Niesamowicie ważny jest kolejny fragment tekstu Fulgencjusza z Ruspe „O wierze do Piotra”. Przypomina rzecz, która czasem nam umyka: skoro Bóg chciał zbawić człowieka, to zbawienie mogło dokonać się tylko przez i w człowieczeństwie. Syn Boży jest człowiekiem. Sięgnijmy po strony, które wyszyły spod pióra Fulgencjusz…
Z pism Ojców
Jednorodzony Syn Boga, który jest w łonie Ojca, wcielił się, przyjmując ludzkie ciało i duszę, aby oczyścić zarówno ciało, jak i duszę człowieka. Ten, który jest prawdziwym Bogiem, stał się prawdziwym człowiekiem — nie w taki sposób, by jeden był Bogiem, a ktoś inny człowiekiem, lecz tak, by jeden i ten sam był zarazem Bogiem i człowiekiem.
Aby zaś usunąć grzech, który ludzkie potomstwo zaciąga przez poczęcie w śmiertelnym ciele, sam został poczęty w sposób nowy: Bóg dokonał wcielenia w łonie Dziewicy Matki, bez cielesnego współżycia z mężczyzną i bez pożądania ze strony Dziewicy, która Go poczęła. W ten sposób przez Boga-Człowieka, którego dziewicze łono poczęło bez pożądania i wydało na świat, pozostając nienaruszone, został usunięty grzech, który wszyscy ludzie zaciągają przez narodzenie. Warunki bowiem ich narodzin w tym śmiertelnym ciele są takie, że ich matki nie mogą stać się płodne, jeśli wcześniej nie utracą cielesnego dziewictwa.
Jedynie Jednorodzony Bóg usunął grzech związany z ludzkim poczęciem i narodzeniem: poczynając się, przyjął z Dziewicy prawdziwe ciało, a rodząc się, zachował nienaruszone dziewictwo Matki. Oto dlaczego Bóg stał się Synem Dziewicy Maryi, a Dziewica Maryja stała się Matką Jednorodzonego Boga. Dziewica poczęła w czasie Tego, którego Ojciec zrodził w wieczności.
Bóg, który miał się z niej narodzić, uprzedził tę wyjątkową Dziewicę tak wielką łaską i tak nią napełnił, że jako owoc swego łona wydała na świat Tego, którego wszechświat od początku uznaje za swego Pana. W tym wzniosłym narodzeniu oglądała jako poddanego sobie Tego, który dzięki jedności natury z Ojcem został uznany i uczczony jako Najwyższy nie tylko przez stworzenia ludzkie, lecz także przez aniołów.
W ten sposób grzech oraz kara za grzech, które przez skażenie kobiety weszły na świat, zostały ze świata usunięte przez potomstwo nienaruszonego dziewictwa. A ponieważ u początków rodzaju ludzkiego przez kobietę, która została utworzona jedynie z mężczyzny, dokonało się skażenie, wskutek którego pozostajemy związani więzami śmierci, boska dobroć sprawiła w dziele odkupienia rodzaju ludzkiego, że życie zostało przywrócone ludziom przez mężczyznę narodzonego jedynie z kobiety.
Tam diabeł, posługując się nikczemnym podstępem, złączył ze sobą ludzką naturę przez podobieństwo grzechu; tutaj Bóg przyjął ludzką naturę w jedności osoby. Tam kobieta została zwiedziona, aby stać się córką diabła; tutaj Dziewica została napełniona łaską, aby stać się Matką najwyższego i niezmiennego Jednorodzonego Boga. Tam anioł odrzucony wskutek pychy zawładnął sercem zwiedzionej kobiety; tutaj Bóg, uniżając się w swoim miłosierdziu, napełnił łono nienaruszonej Dziewicy, aby się z niej narodzić.
Syn Boży, Jezus Chrystus, który istniał w postaci Bożej — co nie mogłoby mieć miejsca, gdyby nie był zrodzony z istoty Ojca — sam, zgodnie z nauką Apostoła, „ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi” (Flp 2,7). A zatem sam Bóg przyjął postać sługi, czyli naturę sługi, w swojej osobie. W ten sposób Stwórca człowieka stał się podobny do ludzi i, ukazawszy się w postaci człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym Ojcu aż do śmierci — i to śmierci krzyżowej (Flp 2,8).
Rozważ więc uważnie te słowa Apostoła, a zrozumiesz z nich, w jaki sposób należy wierzyć, że Pan Jezus Chrystus, jeden i ten sam, jest Bogiem i człowiekiem. Nie mieszaj jednak ani nie rozdzielaj w Nim prawdy obu natur zjednoczonych w jednej osobie.
Kiedy więc najpierw słyszysz o Panu Jezusie Chrystusie, że istniał w postaci Bożej, powinieneś z całą pewnością uznać i przyjąć, że przez nazwę „postać” należy tu rozumieć pełnię natury. Pan Jezus Chrystus istniał zatem w postaci Bożej, ponieważ odwiecznie istniał w naturze Boga Ojca, z którego został zrodzony.
Jest więc jednej natury z Ojcem: na równi z Nim wieczny i niezmierzony, na równi nieśmiertelny i niezmienny, na równi niewidzialny i nieomylny, na równi dobry i sprawiedliwy, na równi litościwy i miłosierny, cierpliwy i pełen miłosierdzia, prawdziwy; na równi mocny i łagodny, na równi mądry i wszechpotężny.
Fulgencjusz z Ruspe, O wierze do Piotra, 17-19
Punkty do medytacji
Ze słów Fulgencjusza z Ruspe jasno wynika, że dla chrześcijańskiej wiary dziewictwo Maryi i poczęcie Jezusa bez udziału mężczyzny ma sens przede wszystkim teologiczny, a nie biologiczny. Skoro z naturalnego poczęcia rodzi się człowieczeństwo grzeszne, wiara w bezgrzeszne człowieczeństwo Jezusa pociąga za sobą wiarę w nienaturalne Jego poczęcie. Brak ziemskiego ojca czy „dawcy nasienia” nie oznacza, że przy poczęciu Jezusa Bóg zajął miejsce mężczyzny. Poganie w swoich mitach mówili o współżyciu bogów z kobietami, z których na świat przychodzili „półbogowie”. Jezus nie jest „półbogiem”, jego natura jest w pełni ludzka. Wiara Kościoła w poczęcie Jezusa bez udziału mężczyzny nie oznacza przekonania, że natura Jezusa nosi w sobie jakieś boskie moce. Jezus jest po prostu człowiekiem, Jego natura nie jest inna od naszej. Jedyna różnica to ta, że nie ma w niej tego, co nazywamy grzechem. Wróć do tego fragmentu pisma Fulgencjusza, czytaj go uważnie i sprawdź, czy dzięki niemu rozumiesz głębok sens wiary Kościoła z to, że Syn Boży narodził się z dziewicy.














