Bazyli Wielki (ok. 330–379), biskup Cezarei w Kapadocji (dzisiejsza Turcja). Należy do grona tzw. Ojców Kapadockich, obok Grzegorza z Nazjanzu i Grzegorza z Nyssy. Odegrał kluczową rolę w obronie nauki o Trójcy Świętej przeciw arianizmowi.
Był również organizatorem życia monastycznego na Wschodzie; jego reguły zakonne stały się podstawą monastycyzmu prawosławnego. Znany był z działalności charytatywnej — zakładał szpitale, przytułki i domy opieki dla ubogich.
Do jego najważniejszych dzieł należą „O Duchu Świętym”, „Reguły zakonne” oraz liczne homilie i listy.
Kościół katolicki i prawosławny czczą go jako świętego i doktora Kościoła. Uznawany jest za jednego z najważniejszych teologów chrześcijaństwa IV wieku.
