7 sierpnia Kościół wspomina Sykstusa II, biskupa Rzymu, i jego towarzyszy, którzy ponieśli śmierć męczeńską 258 roku. Był papieżem przez niecały rok, a jego pontyfikat przypadł na jeden z najbardziej dramatycznych okresów w dziejach starożytnego Kościoła. O życiu Sykstusa przed wyborem na papieża wiadomo niewiele. Dawniejsze źródła nazywały go Grekiem, ale nie ma na to pewnych dowodów. Został wybrany na następcę Stefana I. Objął urząd w czasie, gdy Kościół zmagał się z dwoma poważnymi problemami: sporem o ważność chrztu udzielanego przez heretyków oraz narastającym zagrożeniem ze strony cesarza Waleriana.
Do ostrego konfliktu o praktykę udzielania ponownego chrztu doszło za poprzednika Sykstusa II, Stefana, pomiędzy nim a biskupami Afryki i Azji Mniejszej, zwłaszcza Cyprianem z Kartaginy. Na pytanie: „Czy człowiek ochrzczony przez heretyków lub schizmatyków powinien zostać ochrzczony ponownie po powrocie do Kościoła?” Stefan odpowiadał zdecydowanie, że nie, jeśli został ochrzczony w imię Trójcy Świętej, z czym z kolei nie zgadzali się biskupi – zwłaszcza wspomniany Cyprian z Kartaginy – którzy reprezentowali inną teologię chrztu. Sykstus II zachował naukę poprzednika, ale prowadził dialog zdecydowanie łagodniej, dzięki czemu napięcia zaczęły słabność. Dionizy z Aleksandrii wprost pisał o Sykstusie jako o człowieku pokoju i pojednania.
Sykstusowi powierzono urząd biskupa Rzymu pod koniec panowania cesarza Waleriana (253-260). Początkowo jego polityka religina była tolerancyjna, ale w 257 roku wydał dekret zakazujący zgromadzeń liturgicznych i nakazujący duchownym składanie ofiar pogańskich. Wydany w roku następnym dekret był zdecydowanie bardziej surowy: nakazywał natychmiastową egzekucję biskupów, diakonów i prezbiterow.
6 sierpnia 258 r. Sykstus II przewodniczył liturgii na cmentarzu przy Via Appia, prawdopodobnie w Katakumbach Pretekstata. Nie ukrywał się. Żołnierze wtargnęli podczas zgromadzenia. Według starożytnej tradycji został pojmany siedząc na swojej katedrze i natychmiast skazany na śmierć, a razem z nich zgładzono czterech diakonów: Januariusa, Wincentego, Magnusa i Stefana. Dwóch kolejnych diakonów poniosło śmierć tego samego dnia w innych miejscach. A Wawrzyniec został stracony cztery dni później, 10 sierpnia.
