17 października Kościół wspominał świętego Ignacego Antiocheńskiego, biskupa z czasów ojców apostolskich, który poniósł śmierć męczeńską w Rzymie najprawdopodobniej w roku 107. Więcej na jego temat przeczytacie tutaj. W drodze do stolicy Cesarstwa Ignacy pisał listy do wspólnot Azji Mniejszej: wszystkie te pisma znajdziecie w naszej Bibliotece patrystycznej. W dniach po wspomnieniu wielkiego i sławnego męczeństwa biskupa z Syrii proponujemy lekturę fragmentów jego listów.
Z pism Ojców
Wiele rozważam w Bogu, lecz pamiętam o własnej mierze, aby nie zgubiła mnie zarozumiałość. Teraz bowiem powinienem tym bardziej mieć się na baczności i nie słuchać tych, którzy wbijają mnie w pychę. Ich pochwały są dla mnie jak uderzenia bicza.
Pragnę wprawdzie ponieść męczeństwo, lecz nie wiem, czy jestem tego godny. Wielu nie dostrzega mojej wewnętrznej walki, mnie jednak tym bardziej dręczy żądza uznania. Potrzebuję więc łagodności, która obala władcę tego świata (por. J 12,31).
Czyż nie mógłbym pisać wam o sprawach niebieskich? Obawiam się jednak, że wyrządziłbym szkodę wam, którzy jesteście jeszcze jak niemowlęta (por. 1 Kor 3,1–2). Wybaczcie mi więc: [nie chcę, abyście udławili się tym, czego nie potraficie jeszcze przyjąć].
Sam przecież nie jestem jeszcze prawdziwym uczniem tylko dlatego, że noszę kajdany i potrafię pojmować sprawy niebieskie, rozmieszczenie aniołów i porządek duchowych zwierzchności, rzeczy widzialne i niewidzialne (por. Kol 1,16). Wciąż wiele nam brakuje, aby nie zabrakło nam Boga.
Proszę was więc — a właściwie nie ja, lecz miłość Jezusa Chrystusa — karmcie się wyłącznie pokarmem chrześcijańskim, a unikajcie obcej rośliny, którą jest błędna nauka.
Jej głosiciele wplatają Jezusa Chrystusa w swoje nauki, aby wzbudzić zaufanie. Są podobni do ludzi, którzy podają śmiertelną truciznę w winie zmieszanym z miodem. Nieświadomy człowiek chętnie je przyjmuje i przez zgubną przyjemność sprowadza na siebie śmierć.
Strzeżcie się więc takich ludzi. Uda się wam to, jeśli [nie] będziecie unosić się pychą i pozostaniecie nierozłącznie zjednoczeni z Bogiem, Jezusem Chrystusem, z biskupem oraz z nauką apostołów.
Kto pozostaje we wspólnocie ołtarza, jest czysty; [kto zaś pozostaje poza nią, nie jest czysty]. To znaczy: kto podejmuje coś bez biskupa, grona prezbiterów i diakonów, ten [nie] ma czystego sumienia.
Ignacy z Antiochii, List do Trallian, 4-7














