Sancta videt mysteria Passionis, Resurrectionis, Ascensionis, Pentecostes, et alia quaedam isto anno.
53. Post haec in festivitate Palmarum, in primis Vesperis, cum dicerent sorores Responsorium: «Ingressus Pilatus», et usque ad hoc verbum processissent: «Crucifigatur», stabam inter eas et in exstasim veni; et vidi Salvatorem quasi in cruce pendentem. Rursus in Matutinis similiter mihi accidit. In die ad missam, cum inchoaretur Passio Domini, iterum in exstasim veni. Tunc vidi procul montem quemdam amoenum, et descendebat ab eo Salvator sedens in asino, et veniebat versus civitatem quandam magnam. In ipsa autem radice montis occurrebat ei turba hominum parvorum et magnorum cum virentibus arborum ramis; et exuentes vestimenta sua, plurimi ex eis sternebant ea in via qua incedebat; et ibant cum eo exsultantes usque ad portam civitatis. Eratque ibi turba magna, et dabat ei bonum; et venit per medium eorum usque ad templum; descendens introivit, et ultra eum non vidi, et redii ad me ipsam. Rogaveram fratres meos diligenter, ut illo die officium Palmarum celebrarent in prato quod est ante conspectum nostrum, et non potuerunt propter inundationem rivulorum; sed retro ecclesiam, ubi videri a nobis non poterat, egerunt. Et respexit Dominus desiderium ancillae suae; et vidi oculis mentis omnia quae ab illis illic gesta sunt.
54. Post haec in Coena Domini ad missam vidi, sicut soleo, omnia quae circa altare gerebantur; et dum sacerdos canonem diceret et calicem in conspectu Dei exaltaret, vidi supra calicem Dominum Jesum quasi in cruce pendentem, et de latere eius et pedibus sanguis in calicem defluere videbatur. Cum autem vespertinum tempus immineret, eram in sacello ubi mandatum ablutionis celebrandum erat. Cumque inchoaretur antiphona quae est: «Ante diem festum», ego in uberrimas lacrymas confestim erupi et rapta sum in exstasim. Tunc vidi Dominum in eadem civitate quam in die Palmarum intraverat, sedentem cum discipulis suis in domo, quasi ad coenandum. Cumque aspicerem, surrexit a coena et ponens vestimenta sua, praecinxit se linteo; et accipiens pelvim, incurvavit genua ante Petrum, et subito Petrus exsilivit et stabat quasi territus; et Dominus sicut erat inclinatus, loqui ad eum visus est; et post pusillum rursus ille resedit. Et Dominus singulorum pedes lavit; iterumque reassumpto vestimento suo recubuit et sedebat quasi loquens ad illos. Post haec surrexit et egressus est cum illis de civitate, et ibat versus montem illum, a quo eum descendisse videram. Post haec vidi quomodo relictis discipulis secessit ab eis Dominus, et positis in terram genibus procubuit ad orationem, quasi in angustiis magnis constitutus. Vidi et pretiosas illas guttas sanguinis de sanctissima carne eius decurrentes in terram. Et post orationem rediit ad discipulos, quos etiam dormientes vidi. Et cum allocutus eos fuisset, iterum rediit ad orationem, atque hoc ter factum est. Tunc ego ad me ipsam rediens statim haec verba in ore meo habui: «Factus Jesus in agonia prolixius oravit, et factus est sudor eius sicut guttae sanguinis decurrentis in terram.» Et adieci: «In monte Oliveti oravi ad Patrem meum: Pater, si fieri potest, transeat a me calix iste.»
