3 lipca Kościół obchodzi święto świętego Apostoła Tomasza. Przylgnął do niego przydomek „niewierny” ze względu na fragment Ewangelii Jana (J 20,24–29), w którym Jezus ukazuje się po siedmiu dniach od pierwszego ukazania się w dzień po zmartwychwstaniu, gdyż nieobecny tamtego dnia w wieczerniku Tomasz nie chciał uwierzyć pozostałym Apostołom, że widzieli Pana żyjącego. To wtedy Jezus mówi do niego: „Nie bądź niedowiarkiem (apistos), lecz wierzącym (pistos)”.
Tomasz jest Apostołem, który jako pierwszy miał przejść drogę do wiary wszystkich późniejszych chrześcijan: bez widzenia zmartwychwstałego Pana miał uwierzyć, że On żyje. W tym sensie jest jedynym z Apostołów, który przez sześć dni mierzył się z doświadczeniem wszystkich chrześcijan: oni mówią, że On żyje, ale jak ja mam uwierzyć? Jego święto powinno nam być bardzo bliskie.
Po tym jak uwierzył w zmartwychwstanie Tomasz bardzo gorliwie zaangażował się w pracę misyjną. Tradycja Kościoła mówi o zakładanych przez niego Kościołach w Partii (dzisiejszy północno-wschodni Iran), Mezopotamii i Indiach. Tomasz był człowiekiem nie tylko autentycznie wierzącym, ale również zdolnym do budzenia wiary w sercach innych ludzi.
Ponieważ od uroczystości Apostołów Piotra i Pawła sięgamy po „Historię kościelną” Euzebiusza z Cezarei, także dziś sięgnijmy po krótki fragment, w którym znajdujemy informacje o wielkie pracy misyjnej Apostołów.
Z pism Ojców
Tak więc się miały sprawy żydowskie. Tymczasem święci apostołowie i uczniowie naszego Zbawiciela rozproszyli się po całym cywilizowanym świecie. Tomaszowi, jak głosi tradycja, z woli Bożej przypadła w udziale Partia, Andrzejowi Scytia, Janowi Azja, gdzie przebywał i zmarł w Efezie. Piotr, jak się wydaje, głosił Ewangelię Żydom żyjącym w diasporze w Poncie, Galacji, Bitynii, Kapadocji i Azji; w końcu przybył do Rzymu i zgodnie z własnym życzeniem został ukrzyżowany głową w dół. Cóż powiedzieć o Pawle? Dopełnił głoszenia Ewangelii Chrystusowej od Jerozolimy po Ilirię, a w końcu za panowania Nerona poniósł w Rzymie śmierć męczeńską. Tak mówi dosłownie Orygenes w trzeciej części swoich Komentarzy do Księgi Rodzaju.
Euzebiusz z Cezarei, Historia kościelna, III,1 (tłum. Agnieszka Caba na podstawie tłumaczenia ks. Arkadiusza Lisieckieg), ŹMT, Kraków 2013
Punkty do medytacji
Wiara Tomasza nie pojawiła się od razu, dojrzewała. Ludzie autentycznie wierzący rozumieją, że każdy człowiek – jak Tomasz – ma swój czas dochodzenia do wiary. Głoszenie Ewangelii domaga się wiary dojrzałej. Ani Tomasz, ani pozostali Apostołowie – a zwłaszcza Paweł, który „dopełnił głoszenia Ewangelii” – do wiary dochodzili stopniowo. Niewątpliwie to doświadczenie było elementem ich pracy szerzącej wiarę w świecie, do których Bóg ich posłał. Jak wygląda Twoja droga wiary? Tomaszowi „z woli Bożej przypadła w udziala Partia”. Ty gdzie zostałeś, zostałaś posłana, żeby głosić Ewangelię?
Jeśli masz więcej czasu sięgnij koniecznie po Homilię Jana Chryzostoma na temat perykopy Ewangelicznej odczytywanej w kościołach podczas liturgii w święto Tomasza Apostoła. Znajdziesz ją w naszej Bibliotece patrystycznej tutaj.














