Trwali jednomyślnie na modlitwie…
Rodząca się w łonie judaizmu wspólnota Kościoła swoje najstarsze uroczystości przeżywała zgodnie z tradycją żydowską, ale nadała im nową treść. Według Prawa Mojżeszowego po siedmiu tygodniach od Paschy obchodziło się Święto Tygodni zwane także Pięćdziesiątnicą, które pierwotnie było rolniczym świętem żniw, a następnie stało się okazją do wspominania nadania narodowi wybranemu Tory po wyjściu z Egiptu. Chrześcijanie w to święto wspominali dzień zesłania Ducha Świętego. Jak w przypadku wszystkich większych uroczystości w roku także Pięćdziesiątnica wiązała się w Kościele z przeżywaniem wigilii: czuwania w wieczór poprzedzający sam dzień świąteczny.
Jeśli wieczór poprzedzający uroczystość Zesłania Ducha Świętego trwasz na modlitwie, proś Boga o dary Ducha Świętego dla siebie i dla wszystkich ochrzczonych w Chrystusie.
Z Pism Ojców…
W jednej ze swoich mów – wygłoszonej właśnie w wigilię Zesłania Ducha Świętego – święty Agustyn z Hippony mówił:
„Świętujemy teraz uroczystość przyjścia Ducha Świętego, bowiem w dniu Pięćdziesiątnicy, który to dzień już się rozpoczął, w jednym miejscu zebrane było razem sto dwadzieścia dusz, wśród których byli Apostołowie, matka Pana oraz pozostali mężczyźni i kobiety, którzy modlili się i oczekiwali obietnicy Chrystusa, czyli przyjścia Ducha Świętego (por. Dz 2,1-2). Nadzieja tego, kto czekał, nie była próżna, ponieważ prawdziwa była przysięga składającego obietnicę. Przychodzi wreszcie oczekiwany i znajduje czyste naczynia, które były zdolne Go przyjąć. „Ukazały się im rozdzielone języki jakby ognia, które też spoczęły na każdym z nich, i zaczęli mówić językami jak im Duch pozwalał się wypowiadać” (Dz 2,3-4). Każdy mówił wszystkimi językami, a w tej mnogości języków zapowiedziany został przyszły Kościół. Pojedyncza osoba była znakiem jedności, zaś wszystkie języki w jednym człowieku oznaczały zjednoczenie wszystkich narodów. Ci, którzy byli napełnieni, przemawiali, ci, którzy byli puści, dziwili się, a nawet – co jest jeszcze bardziej godne nagany – dziwili się i ubliżali im. Mówili bowiem: „Upili się młodym winem” (Dz 2,13). Co za głupia i ubliżająca krytyka! Człowiek pijany nie mówi obcym językiem, ale traci swój. A jednak przez ludzi niedouczonych i ubliżających przemówiła prawda. Ci ludzie bowiem rzeczywiście napełnieni byli nowym winem, ponieważ stali się nowymi bukłakami (por. Mt 9,17). Lecz stare bukłaki dziwiły się nowym, a ponieważ je lżyli, nie zostali odnowieni, nie zostali napełnieni. Gdy jednak przestali kpić, nadstawili ucho Apostołom, którzy mówili, wyjaśniali i głosili słowo dzięki łasce Chrystusa. Słuchając zostali dotknięci, dotknięci zaniemówili, niemi uwierzyli. Wierząc zaś zasłużyli na otrzymanie tego, czemu dziwili się w innych”.
Punkty do medytacji:
Jestem częścią doświadczenia Kościoła, który jest nadzieją na zjednoczenie całego rodzaju ludzkiego. Znak udzielony przy pierwszym zesłaniu Ducha Świętego – każdy z uczniów Jezusa mówił różnymi językami – wskazuje na powołanie wierzących do jedności, otwartości i dialogu z każdym. Czy noszę w sobie to wiekie pragnienie jedności, które Duch Boga, Duch Ojca, rozlewa w sercach wierzących?
Jestem jednak również w jakimś stopniu „starym bukłakiem”, który nie może pomieścić nowego wina. W jakim stopniu nadzieja Kościoła na zjednoczenie całego rodzaju ludzkiego jest dla mnie czymś niepoważnym, czymś może i pięknym, ale tak niemożliwym, że reaguję na to kpiną i śmiechem? Niech Duch Święty dokonuje tutaj we mnie przemiany myślenia.
Więcej pism Ojców:
Augustyn z Hippony, Mowa na Wigilię Zesłania Ducha Świętego przeciw donatystom














