Kolejny fragment „O wierze do Piotra” Fulgencjusza z Ruspe przypomina zasadę, której sformułowanie przypisuje się Cyprianowi z Kartaginy: extra Ecclesiam nulla salus, czyli „poza Kościołem nie ma zbawienia”. Jak to przekonanie uzasadnia nasz autor?
Z pism Ojców
Zwierzęta tego świata wypełniają więc bieg i przyczyniają się do piękna obecnego wieku zgodnie z niepojętą wolą Stwórcy. Nie będą jednak zdawały sprawy ze swoich czynów, ponieważ nie są rozumne. „Czyż Bóg troszczy się o woły?” (1 Kor 9,9).
Ludzie natomiast, ponieważ zostali stworzeni jako istoty rozumne, będą musieli zdać Bogu sprawę zarówno z samych siebie, jak i ze wszystkich rzeczy, które otrzymali do użytku w obecnym życiu. Stosownie do jakości swoich uczynków otrzymają albo karę, albo chwałę. „Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, stosownie do tego, czy były dobre, czy złe” (2 Kor 5,10).
Stanie się to wtedy, gdy zgodnie ze słowami naszego Stwórcy i Odkupiciela „wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą Jego głos i wyjdą: ci, którzy czynili dobro, na zmartwychwstanie życia, ci zaś, którzy popełniali zło, na zmartwychwstanie sądu” (J 5,28–29). Ci, którzy popełniali zło, pójdą więc w ogień wieczny, aby na zawsze płonąć wraz z diabłem, księciem wszelkiego zła. Ci natomiast, którzy czynili dobro, pójdą do życia wiecznego, aby bez końca królować z Chrystusem, Królem wszystkich wieków.