55. Et post pusillum redii in exstasim. Et vidi: ecce Dominus ab oratione rediens, assumptis discipulis venit in hortum. Et post pusillum venit Judas cum cohorte armata, et accedens osculatus est eum. Et illorum qui cum eo erant, retrorsum abeuntes ceciderunt in terram. Et surgentes comprehenderunt eum, et usque ad civitatem vinctum miserabiliter pertraxerunt. Discipulos autem ad latibula sua discurrere vidi. Tunc redii ab exstasi cum huiusmodi verbis: «Amicus meus osculo me tradidit», dicens: «Quem osculatus fuero, ipse est, tenete eum.» Post haec tota nocte illa, sive dormirem sive vigilarem, videbam qualiter impii illum Dominum blasphemabant, verberando, conspuendo, colaphis et alapis caedendo. Et in exstasi quidem non veni, sed totus sensus meus illic erat, et ad nihil aliud poteram intendere. Mane autem hora tertia veni in exstasim, in qua permansi usque circa horam sextam. Tunc vidi quomodo indurunt eum tunicam purpuream, et chlamydem coccineam circumdederunt ei; et imponentes capiti eius coronam spineam illuserunt ei. Et post haec exuentes eum vestimentis illis, induerunt eum vestibus eius et imposuerunt ei crucem, et duxerunt extra civitatem in locum quemdam quasi aratum, et nihil viroris habentem. Ibi eum denudantes levaverunt et cruci affixerunt; similiter et aliis duobus fecerunt. Tunc expergefacta sum, et cum lacrymis uberrimis in haec verba prorupi: «Christus Dominus factus est obediens usque ad mortem.» Et adieci: «Vita in ligno moritur. Infernas et mors despoliatur.»
56. Deinde post modicum tempus coeperunt fratres officium Dei celebrare, et cum processissent usque ad lectionem Passionis, in exstasim veniens vidi iterum Dominum in cruce. Inque illa hora emisit spiritum, et inclinata est cervix eius; concidit amabile caput; complicata sunt genua, et omnia membra eius deorsum resederunt; sicque haerebat exanime corpus, miseratione dignum super omnia quae humanus oculus miserabilia vidit. Et quis putas, frater, interim erat dolor animae meae, cum viderem tantas passiones, tamque indignas despectiones viri optimi et solius innocentis; qui nihil quidem pro se, sed pro nobis omnia gratis sustinuit? Sed Matrem Domini mei plenam maerore et magna dignam miseratione vidi assistentem cruci cum discipulo quem diligebat Jesus. Novissime autem hoc quoque vidi, qualiter unus ex impiis accurrens lanceam lateri eius infixit; et continuo copiosus sanguis pariter cum aqua emanavit. Et ecce caligo densa et horribilis super universam terram orta est, et saxa per agros terribiliter concurrere et collidi ac scindi visa sunt. Cumque quievisset illa perturbatio, ecce quidam venerabiles viri accedentes solverunt corpus a cruce et detulerunt illud cum veneratione in hortum quemdam viridem et iucundum; et circumposita ei munda sindone locaverunt illud in monumento. Tunc autem ego, resumpto spiritu, cum fletu amarissimo huiusmodi querelam arripui: «Recessit pastor noster, fons aquae vivae, in cuius transitu sol obscuratus est.» Et adieci: «Ave Maria, consors martyrum, transgladiata crucifixi nati sanguine.» Et adieci: «Sepulto Domino, signatum est monumentum.»
57. Post haec in Sabbato ad vesperam, cum essem in exstasi, apparuerunt mihi venerabiles quaedam matronae, quasi gestantes aromata. In die Sancto Paschae, cum iam dilucesceret, sedebam in loco orationis et legebam in Psalmis. Cumque iam ad diem Psalmorum appropinquarem, veni in exstasim et vidi hortum in quo erat monumentum, et lapidem ab ostio eius sublatum, et angelos assistentes. Et ecce matrona quaedam veniens accessit ad monumentum plorans et introspexit, et non invenit ibi corpus, quasi moesta paululum recessit. Occurrit autem ei Dominus, moxque illa substitit quasi interrogans aliquid ab eo; et post pusillum conversa est, ut rediret ad monumentum; iterumque subito se convertit, quasi vocata ab illo, et currens procidit ad pedes eius, cumque ipse disparuisset, surgens illa velociter cucurrit usque ad domum ubi erant discipuli congregati, et nuntiavit eis. Continuo post haec, cum paululum respirassem, vidi duas matronas venientes ad sepulcrum cum aromatibus; et ut viderunt angelos, substiterunt quasi stupefactae. Post haec cum timore propius accesserunt; factaque ibi parva mora, discesserunt. Occurrit autem et illis Dominus in via; moxque illae accurrentes prociderunt coram eo et tenuerunt pedes eius; hoc autem nequaquam de praedicta illa matrona visum est.
