Antiochia w pierwszych wiekach historii Kościoła była najważniejszym z miast, gdzie rozwijała się chrześcijańska wspólnota. Tutaj głosili Ewangelię Paweł z Tarsu i Piotr, tutaj też nowa religia otrzymała od ludzi z zewnątrz swoje imię: po raz pierwszy właśnie w Antiochii uczniów Jezusa nazwano chrześcijanami.
Dziś Kościół wspomina trzeciego biskupa tego miasta, Ignacego, o którym Euzebiusz z Cezarei pisał, że był „drugim następcą Piotra”. Antiochia, która dziś jest poślednim miastem na terenie Turcji, w starożytności zaś trzecim co do wielkości miastem Cesarstwa – podobnie jak Rzym – uchodziła „stolicą Piotrową”. Po Piotrze biskupem tamtejszego Kościoła został Ewodiusz, a po nim wspominany dziś w liturgii Kościoła Ignacy.
Ignacego zaliczamy do tak zwanych „ojców apostolskich”, czyli Ojców Kościoła pokolenia następującego po apostołach, pokolenia, które apostołów poznało osobiście. Sam nazywał siebie Teoforem, czyli „niosącym Boga”. O jego pochodzeniu i młodości nie mamy pewnych wiadomości. Według chronologii przekazanej przez Euzebiusza z Cezarei działał za cesarza Trajana (98–117). Także dokładna data jego śmierci pozostaje niepewna, choć tradycyjnie przyjmuje się około 107 roku.
Skazany na śmierć, został przewieziony pod strażą z Syrii do Rzymu. Podczas podróży spotykał przedstawicieli wspólnot chrześcijańskich i napisał siedem listów: do Efezjan, Magnezjan, Trallian, Rzymian, Filadelfian, Smyrneńczyków oraz do Polikarpa, biskupa Smyrny. Wszystkie te listy dostępne są w naszej Bibliotece patrystycznej. Stanowią one podstawowe źródło poznania jego osoby i nauczania, a zarazem ważne świadectwo życia Kościoła na początku II wieku. Euzebiusz przekazuje, że Ignacy poniósł w Rzymie śmierć, rzucony dzikim zwierzętom (Historia kościelna III,36).
Od dzisiejszego dnia w ramach codziennej lektury pism Ojców będziemy sięgać do wspomnianych wyżej listów, które są bezcennym świadectwem wiary Kościoła czasu apostolskiego.
