Jesteśmy już po lekturze Prologu i I rozdziału (część I i część II) pisma Fulgencjusza z Ruspe „O wierze do Piotra”. W kolejnym fragmencie rozpoczynamy lekturę rozdziału II, który porusza temat człowieczeństwa Chrystusa, Syna Bożego.
Z pism Ojców
Rozdział II: Człowieczeństwo Chrystusa
Jeśli więc w porządku Boskiej natury, dzięki której Ojciec, Syn i Duch Święty stanowią jedno, wierzymy, że zrodzony jest nie Ojciec ani Duch Święty, lecz jedynie Syn, to również w porządku ciała wiara katolicka wyznaje i głosi, że tylko Syn narodził się w ciele.
W samej Trójcy nie byłoby wyłączną właściwością Ojca, że sam nie jest zrodzony, lecz rodzi Syna; nie byłoby wyłączną właściwością Syna, że sam nie rodzi, lecz jest zrodzony z istoty Ojca; nie byłoby też wyłączną właściwością Ducha Świętego, że ani nie jest zrodzony, ani nie rodzi, lecz jako jedyny pochodzi od Ojca i Syna — gdyby Bóg Ojciec, który według Boskiej natury nie został zrodzony z żadnego Boga, według ciała narodził się z Dziewicy.
Gdyby bowiem Ojciec narodził się z Dziewicy, mielibyśmy jedną osobę Ojca i Syna. A ta jedna osoba, skoro narodziłaby się nie z Boga, lecz jedynie z Dziewicy, nie mogłaby być słusznie nazwana Synem Bożym, lecz jedynie synem człowieczym. Również sam Syn Boży nie powiedziałby: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał” (J 3,16), ani: „Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby świat potępił, lecz aby świat został przez Niego zbawiony” (J 3,17). Także błogosławiony Jan nie napisałby: „Każdy, kto miłuje Tego, który zrodził, miłuje również Tego, który z Niego został zrodzony” (1 J 5,1). Sam Syn nie powiedziałby również: „Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam” (J 5,17). Ten bowiem, który nazywany jest Synem, gdyby był tą samą osobą co Ojciec, nie mógłby być słusznie nazwany Synem Bożym, ponieważ byłby zrodzony nie z Boga, lecz jedynie z Dziewicy. Wreszcie sam Ojciec nie zaświadczyłby z nieba, wskazując głosem słyszalnym dla ludzi na swego Syna: „To jest Syn mój umiłowany, w którym mam upodobanie” (Mt 3,17). Także Apostoł Paweł nie powiedziałby o Bogu Ojcu: „On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał” (Rz 8,32).
Ponieważ jednak wszystkie te słowa zostały wypowiedziane z Bożego natchnienia dla naszego pouczenia, a Boże świadectwo zawsze jest prawdziwe, prawdą jest to, co głosi wiara katolicka: według Boskiej natury jedynie Syn został zrodzony z Ojca jako współwieczny Ojcu, nieśmiertelny, niecierpiętliwy i niezmienny Bóg; natomiast według ciała nie Ojciec, lecz Jego Jednorodzony Syn, zachowując swoją wieczność, narodził się w czasie; zachowując niecierpiętliwość, został umęczony; zachowując nieśmiertelność, umarł; zachowując zaś swoją niezmienność, dzięki której jest prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym, prawdziwie zmartwychwstał. Wszystko, co odwiecznie posiada z natury jako wieczny Syn, ma wspólne z Ojcem; nic natomiast z tego, co jako wieczny i wywyższony przyjął w czasie przez swoje uniżenie, nie jest wspólne Ojcu.
Gdyby natomiast nie Ten, który jest własnym i Jednorodzonym Synem Boga Ojca, lecz Duch Święty narodził się z Dziewicy, święty Kościół nie wyznawałby sercem ku usprawiedliwieniu i ustami ku zbawieniu — zgodnie z wyznaniem wiary — że Syn, zrodzony z niewiasty i poddany Prawu, narodził się z Dziewicy Maryi za sprawą Ducha Świętego. A gdyby to Duch Święty, który jest Duchem Ojca i Syna, przyjął postać sługi, nie zstąpiłby przecież sam na siebie z nieba w postaci gołębicy po swoim wcieleniu.
Ojciec więc, Bóg niezrodzony z żadnego Boga, raz na zawsze zrodził ze swojej bezpoczątkowej natury Boga Syna, równego sobie i współwiecznego, uczestniczącego w tej samej Boskiej naturze, dzięki której sam Ojciec jest odwieczny. Ten zaś Syn Boży, chociaż jest prawdziwym i wiecznym Bogiem oraz wraz z Ojcem stanowi jednego Boga według Boskiej natury — zgodnie ze słowami: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10,30) — dla naszego zbawienia stał się prawdziwym i doskonałym człowiekiem. Jest prawdziwym człowiekiem, ponieważ jako Bóg przyjął prawdziwą naturę ludzką. Jest człowiekiem doskonałym, ponieważ przyjął zarówno ludzkie ciało, jak i rozumną duszę. Jednorodzony Bóg narodził się dwukrotnie: raz z Ojca, drugi raz z Matki. Z Ojca narodził się jako Bóg-Słowo, z Matki zaś jako Słowo, które stało się ciałem.
Fulgencjusz z Ruspe, O wierze do Piotra, 7-10
Punkty do medytacji
Po omówieniu w swoim traktacie doktryny o Trójcy Świętej Fulgencjusz przechodzi do następnego etapu wykładu nauki chrześcijańskiej: Wcielenie. Zapamiętać trzeba – gdyż czasem dla starożytnych chrześcijan nie było to jasne i znamy z tego czasu różne herezje – z jakim naciskiem biskup Ruspe mówi, że przyjęcia ludzkiej natury dokonała osoba Syna, a nie Ojca czy Ducha Świętego.
Zapamiętaj też mocne podkreślenie, że przyjęte człowieczeństwo jest prawdziwe, pełne, takie jak nasze. Syn Boży stał się naprawdę takim samym człowiekiem, jakim my jesteśmy.
Przy lekturze tego rodzaju tekstu dobrze jest wybrać jakieś sformułowanie doktryny Kościoła, które szczególnie Ci się podoba lub Cię porusza. Dobrze jest wyuczyć się jednego czy dwóch zdań na pamięć.