58. Post haec cum celebraretur missa, vidi duos discipulos properantes ad sepulcrum; quorum alter quidem senior, alter autem videbatur esse iunior. Et hic quidem cum citius pervenisset ad sepulcrum, non introivit; senior vero cum pervenisset, statim introivit; postea vero et alter. Et quid amplius requiris, frater? Omnia pene quae circa tempus illud gesta fuisse in Evangelio leguntur, mihi demonstrata sunt. Nam et hoc vidi, qualiter duobus euntibus ad Hierusalem in Emmaus, Dominus in specie peregrini se adiunxit; et quomodo cum pervenissent ad castellum et se fingeret discessurum ab eis, detinuerunt eum; et perduxerunt in domum; et cum sederet ad coenandum et benedixisset panem et fregisset, statim locus eius in quo sederat vacuus apparuit. Statimque illi surgentes venerunt cum festinatione ad discipulos, et nuntiaverunt eis in domo in qua erant congregati. Eadem autem hora, qua eis haec annuntiabant, apparuit Dominus stans in medio eorum. Post haec illum quoque vidi, qualiter manducavit cum illis; eratque in mensa discus unus habens piscem, et alter continens favum mellis. Erant autem vestimenta eius, in quibus eum post resurrectionem vidi, candidissima; et species vultus eius hilaris valde ac tantae claritatis, ut vix eam discernere possem.
59. In die Ascensionis Domini ad missam, cum essem in excessu meo, vidi congregatos in domo discipulos, et Matrem Domini cum eis; et intravit ad eos Dominus, et cum accepisset cibum cum eis, eduxit illos de civitate usque in montem. Et vidi qualiter coram eis elevatus est. Et venit in occursum eius multitudo angelorum, et sublevantes eum in coelum. Cumque illi starent et aspicerent in coelum, apparuerunt duo splendidi iuvenes desuper venientes, et allocuti sunt eos; statimque illi regressi sunt in civitatem, et collegerunt se in domum unde egressi fuerant. Tunc ego ad me ipsam redii cum huiuscemodi verbis: «Reduxit Dominus discipulos suos foras in Bethaniam, et elevatis manibus benedixit eis.» Et quae sequuntur in Evangelio. Et illud: «O Rex gloriae, Domine virtutum, qui triumphator hodie super omnes coelos ascendisti.»
60. Post haec in die Pentecostes, ante celebrationem missae, cum essem in exstasi, vidi rursus discipulos congregatos in domo supra memorata, et Matrem Salvatoris inter eos. Et factum est, dum sederent, apparuit supra singulos eorum quasi flamma ignis, deorsum descendens in impetu vehementi. Et continuo omnes unanimiter consurgentes, egressi sunt cum hilaritate et fiducia magna, annuntiare verbum Dei in populo. Haec cum ita pervidissem, reddita sum mihi, moxque haec verba assumpsi:
«Spiritus sanctus procedens a throno, apostolorum pectora invisibiliter penetravit.»
Cumque incoharetur officium missae, rursus in exstasim veni, et vidi quasi fulgidissimum radium lucis, de coelo usque ad altare porrectum. Et venit per medium eius columba speciosa, quam videre soleo, ferens in ore quiddam rubrum, quasi flammam ignis, grandiusculam quam solebat. Et primum quidem super verticem sacerdotis expansis alis insedit, ibique ex eo, quod in ore gestabat, quasi stillam unam deposuit. Ministris quoque altaris, qui erant induti ad legendum, similiter fecit, et post haec consedit in altari. Cumque redissem ab exstasi, dixi magistrae nostrae, ut commoneret sorores ad devotionem orationis, sperans id ipsum, quod et postea evenit. Cumque finita missa accederemus ad communicandum, veni in exstasim, et dum singillatim communicarent, vidi columbam praedictam advolantem, et ex eo, quod in ore gestabat, per singulas distribuentem.
61. Hae sunt, frater, miserationes Domini, quas in primo anno visitationis meae operatus est in me. In hac autem secundi anni revolutione eadem fere, quae anno priore in festivitatibus sanctorum circa me accidere solebant, eveniunt, et nonnulla praeter haec, quae propter incredulos ex magna parte silentio praeterimus. Aliquoties autem alteriusmodi verba, quam solebam, revertenti mihi ab exstasi, ore pronuntare solebam: ita ut in loquendo non meum sequi arbitrium, sed Domini, qui per os meum manifestas facit visiones, quas per modestiam a sororibus celare consueveram.
Nam in festivitate B. Laurentii visionem quam videram his verbis manifestavi:
«Vidi quemdam nobilissimum diaconum Laurentium ante fores stantem, et palmam habentem, et corona eius rubea, et conversa est ad me blande inspiciens.»
