Strona główna / Czytamy Ojców / W jaką Trójcę Kościół nie wierzy

W jaką Trójcę Kościół nie wierzy

„O wierze do Piotra” Fulgencjusza z Ruspe czytamy od 6 lipca. Prolog i początek I rozdziału już za nami. Czas na ciąd dalszy.

Z pism Ojców

Utrzymujemy zatem, że Ojciec, Syn i Duch Święty są jednym Bogiem co do natury, nie zaś, że Ten, który jest Ojcem, jest Synem, ani że Ten, który jest Ojcem lub Synem, jest Duchem Świętym. Jedna bowiem jest istota Ojca, Syna i Ducha Świętego, którą Grecy określają słowem ousia. W tej jednej istocie Ojciec nie jest czymś innym, Syn czymś innym, a Duch Święty jeszcze czymś innym; jako osoby jednak Ojciec jest kimś innym niż Syn, a Syn kimś innym niż Duch Święty.

Ukazuje nam to zwłaszcza sam początek Pisma Świętego, gdzie Bóg mówi: „Uczyńmy człowieka na nasz obraz i nasze podobieństwo” (Rdz 1,26). Mówiąc bowiem w liczbie pojedynczej o obrazie, wskazuje, że istnieje jedna natura, na której obraz został stworzony człowiek. Używając natomiast liczby mnogiej i mówiąc „nasz”, objawia, że Bóg, na którego obraz został uczyniony człowiek, nie jest jedną osobą. Gdyby bowiem w jednej naturze Ojca, Syna i Ducha Świętego była tylko jedna i ta sama osoba, nie powiedziałby: „na nasz obraz”, lecz: „na mój obraz”, ani nie powiedziałby: „uczyńmy”, lecz: „uczynię”.

Gdyby natomiast w tych trzech osobach należało rozumieć i wyznawać istnienie trzech istot, nie byłoby powiedziane: „na nasz obraz”, lecz: „na nasze obrazy”, ponieważ jeden obraz nie odpowiadałby troistości natur. Skoro jednak zostało powiedziane, że człowiek został uczyniony na jeden obraz jednego Boga, oznacza to jedną boską istotę świętej Trójcy. Następnie zaś, nawiązując do wcześniejszych słów Boga: „Uczyńmy człowieka na nasz obraz i nasze podobieństwo”, Pismo opowiada o stworzeniu człowieka w następujący sposób: „I stworzył Bóg człowieka, na obraz Boży go stworzył” (Rdz 1,27).

Także prorok Izajasz nie przemilczał objawionej mu Trójcy osób i jedności natury, gdy mówi, że ujrzał Serafinów wołających: „Święty, Święty, Święty Pan, Bóg Zastępów” (Iz 6,3). Również tutaj rozpoznajemy Trójcę osób w potrójnym powtórzeniu słowa „Święty”, a jedność natury Bożej w tym, że tylko raz zostało powiedziane: „Pan, Bóg Zastępów”.

W tej świętej Trójcy – co słusznie powtarzamy, aby głęboko zapadło w wasze serca – jest jeden Ojciec, który sam ze swojej istoty zrodził jednego Syna; jeden Syn, który jako jedyny został zrodzony ze swego jedynego Ojca; oraz jeden Duch Święty, który jako jedyny pochodzi z Ojca i Syna. Tego wszystkiego zaś nie może dokonywać jedna i ta sama osoba, to znaczy: rodzić samej siebie, rodzić się z samej siebie ani od samej siebie pochodzić. Skoro więc czym innym jest rodzić, czym innym być zrodzonym, a czym innym pochodzić, jasne jest, że inną osobą jest Ojciec, inną Syn, a inną Duch Święty. Trójca odnosi się zatem do osób Ojca, Syna i Ducha Świętego, natomiast jedność – do ich natury.

Fulgencjusz z Ruspe, O wierze do Piotra, 5-6

Punkty do medytacji

Arystoteles mawiał, że nie ma innej wiedzy, jak umiejętność rozróżniania. Wiedza więc o tym, co jest poprawne, powinna być równocześnie wiedzą o tym, co jest błędne. Znajomość ortodoksyjnej wiary domaga się równocześnie znajomości poglądów w tej samej materii, które Kościół odrzucił jako błędne. Dlatego Fulgencjusz nie tylko wykłada doktrynę Kościoła o Trójcy, ale przestrzega przed myśleniem o Trójcy w sposób błędny. Jakie pytania rodzą się w tobie podczas tej lektury?

Tagi:

Zostaw odpowiedź