie.
A może twój przyjaciel przychodzi ze złej drogi, to znaczy ze złego życia. Zmęczony takim życiem nie znalazł prawdy, której poznanie i przyjęcie mogłoby uczynić go szczęśliwym. Wyczerpany natomiast wszelkimi pożądaniami i niedostatkiem tego świata przychodzi do ciebie jako do chrześcijanina i mówi: „Wyjaśnij mi to, uczyń mnie chrześcijaninem”. I pyta cię o coś, czego ty sam, być może ze względu na prostotę swojej wiary, dotąd nie wiedziałeś. Nie masz więc czym nakarmić głodnego, a jego pytanie sprawia, że odkrywasz własne ubóstwo. Chcesz nauczać, a zostajesz zmuszony, aby samemu się uczyć. Wstydzisz się, że ten, kto przyszedł do ciebie z pytaniem, nie znalazł u ciebie tego, czego szukał. Zostajesz więc przynaglony, aby samemu zacząć szukać — żebyś zasłużył na to, by znaleźć (por. Mt 7,7; Łk 11,9).
Augustyn z Hippony, Mowa 105, 2
Punkty do medytacji
Augustyn genialnie interpretuje przypowieść o kołataniu do sąsiada, żeby otrzymać chleb dla przyjaciela, jako poszukiwanie odpowiedzi na pytania, które chrześcijanom stawiają albo ludzie kroczący wraz z nimi po drogach świata, albo ludzie, z którymi powiązani są życzliwością i przyjaźnią, ale nie wiarą. Jest to niesamowicie ważny punkt mowy bez względu na kontekst, w którym żyjemy: nasi przyjaciele mają prawo korzystać z naszego kontaktu z Bogiem, żebyśmy byli dla nich „przekażnikami” pokarmu, którego sami z siebie nie mamy, ale który możemy otrzymać od Boga, jeśli wytrwale Go prosimy o światło. Czy zdajesz sobie sprawę, że Twoje zanurzenie w Bożą mądrość jest ważne nie tylko dla Ciebie, ale także dla Twoich bliskich i przyjaciół?













