11 lipca Kościół wspomina św. Benedykta z Nursji, ojca zachodniego monastycyzmu. Wspomnienie Benedykta ma rangę święta, czyli trochę mniej niż uroczystości (nie ma obowiązku uczestniczenia w zgromadzeniu liturgicznym), ale więcej niż dzień powszedni i zwykłe wspomnienie.
Benedykt przyszedł na świat około 480 roku w Nursji (dzisiejsza Norcia we Włoszech) w zamożnej rodzinie. Młodość spędził w Rzymie, gdzie rozpoczął naukę, jednak rozczarowany poziomem życia moralnego miasta opuścił je i udał się na pustkowie w okolicach Subiaco. Przez kilka lat prowadził tam życie pustelnicze, poświęcając się modlitwie i ascezie.
Z czasem wokół Benedykta zaczęli gromadzić się uczniowie, dla których zakładał wspólnoty monastyczne. Około 529 roku założył klasztor na Monte Cassino, który stał się najważniejszym ośrodkiem benedyktyńskim i wzorem dla wielu późniejszych klasztorów w Europie.
Najważniejszym dziełem Benedykta jest Reguła św. Benedykta (Regula Benedicti), określająca zasady życia wspólnotowego mnichów. Reguła opiera się na harmonijnym połączeniu modlitwy, pracy i lektury duchowej. Jej podstawową zasadę streszcza późniejsza benedyktyńska maksyma ora et labora („módl się i pracuj”), choć samo sformułowanie nie występuje dosłownie w tekście Reguły. Benedykt podkreślał znaczenie posłuszeństwa opatowi, pokory, umiarkowania, stałości miejsca oraz życia we wspólnocie.
Święty Benedykt zmarł około 547 roku w klasztorze na Monte Cassino. Jest czczony jako patron Europy – tytuł ten nadał mu Paweł VI w 1964 roku. W ikonografii przedstawiany jest najczęściej w czarnym habicie benedyktyńskim, z księgą Reguły, pastorałem opackim, krukiem lub kielichem, które nawiązują do wydarzeń opisanych w jego żywocie.
We wspomnienie św. Benedykta sięgamy po jego Regułę. Oto jej prolog:
