Strona główna / Czytamy Ojców / On zabija moje ciało, ja zaś zabiłbym własną duszę

On zabija moje ciało, ja zaś zabiłbym własną duszę

Kontunuujemy lekturę homilii, którą Augustyn z Hippony wygłosił w roku, gdy upadł Rzym zdobyty przez Gotów pod wodzą Alaryka (tę historię przybliżamy tutaj). Fragment po fragmecie czytamy od początku sierpnia Homilię 81 (całą homilię znajdziecie w Bibliotece patrystycznej). Dziś kolejny fragment.

Z pism Ojców

Jak więc masz postąpić, aby – zgodnie ze słowami Pana – „odciąć” takiego człowieka i „odrzucić go od siebie”, a może nawet w ten sposób doprowadzić go do opamiętania? Posłuchaj odpowiedzi.

Załóżmy, że ktoś próbuje nakłonić cię do kłamstwa, powołując się na Pismo Święte. Być może nie powie wprost: „Skłam”, lecz jedynie: „Powiedz to, czego od ciebie chcą”. Ty odpowiadasz: „Ale to przecież kłamstwo”. A on, chcąc usprawiedliwić swoją radę, przytoczy słowa: „Każdy człowiek jest kłamcą” (Ps 116[115],11; por. Rz 3,4). Ty zaś odpowiedz mu, bracie: „Usta, które kłamią, zabijają duszę” (Mdr 1,11). Zwróć uwagę, jak poważne są to słowa. Nie usłyszałeś rzeczy błahej. „Usta, które kłamią, zabijają duszę.” Cóż może mi uczynić ten możny człowiek, który mnie prześladuje? Ty litujesz się nade mną, współczujesz mojemu położeniu i nie chcesz, abym cierpiał. Ale czy naprawdę okazujesz mi dobro, skoro namawiasz mnie do grzechu? Co właściwie może zrobić mi ten prześladowca? Czego dosięga jego przemoc? Mojego ciała. Powiesz: „Może zabić twoje ciało”. Ja odpowiadam: owszem, może je zniszczyć. Ale o ileż łagodniej postępuje ze mną on, niż ja postąpiłbym sam ze sobą, gdybym skłamał! On zabija moje ciało, ja zaś zabiłbym własną duszę. Rozgniewany możny człowiek może odebrać ciało. Lecz „usta, które kłamią, zabijają duszę” (Mdr 1,11). Ciało i tak jest śmiertelne. Nawet gdyby nikt go nie zabił, kiedyś umrze. Duszę natomiast, jeśli nie zabije jej nieprawość, Prawda przyjmie do życia wiecznego. Dlatego strzeż tego, co możesz zachować na wieczność, nawet jeśli miałoby zginąć to, co i tak jest przemijające.

Być może odpowiedziałeś już na jeden argument, ale twój rozmówca nadal będzie powtarzał: „Przecież jest napisane: Każdy człowiek jest kłamcą”. Odpowiedz mu więc również na to, aby nie sądził, że znalazł w Piśmie usprawiedliwienie dla kłamstwa. Posługuje się bowiem Prawem przeciwko samemu Prawu. W tym samym Piśmie przecież czytamy: „Nie będziesz mówił fałszywego świadectwa” (Wj 20,16; Pwt 5,20), a także: „Każdy człowiek jest kłamcą” (Ps 116[115],11; por. Rz 3,4). Przypomnij sobie teraz to, co powiedziałem wcześniej, gdy próbowałem określić, kim jest człowiek łagodny. Jest nim ten, kto we wszystkim, co czyni dobrze, szuka jedynie upodobania Boga, a we wszystkim, co cierpi, nie odwraca się od Boga. Dlatego odpowiedz temu, kto mówi: „Skłam, bo przecież napisano: Każdy człowiek jest kłamcą”. Powiedz mu: „Nie będę kłamał, bo napisano: Usta, które kłamią, zabijają duszę” (Mdr 1,11). „Nie będę kłamał, bo napisano: Wytracisz wszystkich, którzy mówią kłamstwo” (Ps 5,7). „Nie będę kłamał, bo napisano: Nie będziesz mówił fałszywego świadectwa” (Wj 20,16; Pwt 5,20). Niech więc człowiek, któremu nie podoba się moja wierność prawdzie, uciska moje ciało, ile zechce. Ja słucham mojego Pana, który mówi: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało” (Mt 10,28).

Augustyn z Hippony, Homilia 81, 5

Punkty do medytacji

Augustyn zwraca uwagę na fundamentalny wybór pomiędzy tym, co on określia „życiem ciała” a „życiem duszy”. Dziś pewnie mówilibyśmy raczej o życiu biologicznym i o życiu „pełnią życia”. Wiara chrześcijańska prowadzi człowieka do stopniowego uwalniania się od przywiązania do tego pierwszego sposobu myślenia o życiu i do coraz mocniejszego przywiązania do życia prawdziwego, życia duszy, które oznacza wierność temu co dobre, sprawiedliwe i godziwe, nawet za cenę utraty życia. Gdzie jesteś na tej drodze?

Zostaw odpowiedź