Similiter in Assumptione beatissimae Dominae nostrae, cum ab excessu meo redirem, huiuscemodi sermonem coram omnibus subito arripui, dicens:
«Vidi supra coelum coeli ad orientem multa millia sanctorum coronatorum, existimavi plus quam centum quadraginta quatuor millia, qui omnes coronati sunt coronis aureis, unusquisque secundum suam professionem; et in medio eorum thronum excelsum valde gloriosum, et in medio throni sedentem, cuius facies terribilis erat, et ex eo et de throno exibat splendor magnus quasi fulgur coruscans, ita ut prae nimia luce vix potuissem oculos levare. Et circa thronum angelos multos, et quatuor animalia; hi omnes circumsteterunt et procidentes adoraverunt sedentem super thronum, dicentes: Gloria, et honor, et benedictio sedenti super thronum, viventi in saecula saeculorum.»
Post haec adieci:
«Salve, sancta, salve, pia et nobilis Virgo Maria; tu enim mitis, tu suavis, tu adiutrix et consolatrix omnium in te confidentium. Adiuva me, domina mea Maria, quoniam confido in te anima mea; ora pro me Unigenitum tuum Redemptorem nostrum, ut perficiat in me opus misericordiae suae.»
62. In festivitate Omnium Sanctorum venit angelus Domini ad me, et rapuit spiritum meum a corpore meo, et subito veni cum illo, et duxit me in altum ante ostium, quod est in conspectu Domini; et introspexi, et vidi multa millia sanctorum coronatorum, stantes et ministrantes Deo, et in circuitu throni quatuor animalia. Angeli vero et archangeli, cherubim quoque et seraphim steterunt ante thronum Dei, et procidentes adoraverunt, et clara voce dixerunt:
«Sanctus, Sanctus, Sanctus Dominus Deus omnipotens, qui erat, et qui est, et qui venturus est.»
Similiter et viginti quatuor seniores ceciderunt in facies suas, et adoraverunt viventem in saecula saeculorum.
Habeo et aliquid, quod de Bonnensis ecclesiae consecratione, quae nuper facta est, tibi, frater, referam. Sicut insinuasti mihi per epistolam, oravi Dominum, et apparuit mihi, ut solet, oculis meis, in priori Vespera Exaltationis Sanctae Crucis, et inter caetera, quae mihi monstrata sunt, vidi radium copiosae lucis de coelo usque ad ecclesiam illam, totamque immensa claritate illustrantem. Nec non et angelorum multitudinem in eodem radio descendentem vidi, ac toto tempore dedicationis inter ministros ecclesiae conversantem. Tanta autem maiestate omnia replebantur, ut non absque pavore intueri possem, quae gerebantur illic.
Fui autem in hac visione continue a vespertino tempore praecedentis diei usque ad horam illam, in qua dedicationis officium consummatum est. Vidi autem inter caetera, quae illic agebantur, te, frater, pulpito Matutinis astante, et unam ex lectionibus legentem.
63. Accidit, ut quaedam sororum nostrarum, quae morantur in Dierstensi coenobio, migraret e vita. Nuntiata igitur nobis morte eius, dum secundum consuetudinem pro remedio animae eius afflictionem susciperemus, vidi angelum Domini stantem secus magistram nostram, cuius ministerio opus Dei perficiebatur. Eadem quoque hora et beatissimam dominam nostram vidi, quasi in regione inferioris aeris stantem, et respicientem ad nos. Completa autem afflictione nostra, elevatus est angelus usque ad eam, et pariter ad superna redierunt.
Factum est in vigilia Nativitatis Domini, tempore matutini sacrificii, dum essem in oratione, aperuit Dominus oculos meos, et vidi in spiritu virum, cuius desideravi praesentiam, a longe properantem ad spectaculum agonem passionis meae; qui cum iam instante vespertino tempore advenisset, vidi angelum Domini deorsum venientem, quasi in adiutorium mihi, et cum stetisset coram me, dixi illi: «Domine mi, lassa sum ad sustinendum.» Et ait ad me: «Confortare, consolare, noli deficere in via.» Et post pusillum recepit caro mea in exstasi, et sustulit me in spiritu in sublime, et contemplata sum iucunditatem, quam praeparavit Deus diligentibus se, quemadmodum anno priore. Cumque post longum excessum redirem ad me, continuo ori meo haec verba affluxerunt: «Descendit de coelis, missus ab arce Patris; introivit per aurem Virginis in regionem nostram, indutus sola purpura, et exivit per auream portam, lux et decus universae fabricae mundi.» Et illud: «De occulta habitatione sua descendit Filius Dei, venit quaerere et salvare eos, qui eum de toto corde desiderabant.» Et venit angelus Domini ad me, et rapuit spiritum meum, sicut in festivitate Omnium Sanctorum prosecuta sum. Post haec benelexi Dominum dicens: «Gratias ago tibi, Domine, qui misisti ad me angelum tuum, qui consolatus est me in tribulatione mea, quia tu solus laborem et dolorem consideras.»
