Strona główna / Czytamy Ojców / Podejmij pokutę, póki to ma sens

Podejmij pokutę, póki to ma sens

Kolejny fragment naszej lektury na wakacje: „O wierze do Piotra” Fulgencjusza z Ruspe porusza niezwykle ważny w życiu chrześcijańskim temat pokuty. Skoro nie ma człowieka, który nie popełnił grzechu, nie powinno być chrześcijanina, który nie podejmuje pokuty.

Z pism Ojców

Czas na zdobycie życia wiecznego Bóg dał ludziom jedynie w tym życiu. Tutaj też zechciał uczynić pokutę owocną. Pokuta jest zaś tutaj owocna dlatego, że człowiek może porzucić zło i zacząć dobrze żyć, a zmieniając nieprawą wolę, może zarazem zmienić swoje zasługi i uczynki oraz w bojaźni Bożej czynić to, co podoba się Bogu.

Kto nie uczyni tego w obecnym życiu, w przyszłym świecie będzie wprawdzie żałował swoich złych czynów, lecz nie znajdzie przebaczenia przed Bogiem. Będzie tam bowiem odczuwał ukłucie żalu, lecz nie będzie już możliwa żadna poprawa woli.

Tacy ludzie będą potępiać własną nieprawość, lecz nie będą mogli w żaden sposób ani umiłować sprawiedliwości, ani jej zapragnąć. Ich wola pozostanie bowiem taka, że zawsze będzie nosiła w sobie karę własnej złośliwości, nigdy jednak nie będzie mogła odzyskać skłonności ku dobru.

Jak bowiem ci, którzy będą królować z Chrystusem, nie będą mieli w sobie żadnych pozostałości złej woli, tak ci, którzy wraz z diabłem i jego aniołami zostaną przeznaczeni na karę wiecznego ognia, nie zaznają już żadnego odpoczynku i w żaden sposób nie będą mogli mieć dobrej woli.

Jak współdziedzicom Chrystusa zostanie udzielona pełnia łaski prowadząca do wiecznej chwały, tak wspólnikom diabła ich własna złośliwość spotęguje karę. Przeznaczeni do ciemności zewnętrznych, nie zostaną bowiem oświeceni żadnym wewnętrznym światłem prawdy.

Każdemu człowiekowi pokuta może więc przynieść pożytek w tym życiu. Bez względu na to, kiedy człowiek ją podejmie, jak bardzo byłby nieprawy i jak podeszły byłby w latach, jeżeli z całego serca wyrzeknie się dawnych grzechów, wyleje za nie przed Bogiem nie tylko łzy ciała, lecz także serca, oraz będzie się starał zmyć plamy złych uczynków dobrymi czynami, natychmiast otrzyma odpuszczenie wszystkich swoich grzechów.

Pan obiecuje nam to za pośrednictwem proroka, mówiąc: „Jeżeli się nawrócisz i będziesz żałował, zostaniesz ocalony” (Iz 30,15 według Septuaginty). W innym miejscu powiedziano: „Synu, zgrzeszyłeś? Nie czyń tego ponownie, lecz proś także o przebaczenie dawnych grzechów, aby zostały ci odpuszczone” (Syr 21,1).

Grzesznikowi nigdy nie nakazywano by błagać o przebaczenie grzechów, gdyby temu, kto błaga, nie miało zostać udzielone odpuszczenie.

Pokuta przynosi jednak grzesznikowi pożytek wtedy, gdy podejmuje ją w Kościele katolickim. Jemu bowiem Bóg, w osobie świętego Piotra, udzielił władzy związywania i rozwiązywania, mówiąc: „Cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie” (Mt 16,19).

W jakimkolwiek więc wieku człowiek podejmie prawdziwą pokutę za swoje grzechy i dzięki Bożemu oświeceniu poprawi swoje życie, nie zostanie pozbawiony daru przebaczenia. Bóg bowiem, jak mówi przez proroka, nie chce śmierci umierającego, lecz tego, aby zawrócił ze swojej złej drogi i aby jego dusza żyła (por. Ez 33,11).

Fulgencjusz z Ruspe, O wierze do Piotra, 36-37

Punkty do medytacji

Zwróć uwagę, że w nauczaniu Fulgencjusza pokuta ma jasny cel: zdobycie życia wiecznego. Nawet jeśli jest czymś trudnym i nieprzyjemnym, powinna być podjęta z ufnością i nadzieją na to, że jest drogą prowadzącą do szczęścia.

Zostaw odpowiedź