Strona główna / Czytamy Ojców / Ignacy z Antiochii: do Kościoła, który przewodzi w krainie Rzymian

Ignacy z Antiochii: do Kościoła, który przewodzi w krainie Rzymian

17 października Kościół wspominał świętego Ignacego Antiocheńskiego, biskupa z czasów ojców apostolskich, który poniósł śmierć męczeńską w Rzymie najprawdopodobniej w roku 107. Więcej na jego temat przeczytacie tutaj. W drodze do stolicy Cesarstwa Ignacy pisał listy do wspólnot Azji Mniejszej: wszystkie te pisma znajdziecie w naszej Bibliotece patrystycznej. W dniach po wspomnieniu wielkiego i sławnego męczeństwa biskupa z Syrii proponujemy lekturę fragmentów jego listów.

Z pism Ojców

Ignacy, zwany również Teoforem, do Kościoła, który otrzymał miłosierdzie dzięki majestatowi Ojca Najwyższego i Jezusa Chrystusa, Jego jedynego Syna; do Kościoła umiłowanego i oświeconego wolą Tego, z którego woli istnieje wszystko, zgodnie z miłością Jezusa Chrystusa, naszego Boga.

Do Kościoła, który przewodzi w krainie Rzymian, godnego Boga, [czci, błogosławieństwa i pochwały], godnego osiągnąć swój cel, odznaczającego się czystością i przewodzącego w miłości, noszącego imię Chrystusa i Ojca — przesyłam pozdrowienie w imię Jezusa Chrystusa, Syna Ojca.

Wam, którzy ciałem i duchem jesteście zjednoczeni w posłuszeństwie wszystkim Jego przykazaniom, niezachwianie trwacie w pełni Bożej łaski i jesteście oczyszczeni z wszelkiej obcej domieszki, życzę obfitej i nieskalanej radości w Jezusie Chrystusie, naszym Bogu.

Modliłem się do Boga, abym mógł ujrzeć wasze oblicza, godne Boga, i otrzymałem nawet więcej, niż prosiłem. Jako więzień Chrystusa Jezusa mam bowiem nadzieję osobiście was pozdrowić, jeśli taka będzie wola Boga i jeśli uzna mnie za godnego wytrwania do końca.

Wszystko dobrze się rozpoczęło. Obym tylko otrzymał łaskę, dzięki której bez przeszkód osiągnę wyznaczony mi cel. Obawiam się bowiem, że wasza miłość mogłaby wyrządzić mi krzywdę. Wam łatwo będzie uczynić to, co zechcecie; mnie natomiast trudno będzie dotrzeć do Boga, jeśli nie okażecie mi względów i nie pozostawicie mnie w spokoju.

Nie chcę, abyście zabiegali o uznanie ludzi, lecz o upodobanie Boga, któremu zresztą już się podobacie (por. 1 Tes 2,4). Ja nigdy więcej nie będę miał takiej sposobności, by dotrzeć do Boga, wy zaś nie będziecie mogli dokonać niczego lepszego niż zachowanie milczenia w mojej sprawie. Jeśli bowiem nie wystąpicie w mojej obronie, stanę się słowem Boga; jeśli natomiast przywiążecie się do mojego cielesnego życia, pozostanę tylko głosem.

Nie pragnijcie dla mnie niczego więcej ponad to, bym został złożony Bogu w ofierze, skoro ołtarz jest już gotowy (por. Flp 2,17; 2 Tm 4,6). Wtedy, zjednoczeni miłością jak jeden chór, będziecie śpiewali Ojcu przez Jezusa Chrystusa, że Bóg uznał biskupa Syrii za godnego przybycia ze Wschodu na Zachód, dokąd sam go wezwał. Dobrze jest zajść niczym słońce, opuszczając świat i zwracając się ku Bogu, aby w Nim wzejść na nowo.

Nigdy nikomu nie zazdrościliście, lecz nauczaliście innych. Pragnę więc, abyście dochowali wierności temu, czego jako uczniowie uczycie innych.

Proście dla mnie jedynie o siłę wewnętrzną i zewnętrzną, abym nie tylko o tym mówił, lecz także naprawdę tego chciał; abym nie tylko nosił imię chrześcijanina, lecz rzeczywiście nim był. Jeśli okażę się nim w czynach, będę mógł słusznie nosić to imię. Wtedy też okażę swoją wierność, gdy zniknę już z oczu świata.

To, co jest tylko na pokaz, nie ma wartości. Nasz Bóg, Jezus Chrystus, choć przebywa w Ojcu, tym wyraźniej się objawia. Chrześcijaństwo, gdy spotyka się z nienawiścią świata, potrzebuje nie przekonujących słów, lecz wielkości ducha.

Ignacy z Antiochii, List do Rzymian 1-3

Tagi:

Zostaw odpowiedź