Żył w latach 349–407. Był jednym z najwybitniejszych ojców Kościoła i kaznodziejów wczesnego chrześcijaństwa. Urodził się w Antiochii na pograniczu dzisiejszej Turcji i Syrii. Otrzymał staranne wykształcenie retoryczne, a następnie poświęcił się życiu religijnemu.
Przydomek „Chryzostom” oznacza „Złotousty” i został mu nadany ze względu na niezwykły talent oratorski. Jego kazania cieszyły się wielką popularnością i wywierały duży wpływ na wiernych. W 398 roku został arcybiskupem Konstantynopola.
Jan Chryzostom krytykował nadużycia władzy, bogactwo duchowieństwa oraz niesprawiedliwość społeczną. Jego odważne wystąpienia doprowadziły do konfliktu z dworem cesarskim, zwłaszcza z cesarzową Eudoksją. W rezultacie został złożony z urzędu i zesłany na wygnanie, gdzie zmarł w 407 roku. Jego stronnicy doprowadzili do jego pośmiertnej rehabilitacji.
Pozostawił po sobie liczne homilie, komentarze do Pisma Świętego i pisma teologiczne. W Kościele katolickim i prawosławnym jest czczony jako święty oraz doktor Kościoła. Jego działalność miała ogromny wpływ na rozwój chrześcijańskiej teologii i kaznodziejstwa.
