Strona główna / Czytamy Ojców / Kogo i dokąd posyła?

Kogo i dokąd posyła?

Lekturę Homilii XXII Jana Chryzostoma do Ewangelii Mateusza opowiadającej o powołaniu dwunastu Apostołów zakończyliśmy wczoraj w momencie, gdy kaznodzieja pytał: „kogo i dokąd posyła?” (wczorajszy fragment jest tutaj). Dziś czytamy dalej tę samą homilię:

„Tych dwunastu” — mówi Ewangelia — „Jezus wysłał.”

Jakimi byli ludźmi ci wybrani? Rybakami i celnikami. Albowiem czterech było rybakami, dwóch celnikami – Mateusz i Jakub – a jeden był nawet zdrajcą. I cóż im mówi?

Zaraz wydaje im polecenie: „Nie wchodźcie na drogę pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta Samarytan; idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela.” „Nie myślcie bowiem – mówi – że dlatego, iż mnie znieważają i nazywają opętanym, żywię do nich nienawiść i odwracam się od nich. Przeciwnie: jak najpierw gorliwie starałem się ich naprawić, tak teraz, odsuwając was od wszystkich innych, do nich właśnie posyłam was jako nauczycieli i lekarzy. I nie tylko zabraniam wam głosić innym przed nimi, lecz nie pozwalam wam nawet wejść na drogę prowadzącą do tamtych ani wkroczyć do takiego miasta.”

Samarytanie bowiem także żyli w nieprzyjaźni względem Żydów. A jednak łatwiej byłoby zwrócić się do nich, ponieważ byli znacznie bardziej przychylni wierze; trudniejsza natomiast była sprawa tych ostatnich. Mimo to Chrystus posyła uczniów do zadania trudniejszego, ukazując w ten sposób swoją troskliwą opiekę nad nimi, zamykając usta Żydom i przygotowując drogę dla nauczania apostołów. Chciał bowiem, aby nikt później nie mógł ich oskarżać o to, że „wchodzili do ludzi nieobrzezanych”, ani sądzić, że Żydzi mają słuszny powód, by ich unikać i nimi gardzić. Nazywa ich zaś „zaginionymi”, a nie „zbłąkanymi”, oraz „owcami”, na wszelki sposób starając się ich usprawiedliwić i skłonić ich serca ku sobie.

„A idąc, głoście – mówi – że przybliżyło się Królestwo Niebieskie.”

Widzisz wielkość ich posługi? Widzisz godność apostołów? Nie nakazuje im głosić rzeczy podlegających zmysłom ani takich, o których mówił Mojżesz i prorocy przed nimi, lecz rzeczy nowe i zadziwiające. Tamci bowiem nie zwiastowali niczego podobnego, lecz mówili o ziemi i o dobrach ziemskich; ci zaś głosili Królestwo Niebieskie i wszystko, co się w nim znajduje.

A większymi od tamtych okazują się nie tylko z tego powodu, lecz także przez swoje posłuszeństwo. Nie cofają się bowiem ani nie wahają, jak niegdyś tamci; przeciwnie, choć zostali uprzedzeni o niebezpieczeństwach, wojnach i owych nieznośnych utrapieniach, z wielką uległością przyjmują Jego nakazy jako zwiastuni Królestwa.

„A cóż dziwnego – powie ktoś – że chętnie byli posłuszni, skoro nie mieli głosić niczego smutnego ani przykrego?” Cóż mówisz? Nic przykrego im nie zostało nakazane? Czy nie słyszysz o więzieniach, o wyrokach śmierci, o rozdarciach i walkach między ludźmi, o nienawiści wszystkich? O tym wszystkim przecież powiedział nieco później, że będą musieli to znosić. To prawda, że dla innych ludzi posłał ich jako sprawców i zwiastunów niezliczonych dóbr; lecz co do nich samych, z góry oznajmił i zapowiedział, że mają cierpieć straszliwe i nieuleczalne nieszczęścia.

Jan Chryzostom, Homilie na Ewangelię Mateusza, XXXII, 5-6

Punkty do medytacji

Jan Chryzostom dostrzega w zaleceniu Jezusa, by uczniowie poszli do Żydów, a nie do innych ludzi, przejaw Jego wielkiej miłości, którą chce zaszczepić w uczniach: miłość i troskę o nieprzyjaciół. Naturalnym odruchem jest, że skłaniamy się do ludzi, z którymi nam bardziej po drodze. Czy jednak mimo to przyjmuję zachętę Jezusa, by nie odwracać się od wrogów?

Jan Chryzostom pięknie mówi o apostołach, że Jezus: „dla innych ludzi posłał ich jako sprawców i zwiastunów niezliczonych dóbr; lecz co do nich samych, z góry oznajmił i zapowiedział, że mają cierpieć straszliwe i nieuleczalne nieszczęścia”. Czy rozumiem, że Ewangelia przybliżająca światu Królestwo Boże, niosąca innym wielkie dobra, jest trudem dla tych, którzy ją przyjeli i ją szerzą? Czy nie idę za Jezusem dla własnej wygody, a nie dla zbawienia świata?

Tagi:

Zostaw odpowiedź