64. In die vero ad maiorem missam, cum essem rursus in excessu meo, ac devotissime pro communi correctione Ecclesiae Domini orarem, in fine orationis postulavi a Domino, ut indicare mihi dignaretur, quaenam esset voluntas eius super clericos et monialibus, non bona gradientibus via. Cumque oratione completa iam ad me redire inciperem, astitit mihi angelus meus, et dixi ad eum: «O dulcissime atque amantissime iuvenis, responde mihi ad ea, quae interrogavi a Domino.» Et dixit ad me: «Clama, et dic genti peccatrici, populo pleno peccato: Vae! vae! vobis, qui habitatis sub potestate diaboli; quiescite agere perverse; discite benefacere. Sin autem, ecce ego Dominus mitto angelum meum percutientem inter vos, nisi conversi fueritis a viis vestris iniquis, et egeritis poenitentiam ab operibus pravis, ego Dominus complebo indignationem meam in vobis.»
65. Nunc et illud silere non possum, quanta dilectione Dominus mea cor meum laetificavit. Dum essem in praefato excessu meo, vidi illum a longe in domo quadam, quasi iacentem in lectulo, et conrectantem manibus infantulum speciosum et amabilem nimis. Quem cum circumligasset fasciis albissimis, deposuit in praesepio, quod secus ipsum esse videbatur; et post pusillum recipiens eum, in sinu suo reclinavit. Continuo post haec vidi illum in regno claritatis, tanquam Reginam et Dominam. Invocavi igitur eam solito more et specialiter pro quodam familiari meo ipsam rogavi. Erat ille in ordine diaconatus et frequenter eum authoritate fueram, ut ad sacrum ordinem sacerdotii ascendere non differret. Ille vero, diversas causas timoris sui praetendens, tam arduam rem aggredi nondum se audere fatebatur. In illa igitur invocatione mea, cum eiusdem rei mentionem coram Domina mea facerem, haec verba mihi respondit: «Dic servo meo: Noli timere; fac quod facturus es et rude rationem de servitio meo, quod mihi facere debueras et non fecisti.»
66. In festivitate S. Joannis Evangelistae, tempore divini officii, dum essem in lectulo meo propter infirmitatem, ibidem facta est manus Domini super me, et vidi amabilem illum sacerdotem Domini, in conspectu throni stantem. Effudi itaque orationes ad ipsum, et petii, ut mihi daretur videre aliquid eorum, quae ei in terra posito demonstrata sunt. Et continuo vidi quatuor animalia ibidem assistentia, secundum eum modum, quo in Ezechiele descripta sunt, et rotam quadriformem coram eis. Post haec cum iam ad me ipsam rediisse essem, vidi duos angelos, terribiles et plenos indignatione vultuum faciem, in inferiori aere residentes; habebatque unus eorum gladium terribilem in dextera, extensum quasi ad percutiendum. Et dixi duci meo: «Domine mi, qui sunt isti?» Qui ait: «Habent potestatem nocere terrae.»
67. Post haec in die Innocentum, vidi turbam magnam iuvenum candidorum, in monte excelso deambulantem, cum insigniis martyrii; quos praecedebat Agnus candidus, crucis signum baiulans. Et aio ad ductorem meum: «Domine, qui sunt isti, quos video hic?» Et respondit: «Sunt innocentes et immaculati, qui sequuntur Agnum quocumque ierit.» Et dixi: «Domine, quare isti plus quam alii?» Et ille: «Non solum isti, sed sunt et alii, qui sunt innocentes et immaculati, etiam et virgines electi in Christo. Quare Agnum plus quam aliud animal? At ille subiecit: Quia innocens Agnus, immaculatus et electus, occissus est pro salute humani generis”.
