Szymon i Juda Tadeusz, których Kościół katolicki czci jednym świętem 28 października, należeli do grona Dwunastu powołanych przez Jezusa, ale nie wiele więcej możemy powiedzieć o ich życiu. Tradycja łączy ich działalność misyjną oraz męczeństwo na Wschodzie, choć szczegóły tych przekazów pozostają niepewne.
Szymon występuje w Ewangeliach z przydomkiem „Kananejczyk” lub „Zelota”, czyli „Gorliwy” (Mt 10,4; Łk 6,15). Trudno dziś powiedzieć, co stało za nadaniem mu tych przydomków… Ten drugi przydomek –
zelota – dla wielu jest dowodem, że należał do politycznego ruchu zelotów, który głosił potrzebę zbrojnego przeciwstawienia się Żydów okupacji rzymskiej. Słowo „zelota” jest jednak także przymiotnikiem, który oznacza gorliwość religijną, więc z włączaniem Szymona w ruch walki zbrojnej trzeba być ostrożnym. Nowy Testament nie przekazuje jego wypowiedzi ani nie opisuje osobno jego działalności.
Juda Tadeusz, którego należy odróżniać od Judasza Iskarioty, jest tradycyjnie utożsamiany z Tadeuszem wymienianym przez Mateusza i Marka oraz z Judą, synem Jakuba, wspominanym przez Łukasza. Podczas Ostatniej Wieczerzy zapytał Jezusa, dlaczego ma objawić się uczniom, a nie światu. W odpowiedzi Jezus wskazał na miłość i zachowywanie Jego słowa jako drogę do wspólnoty z Bogiem (J 14,22–23). Tradycja przypisuje temu Apostołowi również List Judy, choć identyfikacja jego autora pozostaje przedmiotem dyskusji.
Według późniejszych przekazów obaj Apostołowie głosili Ewangelię w Mezopotamii i Persji, gdzie ponieśli śmierć męczeńską. Opowieść o przecięciu Szymona piłą pochodzi ze średniowiecznych żywotów — stąd piła stała się jego atrybutem w sztuce. Juda Tadeusz jest szczególnie czczony jako patron spraw trudnych i beznadziejnych.














